تکرار تلخ نایب قهرمانی با ناکامی تکواندو ایران برابر حریف تمرینی!

ناکامی تیم ملی تکواندو ایران که با تمام توان در جام جهانی تکواندو شرکت کرده بود از تحصیل عنوان قهرمانی برابر حریف نه چندان مدعی دیروز ایران، نگرانی‏های فراوانی را در خصوص آینده رشته مدال‏آور کشورمان در صحنه‏های جهانی و المپیک به وجود آورد تا کارشناسان با محافظه‏کاری بیشتری از آینده این رشته سخن به میان آورند.

هنوز مسابقات قهرمانی جهان تکواندو که چندی پیش از المپیک پکن به میزبانی چین برگزار شد، به طور کامل به فراموشی سپرده نشده و شکست چهره‏های شاخص کشورمان برابر رقبایی که برخی از آنها گمنام بودند، از اذهان پاک نشده است. یکی از آن رقبا ترکیه بود که اگرچه در اروپا قدرتمند ظاهر می‏شد اما در صحنه جهان هیچ‏گاه به پای تکواندو ایران نمی‏رسید و تا پیش از آن رقابت‏ها، شرایط به گونه‏ای بود که تصور می شد، کره جنوبی و ایران حداقل تحت هر شرایطی تا چندین سال قهرمان و نایب قهرمان جهان باقی خواهند ماند.

در آن مقطع شکست نمایندگان ایران برابر هوگوپوشان ترکیه به حساب اردوی مشترکی گذاشته شد که پیش از مسابقات قهرمانی جهان با تیم ملی این کشور در ترکیه برگزار شد و توجهی به رشد تکواندو این کشور و سایر مدعیان نشد تا جام جهانی 2009 باکو، مشخص سازد که خط مشی تعیین شده برای ارتقاء جایگاه تکواندو کشورمان چندان در مسیر صحیحی تعیین نشده است.

در صورتی که با نگاهی خوشبینانه‏ پذیرفت تکواندو ایران عقبگردی نداشته، نمی‏توان این موضوع را رد کرد که تکواندو ایران در یک نقطه متوقف شده و درجا می زند. اگرچه عده‏ای سعی دارند به دلایل و انگیزه‏هایی خاص، تکرار تلخ نایب قهرمانی ایران را به حساب بخت و اقبال بگذارند اما کمتر کارشناسی در سطح اول ورزش جهان، برای عبارت بدشانسی بیش از یک عبارت طنز ارزش قائل شود. آنچه تحت عنوان بدشانسی بیان می‏شود، مشتمل بر اتخاذ تصمیمات اشتباه و یا اجرای اشتباه یا بی موقع تصمیمات است که چون توجیهی برای آنها نمی‏توان یافت، آثار حاصله از آن که در بسیاری از اوقات منفی است با لفظ بدشانسی ذکر می‏شود.

تیم ملی تکواندو ایران در حالی راهی این دوره از رقابت‏ها شد که همچون اغلب اوقات، حریف اصلی‏اش را چشم‏بادمی ها می‏دید، غافل از آنکه آذربایجان به عنوان میزبان، کره را از پیش رو برخواهد داشت و ترکیه نیز آذربایجان را در هم خواهد کوبید تا معادلات چینش یافت توسط عده‏ای به یک باره دستخوش تغییر و تحول شود.

تیم ملی ایران که در سه دور نخست موسوم به مرحله مقدماتی جام جهانی تکواندو آذربایجان، برابر مصر، آلمان و قزاقستان که تنها چند تک ستاره نه چندان مطرح داشتند، پیروز شد توسط برخی کارشناسان با امیدهای کاذبی روبرو شد که موقعیت تیم ملی کشورمان را در آستانه قهرمانی جام جهانی، تلقی می کردند اما همانگونه که شواهد و قرائن نشان داد تکرار قهرمانی کشورمان در جام جهانی کار ساده‏ای نیست و اگر این ناکامی به حساب بدشانسی گذاشته شود، می بایست تنها قهرمانی ایران در جام جهانی تکواندو نیز به حساب خوش شانسی  و نه توانمندی هوگوپوشان ایران گذاشت؟

تیم ملی در مرحله یک چهارم نهایی و نیمه نهایی به ترتیب مقابل فرانسه و روسیه که همچون رقبای پیشین تنها از تک‏ ستاره‏ها در ترکیب خود سود برده و فاقد یک ترکیب یک دست از قهرمانان هستند، نیز به دشواری پیروزی رسیدند و در حالی به دیدار نهایی رسیدند که یوسف کرمی، محمد باقری معمتد، میثم باقری، بهزاد خداداد و هادی افشار نیمی از ترکیب ایران دچار آسیب دیدگی شده بودند اما اینکه چگونه این شدت آسیب دیدگی رقم خورد و عملاً تیم ملی ایران را برای حضوری مسنجم و تمام قامت در فینال فلج کرد، جای بحث و بررسی دارد.

فدراسیون تکواندو ایران که شاید تصور می‏کرد، جایگاه نایب قهرمانی همواره برای کشورمان کنار گذاشته شده، این بار تحت فشاری غیرقابل باور نایب قهرمان شد و چه بسا در صورتی که آن سوی جدول مسابقات افتاده بود و برعکس برخی گفتارها، این خوش‏شانسی نصیبش نمی‏شد که تا پای فینال به کره، آذربایجان و ترکیه برخورد نکند، تیم ایران سکونشین این رویداد نبود.

نکته قابل تامل آنکه از این پس به واسطه استفاده از هوگوی الکترونیکی که مسئولان ایران، صحت و کیفیت آن را تضمین کرده‏اند، دیگر با بهانه‏ای به نام ناداوری نمی‏توان از گزند آثار ناکامی‏ها در امان بود و همین امر باعث شده مسابقات قهرمانی جهان دانمارک از هم اکنون به دلمشغولی جدی برای مسئولان فدراسیون تکواندو مبدل شود، چرا که در صورت عدم تحصیل نتیجه در این رویداد که سطح آن در هر دو بعد کمی و کیفی به مراتب بالاتر از جام جهانی آذربایجان خواهد بود، شرایط دشواری برای این مجموعه رقم خواهد خورد و برای حفظ جایگاه تکواندو ایران اتقاقاتی به وقوع خواهد پیوست.

نباید فراموش کرد که در دوره پیشین مسابقات قهرمانی جهان که در کشور برگزار شد، تک مدال طلای ایران بود که باعث شد با اختلافی میلیمتری و آن هم تنها در رده‏بندی امتیازی، ایران در جایگاه نایب قهرمانی حضور یابد و بدین لحاظ ضروری به نظر می‏رسد، با رویکردی جدیتر به استقبال این رویداد رفت و یادر غیر این صورت عوامل مربوطه برای توجیه شکست در کپنهاگ مهیا شوند.