تمام آنچه مجرمان را به سوي اينترنت ميکشاند
در حالي كه كشورهاي اروپايي و آمريكايي و كشورهايي مانند استراليا، مالزي، سنگاپور، ونزوئلا، اندونزي، هند، كره جنوبي، قرقيزستان و قزاقستان در اين زمينه قانونگذاري كردهاند، متأسفانه نام ايران در كنار كشورهايي است كه در اين زمينه قانونگذاري نكردهاند و اينگونه جرايم نيز در آنها در حال رشد است.
کد خبر: ۲۸۲۱۹
| | 9976 بازدید
گسترش روزافزون اينترنت با سرعتي سرسامآور به رغم مزاياي فراوان در عرصههاي گوناگون سرگرمي، تجارت، ورزش، فرهنگ يا آموزش، مشكلاتي را نيز به همراه داشته كه به جرايم رايانهاي و اينترنتي معروف است.
يك كارشناس هندي در اين زمينه ميگويد: «امروزه دستاورد و احتمال موفقيت دزدان با استفاه از يك كامپيوتر بسيار بيشتر از يك اسلحه است. شايد تروريستهاي فردا نيز بتوانند با استفاده از يك صفحه كليد به جاي يك بمب، آسيبهاي بيشتري وارد آورند».
جرايم رايانهاي امروز از گستردگي زيادي برخوردار است، اما به طور خلاصه و بر اساس تقريبي دسته بندي دهمين كنگره سازمان ملل متحد در آوريل 2000 در زمينه جرم و رفتار مجرمان در وين ميتوان آن را در چند دسته كلي بخشبندي كرد:
دسترسي غيرقانوني كه عبارت از دسترسي به بخش يا كل يك سيستم كامپيوتري بدون داشتن حق و مجوز اين كار است؛ جلوگيري غيرقانوني از دسترسي به دادههاي شخصي با استفاده از ابزار تكنولوژيك از و يا در داخل يك سيستم كامپيوتري؛ مداخلات اطلاعاتي همچون آسيب رساندن، حذف، جايگزيني، تخريب و يا سركوب و توقيف دادههاي كامپيوتري بدون مجوز؛ مداخله در سيستمها شامل انسداد و توقف جدي و بدون حق عملكرد سيستمهاي كامپيوتري با آسيب رساندن، حذف، جايگزيني، تخريب و يا توقيف دادههاي كامپيوتري؛ سوءاستفاده از دستگاهها؛ جعل هويت و كلاهبرداري الكترونيك.
انتشار ويروس «مليسا» در سال 1999 يك نمونه مشهود ديگر است. اين ويروس در مارس 99 براي نخستين بار در اينترنت ظاهر شده و با سرعت زيادي در سيستمهاي كامپيوتري آمريكا و اروپا منتشر شد. برآورد شده كه انتشار اين ويروس در سراسر جهان، خسارتي هشتاد ميليوني از خود بر جاي گذاشت. اين ويروس تنها در آمريكا 2 / 1 ميليون كامپيوتر متعلق به يكپنجم بزرگترين تجارتهاي اين كشور را آلوده كرد. «ديويد اسميت»، طراح اين ويروس، در نهم دسامبر 1999 به علت طراحي و انتشار اين ويروس به ارتكاب جرايم ايالتي و فدرال متهم شد.
كلاهبرداري و ايجاد اختلال در سيستمهاي مالي و بانكي براي انتقال وجوه و پول به حساب مجرم يكي از جرايم مهمي است كه تا كنون خسارات زيادي را در كشورهاي مختلف جهان به همراه داشته است.
تروريسم رايانهاي، آخرين موج جرايم به وجود آمده در اين عرصه است كه نگرانيهاي گوناگوني را در ميان كشورها پديد آورده است. استفاده تروريستها از شبكه به صورتهاي گوناگون براي تبادل اطلاعات به صورت رمزي و كدشده و حتي در قالب پورنوگرافي كودكان و استخدام نيرو از اين راه، معضلي است كه در آيندهاي نه چندان دور، ميتواند به مهمترين چالش بينالمللي براي كشورها تبديل شود.
در حالي كه كشورهاي اروپايي و آمريكايي و كشورهايي مانند استراليا، مالزي، سنگاپور، ونزوئلا، اندونزي، هند، كره جنوبي، قرقيزستان و قزاقستان در اين زمينه قانونگذاري كردهاند، متأسفانه نام ايران در كنار كشورهايي است كه در اين زمينه قانونگذاري نكردهاند و اينگونه جرايم نيز در آنها در حال رشد است. هند در سال 2000، سنگاپور در سال 1993، مالزي در سال 1997، استراليا در سال 2001 و بريتانيا در سال 1990 اولين قوانين خود در زمينه جرايم رايانه اي را به ثبت رساندهاند.
راهاندازي دادسراي جرايم رايانهاي و اينترنتي گامي به جلو در اين زمينه است، اما بايد توجه داشت با نبود قانونگذاري در اين مورد، هماكنون تنها ميتوان به قوانين كلي رجوع كرد كه به اين ترتيب، بسياري از اشكال اين جرم نوظهور از شمول آن خارج ميشوند.
يك كارشناس هندي در اين زمينه ميگويد: «امروزه دستاورد و احتمال موفقيت دزدان با استفاه از يك كامپيوتر بسيار بيشتر از يك اسلحه است. شايد تروريستهاي فردا نيز بتوانند با استفاده از يك صفحه كليد به جاي يك بمب، آسيبهاي بيشتري وارد آورند».
جرايم رايانهاي امروز از گستردگي زيادي برخوردار است، اما به طور خلاصه و بر اساس تقريبي دسته بندي دهمين كنگره سازمان ملل متحد در آوريل 2000 در زمينه جرم و رفتار مجرمان در وين ميتوان آن را در چند دسته كلي بخشبندي كرد:
دسترسي غيرقانوني كه عبارت از دسترسي به بخش يا كل يك سيستم كامپيوتري بدون داشتن حق و مجوز اين كار است؛ جلوگيري غيرقانوني از دسترسي به دادههاي شخصي با استفاده از ابزار تكنولوژيك از و يا در داخل يك سيستم كامپيوتري؛ مداخلات اطلاعاتي همچون آسيب رساندن، حذف، جايگزيني، تخريب و يا سركوب و توقيف دادههاي كامپيوتري بدون مجوز؛ مداخله در سيستمها شامل انسداد و توقف جدي و بدون حق عملكرد سيستمهاي كامپيوتري با آسيب رساندن، حذف، جايگزيني، تخريب و يا توقيف دادههاي كامپيوتري؛ سوءاستفاده از دستگاهها؛ جعل هويت و كلاهبرداري الكترونيك.
انتشار ويروس «مليسا» در سال 1999 يك نمونه مشهود ديگر است. اين ويروس در مارس 99 براي نخستين بار در اينترنت ظاهر شده و با سرعت زيادي در سيستمهاي كامپيوتري آمريكا و اروپا منتشر شد. برآورد شده كه انتشار اين ويروس در سراسر جهان، خسارتي هشتاد ميليوني از خود بر جاي گذاشت. اين ويروس تنها در آمريكا 2 / 1 ميليون كامپيوتر متعلق به يكپنجم بزرگترين تجارتهاي اين كشور را آلوده كرد. «ديويد اسميت»، طراح اين ويروس، در نهم دسامبر 1999 به علت طراحي و انتشار اين ويروس به ارتكاب جرايم ايالتي و فدرال متهم شد.
كلاهبرداري و ايجاد اختلال در سيستمهاي مالي و بانكي براي انتقال وجوه و پول به حساب مجرم يكي از جرايم مهمي است كه تا كنون خسارات زيادي را در كشورهاي مختلف جهان به همراه داشته است.
تروريسم رايانهاي، آخرين موج جرايم به وجود آمده در اين عرصه است كه نگرانيهاي گوناگوني را در ميان كشورها پديد آورده است. استفاده تروريستها از شبكه به صورتهاي گوناگون براي تبادل اطلاعات به صورت رمزي و كدشده و حتي در قالب پورنوگرافي كودكان و استخدام نيرو از اين راه، معضلي است كه در آيندهاي نه چندان دور، ميتواند به مهمترين چالش بينالمللي براي كشورها تبديل شود.
در حالي كه كشورهاي اروپايي و آمريكايي و كشورهايي مانند استراليا، مالزي، سنگاپور، ونزوئلا، اندونزي، هند، كره جنوبي، قرقيزستان و قزاقستان در اين زمينه قانونگذاري كردهاند، متأسفانه نام ايران در كنار كشورهايي است كه در اين زمينه قانونگذاري نكردهاند و اينگونه جرايم نيز در آنها در حال رشد است. هند در سال 2000، سنگاپور در سال 1993، مالزي در سال 1997، استراليا در سال 2001 و بريتانيا در سال 1990 اولين قوانين خود در زمينه جرايم رايانه اي را به ثبت رساندهاند.
راهاندازي دادسراي جرايم رايانهاي و اينترنتي گامي به جلو در اين زمينه است، اما بايد توجه داشت با نبود قانونگذاري در اين مورد، هماكنون تنها ميتوان به قوانين كلي رجوع كرد كه به اين ترتيب، بسياري از اشكال اين جرم نوظهور از شمول آن خارج ميشوند.
متن كامل را در ستون يادداشتها بخوانيد.
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۰
امیدوارم این قوانین هدفش رفاه حال کاربران باشه تا محدود کردن اونا و برخورد با طیف های مختلفی از کاربران ! از طرفی برقراری امنیت در این زمینه به همین آسونی ها هم نیست و نیاز به زیر ساختی مناسب داره که در ایران نیست . صرف قانون گذاری نمی تونه جلوی همچین مواردی رو بگیره . ضمانت اجرایی و روش های مقابله چی می شه ؟
در مورد این شایعات در مورد هک شدن سایت های ایرانی و هزینه های میلیاردی توسط عرب ها باید بگم که اکثر سایت های ایرانی خود بخود و بصورت ذاتی مشکلات فراوانی دارند که توسط یک فرد خیلی عادی با اطلاعات کم هم می شه از کار بی افته یا هک شه !
اینکه پایگاه داده ای مثلا اوراکل که بانکها دارند ازش استفاده می کنند یا تمامی نرم افزارهایی که وجود داره مشکلات امنیتی اعلام نشده دارند و درحالیکه ما درخواب ناز هستیم تیمهایی مانند defcon اقدام به تولید روزانه بیش از ۳۰۰ نفر روشهای نفوذ جدید (اکسپلویت) برای دولت امریکا می کنند و همینطور چینیها و روسها!.
اما از هکرهای ما حمایت نمی شه تا بتونیم یک جبهه سایبر داشته باشیم.
هکرها آدمهای خود ساخته ای هستند. بجای سرکوب این تخصص باید ازش استفاده کرد، هکرهای یک کشور واکسن هستند نه بیماری. یک سری به سایتهای اسراپیلی بزنید! یا ماجرای خلیج ع*ربی رو بررسی کنید!، دولت نبود که توی اینترنت آبرو داری کرد، بچه های ۱۸ تا ۲۳ سال بودند!. اتفاقا کار درستهاشون خیلی هم متعهد هستند.
کلی حرف هست در این مورد ولی فعلا کافیه.
تکلیف این جرم حقوقی چیست؟
نظرسنجی
آیا جام جهانی میتواند مانع جنگ آمریکا با ایران شود؟




