صدا وسيما، از نقادي تا سفسطه + فيلم

با دیدن چنین مطالبی به یاد گفته آن بزرگی می افتم که می گفت وقتی انسانهایی با مغز کوچک اداره امور سیستمی را بر عهده بگیرند بایستی بر آن سیستم گریست. دید کوچک مسئولان و مسببان پخش چنین برنامه هایی فقط در پی توجیه شکست های المپیک و هواداری و حمایت از معدود دوستان خود که مسئولیت این شکست ها با آنهاست آنچنان محدود است که اهداف کشوری مانند چین را که اکنون در حال تبدیل شدن به یکی از قطب های بزرگ اقتصادی دنیاست نادیده انگاشته و به باد انتقاد می گیرند، برای آنان نسخه اقتصادی می نویسندو دارو تجویز می کنند. یکی باید بپرسد گر اگر طبیب بودی سر خود دوا نمودی. وقتی شعور تا این حد باشد که هزینه برگزاری المپیک را بر تعداد مدالها تقسیم کنند وقتی تاثیر برگزاری این رویداد را در احداث بهترین مجموعه های ورزشی نبینند، زمانی که تاثیر این رویداد را بر رشد و تبلیغ اقتصاد یک کشور و بر خورداری مردم آن کشور از مزایای میزبانی و سود سر شاری که از این راه می برند را نبینند بایستی گفت که یا نمی دانند یا نمی خواهند بدانند و یا اینکه خود را به نا باوری زده اند. در دنیای امروز کشور هایی کوچک مانند قبرس،مالزی،کرواسی با صرف هزینه های بسیار در دنیای رسانه‌ای،مطبوعات،کانالهای ماهواره ای سعی در شناسانیدن کشور خود و جاذبه های توریستی آن به مردم جهان برای دستیابی به عواید سرشاری که از صنعت توریسم حاصل می گردد دارند آنوقت چگونه این ساده ترین فرمول اقتصادی با بدترین نوع توجیه در رسانه ملی ما و ذهن مسئولین آن وارونه به خورد بینندگان داده می شود.
خدا آخر و عاقبت ما را با تناول این افکار از طریق رسانه ملی ختم بخیر نماید.