آثار حذف آرام آرام پيدا مي شود!

سقوط فوتبال ايران در رنکينگ فيفا اگر چه ديگر به اتفاقي عادي و بي اهميت تبديل شده است، ولي ما را با يک واقعيت ملموس و البته نگران کننده رو به رو کرده است.

به نوشته قدس؛ روزگاري فوتبال ايران حتي تا رتبه 16 جهان بالا آمد که اين نتيجه هم در دوراني حاصل شد که تيم ملي فوتبال از جام جهاني حذف شده بود!

علاقه مندان به فوتبال يادشان هست در دوره اي که تيم ملي فوتبال ايران از حضور در جام جهاني ناکام ماند و نتوانست ايرلند جنوبي را شکست دهد، فوتبال ايران به رغم حذف از جام جهاني در بالاترين جايگاه تاريخ خود در رنکينگ فيفا قرار گرفت که البته اين نتيجه به ياد ماندني محصول بازيهاي بسيار مطلوبي بود که زمان مربيگري ميروسلاو بلاژويچ انجام شد.

در آن زمان فوتبال ايران تنها به دليل اختلاف گل نتوانست به جام جهاني صعود کند، اما آنچه از ديدگاه فيفا مهم تلقي مي شد کيفيت و رشد تاکتيکي فوتبال بود که در آن زمان از چشم ريزبين کارشناسان فيفا پنهان نماند.

امروز قرار گرفتن در رتبه 61 جهان ما را ياد آن روزهاي به يادماندني مي اندازد. روزهايي که سرافرازانه از حضور ميان تيمهاي برتر جهان حذف شديم. آيا فضاي اين روزها با آن زمان قابل مقايسه است. فوتبال ايران نسبت به 8 سال پيش چقدر رشد داشته و آيا ما اساساً توانسته ايم موقعيت قبلي را حفظ کنيم؟

پاسخ اين پرسش کاملاً روشن است. فوتبال ما بخصوص در يک سال اخير به دليل اشکالهايي که بارها رسانه هاي سمعي، بصري و نوشتاري به آن پرداختند در جا زده است و ملال آور است که امروز مي بينيم سقوط چشمگير در رنکينگ فيفا هيچ بازخوردي ميان مسؤولان فدراسيون فوتبال به همراه ندارد و شايد با همان خنده هاي زجرآور هميشگي آقاي رئيس رو به رو شود. تيم ملي فوتبال ايران از جام جهاني حذف شد و آرام آرام آثار اين شکست بزرگ در فيفا نمايان مي شود.

تيم ملي فوتبال ايران ديگر حتي نمي تواند به دليل برتري مقابل تيمهاي بزرگ با وجود ناکامي در صعود به جام جهاني پاداش اين صعود را با قرار گرفتن ميان 20 تيم برتر جهان بگيرد که اين فرآيند بازيهاي بي کيفيتي است که در دوران مربيگيري علي دايي و افشين قطبي به دست آمد. چگونه مي توان اين ناکاميها را ديد و لحظه اي دم نزد. آيا باز هم بايد شاهد سقوط ناباورانه فوتبال در رنگکينگ فيفا باشيم؟

اصل در فوتبال ما گم شده است و متوليان فوتبال به جاي پرداختن به اشکالهاي اساسي فوتبال به دنبال راههايي است تا حذف از جام جهاني را از ذهن فوتبال دوستان دور کند در حالي که بازخورد اين شکست کاملاً پيداست و مي توان نتايج اين نزول را به خوبي لمس کرد.

شايد شنيدن اين انتقاد براي متوليان فوتبال اصلاً خوشايند نباشد، اما بايد اين واقعيت غير قابل انکار را شجاعانه پذيرفت و دنبال راههايي گشت تا اين سقوط بيش از اين تداوم نداشته باشد.

وقتي از اشکالهاي تاکتيکي حرف مي زنيم ناخودآگاه ياد بازيهاي ملال آور تيم ملي مي افتيم. شکست در تهران مقابل تيم ملي عربستان نمونه اي آشکار از يک بازي ضعيف و بي کيفيت است که به ساختارهاي فکري مربيان طعنه مي زند.

دايره نگاه را وقتي گسترش مي دهيم بازيهاي ضعيف مقابل تيم ملي امارات در تهران و تساوي در سئول نيز توجه ما را به سوي خود جلب مي کند و اين پرسش بار ديگر ما را به سوي خود مي کشد: آيا افشين قطبي که مورد وثوق متوليان فوتبال ما است و علي کفاشيان به همراه ديگر همکارانش اعتقادي راسخ به او دارند مي تواند فوتبال ما را از اين رخوت و سر در گمي خارج کند.

آيا افشين مربي آرزوهاي ما است و مي تواند ما را بار ديگر احيا کرده و اعتبار از دست رفته را که ممکن است از اين اسفبارتر هم بشود، را پس بگيرد؟ موقعيت فوتبال ما اکنون در شرايطي است که کوچکترين اشتباه وضع را از اين هم بدتر مي کند. به همين دليل است که قرار گرفتن در رتبه 61 جهان ما را حساس کرده و اندکي هم مي ترساند.