كالچو بالاي آتشفشان
در ميان پنج ليگ بزرگ اروپا، بوندسليگا اول است؛ حداقل تا جايي كه مربوط به سودآوري باشگاهها ميشود.
به نوشته اعتماد ملی، در فصل گذشته بوندسليگا با سودي بالغ بر 250 ميليون يورو و حاشيه سود 18 درصد ليگ برتر انگلستان 1411 ميليون-6 درصد) را با فاصله زيادي پشت سر گذاشت. طبق بررسيهاي موسسه تحقيقات اقتصادي ، پشت سر اين دو ليگ هم در اين ردهبندي لاليگاي اسپانيا قرار دارد؛ بالاتر از سري A ايتاليا و ليگ يك فرانسه.
حاشيه سود باشگاههاي آلماني در حالي اينقدر بالاتر از انگليسيهاست كه درآمد كل آنها با 4/1 ميليارد يورو به مراتب كمتر از باشگاههاي ليگبرتر 33/2 ميليارد يورو) بود. علت سودآوري بيشتر آلمانيها به سياستهاي مالي معتدلتر آنها، بهخصوص به ساختار دستمزدها مربوط ميشود.
در حالي كه در چهار ليگ ديگر هزينه دستمزدها بين 62 تا 64 درصد درآمدها را به خود اختصاص ميدهد، در آلمان اين ميزان با افزايش تنها 12 ميليون يورو حدود 45 درصد است. درواقع برخلاف روند موجود در افزايش دستمزدها و سرمايهگذاري در نقلوانتقالات، باشگاههاي بوندسليگا به سياست محافظهكارانه مخارج خود ادامه ميدهند.
بوندسليگا در اين فصل هم در ميان اين پنج ليگ تنها ليگي بود كه نسبت به سال قبل در فصل نقل و انتقالات كمتر خرج كرد؛ 150 ميليون يورويي كه باشگاههاي آلماني خرج بازيكن جديد كردند، در مقايسه با 645 ميليون يوروي ليگ برتر و 530 ميليون يوروي سري A ، ناچيز است. اين محافظهكاري اقتصادي آلمانيها در دوران سخت بحران مالي جهان فوايد خود را نشان ميدهد.
در شرايطي كه در ايتاليا، انگلستان و اسپانيا باشگاهها در اين بحران اقتصادي با توجه به بدهيها و هزينههاي بالاي خود به مشكل خوردهاند، بوندسليگا كمتر در معرض آسيبهاي آن قرار گرفته است. شايد بتوان از لحاظ مديريت باشگاهها، ليگهاي ايتاليا و آلمان را دو سر طيفي دانست كه در يك سوي آن دخل و خرج حساب و كتاب دارد و مديريت و سازماندهي منظمي وجود دارد، و در پي آن ستارههاي كمتري نيز در آن بازي ميكنند.
اما در سوي ديگر شلختگي مالي بيداد ميكند و مخارج بالا و سوارخهاي بودجه، بيحساب و كتاب با دسته چكهاي شخصي جبران ميشود و مديران نيز به زيرساختها كمتر توجه ميكنند.
