«چارخونه»، تكرار ضعف تكرارها
حدود يك ماه پيش از پخش مجموعه «چارخونه» به طور كاملا تصادفي، سروش صحت را ديدم و از وي پرسيدم كه چرا «طنز تلويزيوني» ما با عنايت به ظاهر تازه به تازهاش در سالهاي گذشته، هنوز رد «جنگ 72» و «ساعت خوش» را كه نقطه عطف ديگرگونه ديدن طنز تلويزيوني است، همچنان از تلويزيون شاهديم؟
کد خبر: ۵۰۱۱
| | 27827 بازدید
تابناك، مسعود پيوسته: طنز «چارخونه» سرانجام تمام شد؛ اتفاقي كه احتمالا نميتوان آن را واقعا «پايانيافته» تلقي كرد و بايد دير يا زود پس از ماههاي محرم و صفر و آغاز سال نو، آغازي ديگرگونه با نام جديدش را با همان آدمها و چند تازهنفس تكراري ديگر! بر صفحه تلويزيون (حالا نوع شبكهاش مهم نيست، در هر شبكهاي) ديد و دوباره با مرور چندبارهي «انقلاب در طنز تلويزيوني» از سال 1372 با «ساعت خوش» و جنگ «نوروز 72» و «سال خوش»، همه پخششدهها به همان سال 72 رسيد.
اگر داريوش كاردان با «نوروز 72»، مهران مديري را به عنوان يك «ديگرگونهبين» به عالم طنز تلويزيوني معرفي كرد كه حضور و نگاه متفاوتش، به رغم تكثير خود از مهران غفوريان، سروش صحت، رضا عطاران و ... تا بازيگراني مثل بيژن بنفشهخواه، رضا شفيعيجم، سيامك انصاري، جواد رضويان و... و خانمها كه فعلا سحر ولدبيگي و بهنوش بختياري يادم ميآيد، همچنان به رغم تازهترين سريال طنز تلويزيوني «چارخونه» که چند شب پيش به پايان رسيد، عملا مخاطب ايراني، بيننده همان جنگ «نوروز 72» است كه تا امروز 86، كش آمده است.
درست ميگفت؛ چراكه يك ماه بعد، با پخش اين سريال (طنز چارخونه)، خود، صحتي تازه گذاشت بر پيشگفتههايش.
اينكه همه رضايت دهيم به همين لبخند شبانهاي كه سيماي جمهوري اسلامي ايران، سفارش از «توليد» تا «مصرف» آن را به گروه توليدكننده و برنامهساز و به گروههاي عظيم و گسترده مصرفكننده (مخاطبان چندميليوني) ميدهد و هرگز هم آب از آب تكان نميخورد. آيا به راستي وقت صيقل دادن سطح نياز مخاطب، فرا نرسيده است؟ و آيا نتيجه پخش مجموعهاي اينچنين، بايد تنها لبخندي گنگ منتهي به تخدير و بيهوشي شود؟ و آيا نميتوان با ملاحظه همه جوانب كنترلي و نظارتي سيما، راهي به سوي خط سوم طنز گشود كه موجب غليان شادابي همراه با هشياري ملي شود؟
اگر داريوش كاردان با «نوروز 72»، مهران مديري را به عنوان يك «ديگرگونهبين» به عالم طنز تلويزيوني معرفي كرد كه حضور و نگاه متفاوتش، به رغم تكثير خود از مهران غفوريان، سروش صحت، رضا عطاران و ... تا بازيگراني مثل بيژن بنفشهخواه، رضا شفيعيجم، سيامك انصاري، جواد رضويان و... و خانمها كه فعلا سحر ولدبيگي و بهنوش بختياري يادم ميآيد، همچنان به رغم تازهترين سريال طنز تلويزيوني «چارخونه» که چند شب پيش به پايان رسيد، عملا مخاطب ايراني، بيننده همان جنگ «نوروز 72» است كه تا امروز 86، كش آمده است.
درست ميگفت؛ چراكه يك ماه بعد، با پخش اين سريال (طنز چارخونه)، خود، صحتي تازه گذاشت بر پيشگفتههايش.
اينكه همه رضايت دهيم به همين لبخند شبانهاي كه سيماي جمهوري اسلامي ايران، سفارش از «توليد» تا «مصرف» آن را به گروه توليدكننده و برنامهساز و به گروههاي عظيم و گسترده مصرفكننده (مخاطبان چندميليوني) ميدهد و هرگز هم آب از آب تكان نميخورد. آيا به راستي وقت صيقل دادن سطح نياز مخاطب، فرا نرسيده است؟ و آيا نتيجه پخش مجموعهاي اينچنين، بايد تنها لبخندي گنگ منتهي به تخدير و بيهوشي شود؟ و آيا نميتوان با ملاحظه همه جوانب كنترلي و نظارتي سيما، راهي به سوي خط سوم طنز گشود كه موجب غليان شادابي همراه با هشياري ملي شود؟
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۱
انتشار یافته: ۰
آيا هدف خنداندن مردم به بی محتوایی است؟چرا مثلا خانم شوهر دار بالغی بايد بیاد عروسکی را بنام شاسخین به مردم قالب کند و مخاطب خود را با ادا اطوارها ببخشید نادان فرض کند؟ اخه چه باوری را میرسونه که شاسخین اینطور و شاسخین انطور کرد؟ اينها چی به مخاطب ياد میده؟ 
با نظر شما کاملا موافقم مگر یک مورد. سریال شبهای برره نقطه اوج سریال های طنز ایرانی بود که بعد از ان دوباره نزول کردیم. هر قسمت ان مجموعه گوشه ای از فرهنگ پر ایراد ما را به چالش می کشید و چون ایینه در برابر جامعه بود تا ببیند کمبودش را. ۴ خانه اما تکرار تکراری بود که هدفی نداشت جز سرگرمی ان هم نه با طنز که با مسخره بازی بازیگرانش. ولی خوب باز هم به نظر من خالی از لطف نبود. یکی از راههای پیشرفت طنز به راه افتادن شبکه های خصوصی است که رقابت در بهتر بودن بیشتر شود 
الحق که درست نوشتید. واقعاً همه چیز در طنز تلویزیونی تکراری شده و روز به روز نیز بی مزه تر می گردد. 
همه جای دنیا رسانه های عمومی برنامه هایی با مخاطبان متفاوت دارد. در هر صورت تمام افراد به سلیقه های مختلف ، سطح سواد متفاوت ؛ علایق و نیازهای متفاوت برنامه های تلویزیون را میبینند. نمی توان پیوسته مباحث فلسفی را گذاشت. این برنامه جدا از اینکه بنده هم شخصا حتی یک قسمت آن را تمام و کمال ندیدم مخاطبان خاص خود را دارد. تلویزیون باید برای تمام نیازها چیزی داشته باشد. با مطالب فوق الذکر شدیدا موافقمایا واقعا این عزیزان دغدغه فرهنگی دارند یا دغدغه های شخصی,چرا اینان که خود را دایه فرهنگ ملی مان می دانند برای ارتقاي این فرهنگ کهن در بین این نسل جدید هیچ نمی کوشند
چرا و چگونه میتوان اینهمه تهاجم به فرهنگ ملیمان را برتابیم
نمونه کوچکی از این تهاجم که شکل گرفت همین طنز چهار خونه بود که بجای استقرار یک نظام خانواده مستحکم , با تبر خود به جان این بنیاد اساسی جامعه افتاد. مگر در فرهنگ ما اینگونه است که روابط خانوادگی بین زن و شوهر-پدر و فرزند-مادر و فرزند اینگونه است.
هیهات از این همه جهالت و جمود که تبری بر فرهنگ کهنمان شده است
با مطالب بالا موافقم. مضاف بر اینکه باید اضافه کنم چنین برنامه هایی کاملا شعور مخاطب رو زیر سوال می برند. لازم بذکر است که به اینطور برنامه ها لقب کمدی باید داده شود و نه طنز. خدا مي داند من از اندسته بينندگاني نيستم كه بسختي بخندم و و با ديدن هر چيزي برم تو نقدش ولي بخدا ديگه از ديدن اين سريالهاي رنگ و لعاب زده كه هم حرفهاي نويسندههايشان تمام شده و هم كارهاي فلالبداهه بازيگرانش فقط اين را بگويم پسر 9 ساله اي دارم كه چندي قبل به من مي گفت كاش بابا مامانم مثل مامان شكوه بود كه تا تو ما را بازخواست درسي مي كردي مي زد تو سرت و از خانه بيرونت مي كرد و هر چه گفتم كار اين خانم درست نيست جوابم داد اگر درست نبود تلويزيون نشان نمي داد بي پروا حرف زدنها توهين كوچكترها به بزرگترها نارو زدنها و تكيه كلامهاي ناموزون ره اورد سرياليست كه مردم از سر بي برنامه بودن شبها دلشان را خوش مي كنند و مثال كاچي بهتر از هيچي را مي اورند تنها سريالي بود که هر شب دنبال مي کردم و علي رغم ضعف هاي غير قابل انکار بعضي قسمت ها، کليت مجموعه و داستان هاي آن قابل قبول بود. واقعا از يک سريال طنز که هر شب پخش مي شود چه انتظاري داريد؟ حداقل انتظار 40 تا 50 دقيقه سرگرمي صرف و فراموش کردن مشکلات روز مره است که اين سريال اين نياز را بر آورده ميساخت (سواي اينکه گاها قسمت هايي با طنز هاي اجتماعي قوي نيز پخش مي شد).
در مورد زير سوال بردن شعور مخاطب که يکي از عزيزان فرموده بودند به نظر بنده سريال هايي از قبيل چهل سرباز مثال هايي مناسب ار توهين صرف به شعور مخاطب مي باشند.
از هر سريالي در حد خودش بايد انتظار داشت، طنز چهار خونه به عنوان يک سرگرمي شبانه و در غياب برنامه هاي مفيد در ساير شبکه ها در زمان پخش بهترين انتخاب بود.
در این سریال و مشابه آن دروغ گفتن رو به یک امر رایج تبدیل کرده ایم در حالی که از گناهان کبیره بوده و در قرآن هم از تظاهر به دروغ گفتن هم منع شده ایم. اگر دروغ هایی که بازیگران در دیالوگ می گفتند را حذف کنیم هیچی از سریال باقی نمی ماند نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه مذاکرات و توافق چیست؟