آبى ها خونسردترند يا ذوبى ها؟

اين كه چرا ليگ برتر فوتبال ايران به محض رسيدن به اوج گرما و نقطه جوش خود و عمده تر شدن رقابت استقلال و ذوب آهن بايد تن به تعطيلى يك ماهه اى بدهد، مسئله اى است مبهم.

به نوشته جوان، البته دوستان خواهند گفت لزوم پشتيبانى تيم ملى و شروع فصل جديد جام باشگاه هاى آسيا چاره اى جز اين نگذاشته است، اما حيف است ليگ برتر ايران كه با گرماى رقابت فوق و تلاش گسترده ۱۸ تيم حاضر در عرصه سهم خود را در تقويت تيم ملى طى سال هاى اخير با تحويل دادن امثال عليرضا رضايى و حسن اشجارى به اردوى ملى به بهترين شكل ادا كرده است، به جاى پاداش با يك تعطيلى طولانى تازه و مكرر مجازات شود؟

نماد محافظه كارى
بازى آخر استقلال در زمين خوب آهن كه ۱-1 مساوى تمام شد، نماد محافظه كارى و دورى از ريسك توصيف شد اما نگاه ما به آن مسابقه به هر شكل كه باشد، آن رويداد سبب شد همه چيز به ۴ هفته پايانى ليگ موكول شود و چون تيمى مثل ذوب آهن برخلاف رقيب بزرگش در يك ماه تعطيلى ليگ مسابقه اى رسمى نخواهد داشت (حال آن كه استقلال در جام باشگاه هاى آسيا بازى دارد) شايد در بازگشايى ليگ آمادگى لازم را نداشته باشد و اين مسئله به ضررش تمام شود.

استقلال به لطف تساوى در فولادشهر با حفظ يك امتياز برترى اش بر شاگردان منصور ابراهيم زاده و به واقع به عنوان صدرنشين قدم به تعطيلات يك ماهه ليگ نهاد و سپس از قطعيت قهرمانى اش گفت و همين نوع برخورد در گفتار و رفتار ذوبى ها همه رويت شد، اما در اين گونه موارد ثابت شده است كه تجربه يك تيم و كم و زياد آن سهم اول را در رسيدن يا نرسيدنش به توفيق داشته است.

ضربه روحى بى حاصل
اگر ذوب آهن را از اين بابت كمتر و عقب تر از استقلال بدانيم، بايد متذكر شويم كه اين تيم با از دست دادن امكان پيروزى بر رقيب بزرگش در اصفهان تا حدى به شانس خود لگد زد.

ذوبى ها شرايط كسب برد را هم داشتند زيرا با زدن گلى زودهنگام ضربه اى روحى را به حريف وارد كردند، اما به جاى سرمايه گذارى بر روى آن و ادامه دادن فشار خود و زدن گل دوم قانع شدند و عقب نشستند.

استقلال در روزى كه كم تاثيرتر و پر اشتباه تر از هميشه نشان مى داد، با استفاده از چنان سياستى در اردوى ذوب آهن به گل مساوى اش رسيد. با اين اوصاف امير قلعه نويى حق داشت كه خود را به نوعى برنده اين رويارويى بداند زيرا در حالى كه در صورت باخت به رده دوم جدول سقوط مى كرد، با حفظ جايگاه قبلى اش باعث سرخوردگى رقيب اصلى اش شد.

شكار امتيازات
براى هر دو تيم ۴ ديدار سخت مانده است و هر كدام در برابر رقبايى مى ايستند كه يا براى رهايى از سقوط به دسته اى پايين تر به شدت در پى شكار امتيازات اند و يا انگيزه هاى فراوانى براى متوقف كردن يكى از دو مدعى دارند (مثل سايپا براى استقلال و فولاد براى ذوب آهن).

با اين حساب تيمى از اين مخمصه مى گريزد و قهرمان مى شود كه بيشتر بر اعصابش مسلط باشد و خونسردتر كار كند و از اشتباهاتش بكاهد. لغزش هاى مكرر استقلال از هفته بيست و پنجم تا سى ام ليگ، هنگامى كه آبى ها فقط يك برد داشتند ثابت مى كرد كه آنها واقعاً مضطرب شده اند، اما ذوبى ها هم در بازگشايى ليگ در ميانه فروردين ماه قدم به وادى و عرصه اى مى گذارند كه برايشان ناشناخته است زيرا هرگز در تاريخ حيات شان قهرمان ليگ نشده اند و هر چند ابراهيم زاده آنها را به لحاظ فنى به چنين قالب ها و اندازه هايى رسانده اما همانطور كه پيشتر آمد، الان بحث روحى و تقويت فكرى تيم ها و پرهيزشان از استرس مفرط است كه مى تواند خوشبخت شان كند و نه فقط مسائل تاكتيكى.

فرصتى مساعد
در عين حال تعطيلى يك ماهه فرصت خوبى است تا هر تيم برنامه ريزى مجددى براى تكامل روش هاى بازى خويش داشته باشند و در ۴ هفته پايانى كم اشتباه تر از هميشه ظاهر شوند.

حيف كه ليگ در اوج حساسيت خود به خاطر بازى تيم ملى با امثال كنيا و كويت تعطيل شد زيرا شايد ادامه برپايى اش تاثير مثبت بيشترى بر تيم ملى در قياس با دو ديدار تداركاتى فوق مى گذاشت.