انتقاد شديد سايت نزديك به دولت از مهاجري، شريعتمداري، توكلي و نادران

سايت نزديك به دولت در واكنش به برخي انتقادات انجام شده در مطبوعات درباره تغييرات در كابينه، با انتقاد شديد از مسيح مهاجري، حسين شريعتمداري، احمد توكلي و الياس نادران، به آنان توصيه كرد به جاي انتقاد از دولت، فضا را براي اقدامات آن آماده كنند.

به گزارش خبرنگار «تابناك» در اين نوشته، ‌سردبير سايت ياد شده، ‌روزنامه جمهوري اسلامي را جز‌م‌انديش،‌ مدير‌مسئول كيهان را افتاده در دام القائات سياسي و توكلي و نادران را متهم به طرفداري از افراد همسو با خود معرفي كرده است.

اين يادداشت با نسبت دادن جملاتي به رئيس‌جمهور آغاز مي‌شود و مي‌گويد:

«البته همه تغييرات دست رئيس‌جمهور نيست هرچند به لطف خدا اين قدر فشار مي‌آورم که کل کابينه افراد «يک» شوند. برخي سنتها را بايد شکست مثلاً اين كه کسي وزير شده و حتماً بايد چهار سال در رأس بماند و به ملت تحميل شود. آدم خوبي است دستش را هم مي‌بوسيم اما وقتي که نمي‌کشد چرا بايد ادامه دهد؟ اين نشانه قوت است نه ضعف.»

رئيس‌جمهور جملات فوق را 21 آبان ماه در دانشگاه علم و صنعت در واكنش به انتقاد يكي از دانشجويان كه سياست خارجي دولت نهم را تك نفره و محصول ابتكارات شخص رئيس‌جمهور و نه وزارت امور خارجه مي‌خواند، بيان كرد.

با اين حال، اظهارات احمدي‌نژاد هرچند ناظر به پرسش مزبور بود، منحصر به آن نبود. جابجايي به منظور افزايش بهره‌وري در نگاه احمدي‌نژاد، از پيچيدگي ويژه‌اي برخوردار نيست. وي معتقد است در صورتي كه يك مدير قادر به همپايي با يك مجموعه نيست، دليلي براي ابقاي وي با بهانه‌هايي از سوي مخالفان دولت از قبيل القاي عدم ثبات وجود ندارد. وي اين جابجايي را نه يك نقطه ضعف بلكه نشانه قوتي براي دولت خود مي‌داند.

نويسنده با استفاده از چند كلمه درباره «علم‌ مديريت» ادامه مي‌دهد: روزنامه جمهوري اسلامي متأثر از همين جزم‌انگاري، از اين تغييرات به عنوان اهانت به مسئولان ارشد دولتي ياد مي‌كند. در اثر همين نگاه است كه ترميم كابينه، القاگر عدم آرامش به مديران ارشد دانسته مي‌شود و با حيثيتي كردن موضوع، مدير خودبه‌خود به سمت امور تبليغاتي و پر كردن بيلان كار سوق داده مي‌شود.
اين البته ترديدي واقعي و احتمالي از بي‌شمار احتمال موجود در عالم است كه مديرمسئول روزنامه كيهان با لحني دلسوزانه و نه نيشدار، بيان مي‌كند كه چنانچه فرد جانشين هم نتواند توقعات رئيس دولت را برآورده سازد، آنگاه چه و اين سيكل تا كجا ادامه خواهد يافت؟ اما در پس اين پرسش، سؤال نقدتري نيز نهفته است و آن اين‌كه، آيا بي مبالاتي و دست روي دست گذاشتن در قبال حال، از ترس احتمال رخداد وضعيتي مشابه در آينده، توجيه‌پذير است يا بايد با رعايت جوانب، ضريب خطا را حداقل ساخت؟

وي نكته جالبي را يادآور مي‌شود و از نگاه خود، علت اصلي اين تغييرات را بيان مي‌كند: از ميان پنج وزيري كه تاكنون با وزارت در دولت نهم خداحافظي كرده‌اند، چهار مورد آن، گزينه‌هاي نخست رئيس‌جمهور براي آن وزارتخانه‌ها نبوده‌اند.

و در پايان همه منتقدات تغييرات در كابينه را به چهار دسته بخش مي‌كند:
1ـ سياسيون با مزه‌اي كه مترصد موقعيت‌هاي اينچنيني هستند تا حزب و تحريريه خود را براي جابجايي وزيري كه تا ديروز وي را مسبب تمام مشكلات كاينات مي‌دانستند، سياه پوش كنند.
2ـ گروهي كه پس از گذشت 29 سال از انقلاب اسلامي، همچنان محصور نگاه‌هاي ارباب و رعيتي به مجموعه مدرن دولت هستند.

3ـ افرادي كه از حيث تشكيلاتي خود را همسو با وزير جابجاشده مي‌پندارند و بنابراين دفاع از عملكرد وي و انتقاد از جابجايي وي را برنمي‌تابند. نمونه اين نوع برخورد در تغيير وزراي صنايع و آموزش و پرورش به عنوان وزراي پيشنهادي و نزديك به دكتر احمد توكلي مشهود بود، به گونه‌اي كه در مورد اول، وي خود رأساً انتقاد تندي حواله شخص رئيس‌جمهور كرد و در مورد دوم، دكتر الياس نادران، دست راست آقاي دكتر توكلي. اين در حالي است كه چنين واكنشي در قبال ساير افراد جدا شده از كابينه از سوي اين طيف صادر نشده است.

4ـ دلسوزاني كه به جاي بهره‌برداري از تريبون در اختيار در راستاي فضاسازي براي كارآمدتر ساختن مجموعه، مقابله با ذهنيت مطلق‌انگارانه و خنثي‌سازي القائات سياسي و ژورناليستي بدون محمل واقعي، خود، گاه در اين دام گرفتار مي‌آيند.