پي بردن به اهميت 90 ، در نبود 90

تعويق زمان پخش سري تازه برنامه نود، نکات مثبتي براي اين فوتبال به همراه دارد. اولين نکته اين است که همه متوجه نقش کارکردي برنامه نود در جامعه فوتبال مي شوند.

به نوشته قدس؛ نه فقط بازيکنان و مربيان و هواداران فوتبال، بلکه سيستم اداره کننده و نظارتي فوتبال نيز مي تواند در اين چند هفته اي که نود پخش نمي شود، به اين نکته مهم پي ببرد که هر سيستمي، بدون نقد و انتقاد،چقدر خالي و کم رنگ است و اصلاً اين بهشت خيالي که «اگر نقدي نباشد، بهتر کار را پيش خواهيم برد» رنگ واقعيت به خود نخواهد گرفت.

در جامعه اي که يک جمله معمولي و خالي از تفکر يعني «نقد بايد سازنده باشد، نه تخريبي» به ضرب المثل تبديل شده، درک مفهوم حقيقي انتقاد، دشوار است. مفهوم حقيقي انتقاد اين است که به ريشه يک حرکت غلط حمله شود تا آن حرکت از ريشه اصلاح شود.

اين دو جمله را چند بار پشت سر هم تکرار کنيد: مفهوم حقيقي انتقاد اين است که به ريشه يک حرکت غلط حمله شود تا آن حرکت از ريشه اصلاح شود... مفهوم حقيقي انتقاد اين است که به ريشه يک حرکت غلط حمله شود تا آن حرکت از ريشه اصلاح شود... شما نمي توانيد بازيکني را که بغل پا زدن را با غلط فني انجام مي دهد، با انتقاد سازنده به مسير درست برگردانيد. نقد سازنده کار او اين است که درست بغل پا زدن را به وي نشان بدهيد.

در جامعه فوتبال ايران، شفاف نشان دادن کاستي ها به نقد تخريبي و تعارفهاي بيهوده و مبهم تبديل شده و اسم «نقد سازنده» به خود گرفته است. برنامه نود قرار نيست در اين فوتبال کار خيلي خاصي انجام دهد. مسأله اينجاست که در فوتبال توسعه يافته آلمان و ايتاليا و انگليس، اصولاً امکان تولد و اجراي برنامه اي مثل نود وجود ندارد.

آنجا چالش فني و رواني و رسانه اي در سطح استاندارد است و پخش صحنه هاي ويژه هر بازي به اضافه چند مصاحبه تلفني و گفتگوي حضوري با چند کارشناس، يک برنامه را مي سازد، اما اين فوتبال آن قدر حاشيه هاي غيراستاندارد و خبر عجيب و حوادث باورنکردني دارد که برنامه اي با مختصات کلي پخش چند بازي و صحبت با چند شخصيت فوتبالي، ناخودآگاه به محل رو شدن «بي محتوا» بودن فوتبال ايران تبديل مي شود. حالا واکنش سيستم اداره کننده فوتبال،به اين مسائل چيست؟

اينکه به برنامه و مجري اش اخم کند و او را مسؤول بي آبرو شدن فوتبال بداند. اين چند هفته اي که نود پخش نمي شود، فرصت خوبي است تا همه اعضاي جامعه فوتبال به اين واقعيت ساده پي ببرند که فوتبال ايران، بدون نود هم بي محتوا و پر از دعوا و جار و جنجال کذايي است و با استراحت فردوسي پور و پايين رفتن کرکره نود هم هيچ چيز درست نمي شود. در اين چند هفته مي توان به اين نکته ساده پي برد که اتفاقاً بعضي حواشي اين فوتبال، به خاطر ترس از شفافيت نود و مجري اش، سرکوب شده و کمرنگ مانده است.

در اين چند هفته، مفهوم نقد و انتقاد دست مبتکران تعريف «نقد» خواهد آمد و متوجه خواهند شد که نقد سازنده، حمله مستقيم به کاستي هاست، نه رودربايستي با خطاهاي مربي و بازيکن و مسؤول و مدير و رئيس فدراسيون. به جاي ترس از بي سيستم شدن فوتبال، از منتقد و انتقاد مي ترسند. اين خودويرانگري است. اين چند هفته اي که نود پخش نمي شود، فرصت خوبي است تا استادان بفهمند که فوتبال ايران، غذاي فاسدي است که فقط به کمک سس و نمک رسانه ها و برنامه اي مثل نود، قابل خوردن شده است؛ همين.