در مورد عکس و عکاسی در ویکی تابناک بیشتر بخوانید

"مارکو گاروفالو، عکاس مستند برجسته‌ای است که طی دو دهه فعالیت حرفه‌ای خود توانسته است با دوربینش، داستان‌های انسانی و اجتماعی را روایت کند. از خیابان‌های شلوغ میلان تا مناطق کمتر شناخته‌شده در آفریقا، او به عمق مسائل اجتماعی، فرهنگی و زیست‌محیطی نفوذ کرده و تصاویری خلق کرده که نه تنها زیبایی‌های نهفته در این جوامع را به نمایش می‌گذارند، بلکه مشکلات و چالش‌های واقعی آنها را نیز منعکس می‌کنند. در پروژه‌های مختلف خود، از مستند‌های مرتبط با انرژی و مبارزات جهانی برای دسترسی به منابع انرژی، تا روایت‌های از حاشیه‌نشینی و بیگانگی جوانان در شهر‌های بزرگ، گاروفالو توانسته است چشم‌انداز جدیدی از تحولات اجتماعی و فرهنگی معاصر ارائه دهد. آثار او، که در مجلات معتبر جهانی منتشر شده و در نمایشگاه‌های بین‌المللی به نمایش گذاشته شده‌اند، نه تنها به ثبت لحظات مهم از زندگی انسان‌ها پرداخته‌اند، بلکه به ابزاری برای تامل در مورد آینده جوامع و تغییرات جهانی تبدیل شده‌اند. گاروفالو با تصاویر خود، به ما یادآوری می‌کند که هر تغییر اجتماعی، همیشه با داستان‌هایی از امید، مبارزه و دگرگونی‌های انسانی همراه است. "

«سرزمین بایر» حاصل یک تحقیق چندساله و سفری تصویری است که کادیر ون لوهیزن از سال ۲۰۱۶ در شش کلان‌شهر جهان آغاز کرد؛ سفری به قلب بحران جهانی زباله. او در جاکارتا، توکیو، لاگوس، نیویورک، سائوپائولو و آمستردام نشان می‌دهد چگونه رشد جمعیت، اقتصاد‌های توسعه‌طلب و مصرف‌گرایی افسارگسیخته، جهان را به بزرگ‌ترین تولیدکننده زباله تاریخ بدل کرده‌اند؛ جهانی که هر روز ۳.۵ میلیون تن زباله می‌سازد و اگر روند کنونی ادامه یابد، تا پایان قرن سه برابر خواهد شد. تصاویر این مجموعه، تضاد‌های تکان‌دهنده بین شهر‌هایی را برملا می‌کند که زباله‌هایشان یا در سیستم‌های مدرن و نامرئی مدیریت می‌شود، یا در زباله‌دان‌های روباز، آبراهه‌ها و حاشیه شهر‌ها تلنبار می‌گردد. ون لوهیزن با روایت‌هایی از بانتار گبانگِ جاکارتا تا خیابان‌های منهتن، با زبانی بصری و بی‌رحمانه هشدار می‌دهد که اگر به زباله همچون یک منبع و نه یک بارِ اضافی نگاه نکنیم، نسل‌های آینده در انبوه آن غرق خواهند شد. «سرزمین بایر» نه فقط مجموعه‌ای از عکس‌ها، بلکه آینه‌ای از سبک زندگی امروز بشر است؛ آینه‌ای که تماشای آن هم ضروری است و هم ناخوشایند. به نظر شما، شهر‌ها و دولت‌ها چه اندازه در مدیریت واقعی بحران زباله موفق بوده‌اند و آیا راهی مانده تا از تبدیل آینده جهان به یک «سرزمین بایر» جلوگیری کنیم؟

فرانچسکو زیزولا، عکاس برجسته ایتالیایی و برنده جوایز بین‌المللی، در آوریل و مه سال ۲۰۰۳ در صحنه جنگ عراق حضور داشته و لحظات آغازین آن را ثبت کرده است. زیزولا که بیش از سه دهه تجربه عکاسی مستند و خبری دارد، همواره به ثبت واقعیت‌های انسانی در شرایط بحرانی می‌پردازد. در این مجموعه، او زندگی روزمره مردم، ویرانی‌های ناشی از حملات هوایی، خشونت‌های شهری و تلاش‌های بازسازی را به تصویر کشیده است. جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ به فرمان جرج بوش، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، و به بهانه وجود سلاح‌های کشتار جمعی و برنامه‌های تسلیحات اتمی آغاز شد؛ اتهاماتی که بعد‌ها کاملاً بی‌اساس و دروغ از آب درآمدند. حمله نظامی آمریکا و متحدانش باعث ویرانی گسترده، کشته و آواره شدن صد‌ها هزار نفر شد. آثار زیزولا علاوه بر ثبت خشونت و پیامد‌های انسانی، ابعاد اجتماعی و انسانی بحران را نیز نشان می‌دهد و تصویری واقعی و انسانی ارائه می‌کند که غالب رسانه‌ها کمتر به آن پرداخته‌اند. این مجموعه، یادآور تجربه تلخ انسان‌ها در مواجهه با جنگ و سیاست‌های فریبکارانه است و نشان می‌دهد عکاسی خبری چگونه می‌تواند همزمان سند تاریخی و روایت انسانی باشد.

استیو مک‌کوری، عکاس برجسته مستند، همزمان با برگزاری نمایشگاهی از آثارش در موزه مؤسسه کودکان فلورانس، در نخستین دوره همایش کاوشگران در کاخ وکیو حضور یافت و درباره تجربه‌های حرفه‌ای خود سخن گفت. این نمایشگاه با محوریت کودکی، بیش از صد تصویر از کودکان سراسر جهان را در طول پنجاه سال فعالیت مک‌کوری به نمایش می‌گذارد و شرایط مختلف زندگی روزمره آنان—از جنگ و فقر گرفته تا بازی و مدرسه—را نشان می‌دهد و بر وجه انسانی و ساده کودکی و پیام آگاهی‌بخشی درباره حقوق کودکان تأکید دارد. مک‌کوری در سخنرانی خود به اهمیت صبر و شکیبایی در عکاسی اشاره کرد، خاطرات سفرهایش به هفت قاره، تجربه عکاسی در مناطق جنگ‌زده و ممنوعه و علاقه دوران کودکی‌اش به هند را مرور کرد و گفت که برخی از کوچک‌ترین لحظات زندگی گاهی ارزشمندتر از عکس‌های مشهور هستند.