پايان معجزهگر وفادار مونيخ
ديگر فرياد نخواهد كشيد، ديگر در اتاقهاي فيزيوتراپي به سلام جواني كه روزي او را اسطوره خود ميدانست جواب نميدهد و فارغ از همه ترحمهاي زجرآور، ميتواند مرور كند كه بود و چرا به جايگاه مورد نظر خود تكيه نزد. خبر خداحافظي لارس ريكن بازيكن قديمي دورتموند از ميادين فوتبال، ناخودآگاه ياد و خاطره تيم طلايي زرد و مشكيها در اواسط دهه 90 را زنده كرد.
به نوشته خراسان، او در لحظه وداع هم متواضع بود: «از اين به بعد تنها به شغل دوست داشتني پرورش جوانان مستعد تيمهاي پايه دورتموند ميپردازم.» اوج درخشش ريكن در فينال فصل 1997-1996 شكل گرفت؛ زماني كه در اوج جواني، با ثبت يكي از زيباترين گلهاي تاريخ ليگ قهرمانان برتري 3 بر يك دورتموند را مقابل يوونتوس، مدافع قهرماني رقم زد.
او گفته بهترين تصميم ممكن را گرفته است: «از نظر فيزيكي در شرايط مطلوبي نبودم و پس از 15 سال بازي مداوم به كمي استراحت احتياج داشتم.» ريكن فوتبال حرفهاي خود را از تيمهاي محلي وستفالن آغاز كرد و اولين قدمهاي حرفهاي را در اينتراخت دورتموند برداشت.
اكنون 17 سال از زمان اولين حضور او در دورتموند طلايي هيتزفلد ميگذرد و لارس در اين مدت 301 بازي و 49 گل در بوندسليگا و 14 گل در 74 رقابت اروپايي به ثبت رسانده است. اسطوره سابق دورتموند در فصول 1995-1994، 1996-1995 و 2002-2001 سيني نقرهاي بوندس ليگا را بالاي سر برد و اما در 16 بازي ملي هيچ توفيقي به دست نياورد.
او كه اواسط دهه 90 جلوتر از ينس نووتني بهترين جانشين براي بزرگان رو به افول آلمان تلقي ميشد، هيچ گاه به حق واقعي خود نرسيد و در اين بين بيشترين ضربه را از عدم آمادگي جسماني خورد. مصدوميتهاي متوالي و بيانگيزگي باعث پيش افتادن جوانان نسل جديد و محو تدريجي او شد. دورتموند به شكل خاص و فوتبال آلمان هرچند به طور مقطعي، جوان معجزهگر فينال 1997 مونيخ را از ياد نخواهند برد.
