سرخپوست ها برنده نمي شوند

من از اين فوتبال ترسو بريده ام. شايد به همين دليل است که بايد به راس هرم فوتبال تبريک بگويم به خاطر تصميم شجاعانه يي که در انتخاب ترکي گرفت.

به نوشته اعتماد، يک تبريک هم بايد به ترکي بگويم به خاطر قضاوت بدون اشتباهش. چرا مي گويم بدون اشتباه؟ ما در قضاوت اشتبا ه ها را به دو گروه عمده و غيرعمده يا مهم و غيرمهم تقسيم مي کنيم. داوران داربي، نسبت به اشتباه بازيکنان، اشتباه عمده و مهمي نداشتند پس مي توان گفت بدون اشتباه بودند.

ترکي هم از نظر فني خوب بود و هم به لحاظ مديريت.مي خواهم به خود بازي بپردازم. من تعجب مي کنم که دوستان من و حتي امير قلعه نويي از نيمه اول به عنوان يک بازي بد صحبت کردند. به اعتقاد من آنهايي که تجربه چنين بازي را در زندگي شان داشته باشند (به عنوان بازيکن يا مربي) مي دانند که ماهيت اين نوع بازي ها براي بازيکنان چه تعريف و مفهومي دارد.

زماني که از نگاه يک تماشاچي نيمه اول را تحليل کنيم مي توانيم مدعي شويم بازي بدي بود اما وقتي از نگاه کارشناس به نيمه اول مي پردازيم بسته به اينکه تجربه چنين ديداري را در زندگي مان داشته باشيم يا نه، نوع تحليل مان متفاوت خواهد بود. در اين گونه ديدارها آنقدر جنبه اعتباري، حيثيتي و آبروداري بالا است که امتياز، رده دوم اهميت را داراست.

فرقي هم نمي کند که داربي در ايران باشد يا يک کشور اروپايي. شايد اغراق باشد ولي واقعيت است که خيلي از تيم ها حاضرند در داربي پيروز باشند ولي امتيازشان را به حريف بدهند. فشاري که در اين گونه بازي ها بر کادر فني، بازيکنان و طرفداران وارد مي شود بي نهايت زياد است. به دليل اين فشار و به دليل آنکه نمي خواهند بازنده باشند دست به يکسري عمليات تاکتيکي مي زنند. به اعتقاد من نيمه اول بازي يکي از بهترين بازي هايي بود که ديده ام. لابد مي پرسيد چرا؟

و من مي توانم دليل آن را نظم تاکتيکي دو تيم ذکر کنم و در اين نيمه پرسپوليس در دفاع و حمله نظم تاکتيکي داشت. استقلال نيز از نظم تاکتيکي لازم در دفاع برخوردار بود ولي در حمله نظم نداشت. شايد به همين دليل فشار در نيمه اول بيشتر روي استقلال بود. تک تک بازيکنان به وظايف تاکتيکي شان عمل کردند.

ما تنها سالي دو بار شاهد اين نظم در دو تيم و کلاً فوتبال مان هستيم، اگر اين عدد به 20يا 25 ارتقا پيدا کند، تيم ها مي آموزند نظم تاکتيکي باکيفيت بهتري را به معرض نمايش بگذارند. استقلال در بازي با برق و صبا مجموعاً 12 شانس گل به حريف ها داد ولي در اين ديدار پيشرفت قابل توجهي ديدم که پرسپوليس با توجه به بازي خوب و حساب شده تنها از روي ضربات ايستگاهي شانس گل را به دست آورد.

استقلال در اين ديدار يک گام به جلو برداشت.با اين حال و متاسفانه وقتي نيمه دوم نظم تاکتيکي در دفاع دو تيم به هم ريخت و بازيکنان احساسي شدند کارشناسان ما مدعي شدند بازي زيبا شده است. پرسپوليس زودتر از حريف در اين نيمه نظم دفاعي اش را از دست داد. دليل موقعيت هاي استقلال هم همين بود. وقتي گل جباري را در ذهن مرور مي کنم از خودم مي پرسم مازيار زارع کجا بود؟

مرکز زمين پرسپوليس در آن لحظه خالي بود. اينجاست که بايد از کارشناسان بپرسيم آيا بازي بايد کيفيت و نظم تاکتيکي اش را از دست بدهد، يکي گل بزند تا ما بگوييم بازي تاکتيکي شده است؟

بله، اين حقيقت است که من به عنوان تماشاچي نيمه دوم را پسنديدم ولي از نظر ارزش، کيفيت بازي به مراتب از نيمه اول پايين تر بود. متاسفم که بايد مدعي شوم امير قلعه نويي اشتباه علي دايي در بازي ايران- کره جنوبي را مرتکب شد. هر دو تيم وقتي يک بر صفر جلو افتادند، آن هم مقابل تيمي که توان گل زدن را دارد يک بازيکن با خصوصيت نگه دارنده توپ را که حريف از آن ترس دارد، تغيير دادند. اگرچه تعويض جان واريو و جباري اجباري توصيف شد اما من به عنوان سرمربي نه به خواسته تماشاچي بازيکن عوض مي کنم نه به خواسته خودش. من مطمئنم اگر اکبرپور شرايط جباري را داشت درخواست تعويض نمي داد ولي او بازيکن محجوبي است.

باز هم به فوتبال ايران به خاطر اين بازي که نظم خاصي در تاکتيک هر دو تيم داشت، تبريک مي گويم. وقتي عادل فردوسي پور مي گويد هفت بازيکن پرسپوليس عقب هستند، از خودم مي پرسم اگر او يک بازي داربي را تجربه کرده بود مي دانست در اين گونه مسابقات حوصله است که برنده را مشخص مي کند و اين حوصله را پرسپوليس داشت. هر تيمي که در داربي سرخپوستي بازي کند، بازنده است.