ذهنيت قوي، برگ برنده هميلتون

تمام دليل لوئيس هميلتون براي زنده ماندن اين است که سوار ماشين مسابقه شود. او با قهرماني در رقابت هاي فرمول يک امسال نه تنها کار بزرگي آن هم در دومين فصل حضورش در فرمول يک انجام داد، بلکه در يک پروسه فوق العاده در راه انتخاب هايش گام برداشته است؛ پروسه اي که امروز مي توان اثرگذاري اش را ديد. آمدن به فرمول يک مثل بالا رفتن يک کوهنورد از محل اسکانش در پايين کوه و آماده سازي براي فتح اورست است.

به نوشته روزنامه اعتماد، او خيلي خوب اين مسير طولاني را طي کرده اما آزمون اصلي تازه آغاز شده است؛ يا به قله مي رسيد يا وسط راه سقوط مي کنيد. فکر مي کنم اکنون هميلتون به نقطه يي رسيده که نشان داده مي تواند از پس تمام اتفاقاتي که اطرافش مي افتد برآيد؛ از پس تک تک قدم ها و هر پلي که بايد از آن رد شود.

بردن عنوان قهرماني جهان کار سختي است و در طول راه مشکلاتي هستند که شما را به عقب مي رانند که بايد از پس آنها و فشارهاي ناشي از آن برآييد. من از خيلي ها شنيده ام که هميلتون اشتباهاتي در طول راه داشته است. با اين قضيه موافق نيستم و به هر حال پيروزي هاي او در گرندپري هاي ملبورن، موناکو، سيلوراستون ، هوکنهايم و شانگهاي باعث مي شود خيلي راحت تر از حد تصور اين اشتباهات فراموش شوند.

به علاوه، وقتي پاي مشکلات وسط مي آيد بايد اين را هم در نظر داشت که او در 23 سالگي تبديل به جوانترين قهرمان تاريخ فرمول يک شده است. در شرايطي که تنها 23 سال و 9 ماه و 26 روز از عمرتان گذشته مي توانيد حدس بزنيد او چه فشارهايي را در اين سطح تحمل مي کند.

در اولين فصل حضور در فرمول يک از اين موهبت برخورداريد که همه به شما شک داشته باشند. اين را خود هميلتون هم خوب مي داند، اما در فصل دوم است که فشار خودش را نشان مي دهد و بايد به آن قول اولي که داده ايد عمل کنيد.

قهرمان جهان شدن استرس هاي احساسي فراواني همراه خود دارد و فکر نمي کنم کسي از هميلتون بابت فائق آمدن بر آن تشکر کرده باشد. فکر مي کنم هميلتون براي رسيدن به اين نقطه خيلي روي پروسه خودشناسي کار کرده است. از پس فشار اجتناب ناپذير رسانه ها برآمدن، خودش فصلي جداگانه دارد.

يک جورهايي شبيه بازي موش و گربه است اين طور فکر نمي کنيد؟ نمي گويم گربه مي خواهد موش را بکشد اما اين امتحاني است که رسانه ها از يک پديده مي گيرند. اول همه چيز با ستايش و تعريف و تمجيد آغاز مي شود اما چند قدم اشتباه که برداريد درست قبل از اينکه بفهميد چه اتفاقي افتاده است، به يکباره تبديل به آبروريزي عمومي مي شويد.

يک بار با خبرنگار يک مجله جنجالي در اين باره حرف مي زدم به من گفت؛ «ديمون، تو هيچ وقت آن دود و زجري که لوئيس کشيده را نکشيدي.» و من در جوابش گفتم؛ «من هماني هستم که روزنامه سان لقب... به او داد.» آن کلمه جمله يي بود که آن موقع فرانک ويليامز رئيس تيم به من گفته بود. به شما بگويم که اين حرف ها واقعاً زجرآور است.

يک قهرمان واقعي به خودش انگيزه مي دهد. من تنها هدفي که داشتم، گرفتن نتيجه بود و در اين راه فقط بايد چيزهايي که رسانه ها راجع به شما مي گويند، کنار بياييد اين کاري است که بايد لوئيس در آينده انجام دهد. فقط بايد با همه با شوخي برخورد کنيد و البته بايد اعتراف کنم که من بعضي مواقع در انجام اين کار ناموفق بودم.

من همواره اين حس را داشتم که خيلي مهم است آدم هاي اطرافت، آدم هاي قابل اعتمادي باشند. لوئيس هم اين را خوب مي داند. من خوش شانس بودم که دوستان خوبي داشتم و از من حمايت مي کردند و اين عقيده را داشتند که مي توانم از پس مشکلاتم برآيم.

تا آنجايي که من مي بينم، هميلتون هم همين طور است اما وقتي اشتباه کنيد در نهايت آخرين نفري که بايد حساب ها را با او تسويه کنيد، وجدان تان است و در اين زمينه هميلتون خيلي خيلي قوي است. در پايان بايد گفت آن چيزي که هميلتون امسال بيش از همه به ديگران نشان داد و خودش را ثابت کرد، اين است که او ذهنيتي قوي دارد.

او از عقب افتادگي هايش ضربه خورده، مطمئناً بيش از حدي که بايد هم ضربه خورده اما همه آنها را به منطقي ترين شکل ممکن حل کرده و هيچ وقت به اين عقب افتادگي ها اجازه نداده بر او فائق آيند. قهرمان در دنياي فرمول يک، دستاورد بزرگي است.

همه اين را مي دانيم اما رسيدن هميلتون به اوج در مدت زمان حضور دوساله اش در دنياي فرمول يک، چشمگير بوده است. مطمئنم پيروزي‌هاي بيشتري براي او در راهند. آخرين انگليسي که قهرمان فرمول يک در سال 1996 شد.