کلیات

مستند به اطلاعات و آمار منتشر شده از سوی مقامات عالی رتبه نظامی جمهوری اسلامی ایران و نیز تأیید نهادها و رسانه های خارجی ایران اکنون یکی از قدرت های برتر موشکی جهان است.

همچنین بر اساس اظهارات مقامات عالی رتبه نظامی ایران نیروهای مسلح جمهوری اسلامی با تکیه بر توان موشکی اکنون مسلط بر پایگاه‌های آمریکا در منطقه هستند و هر زمان اراده شود می توانند پایگاه های آمریکایی ها را هدف قرار دهند.

اظهارات سردار حاجی زاده در مورد توان موشکی ایران

پیشتر سردار حاجی زاده - فرمانده نیروی هوافضای سپاه  پیرامون توان موشکی ایران به رسانه ها گفت:   آن‌ها را می‌زنیم. ما قادریم تا ۲ هزار کیلومتر ناوهای آمریکایی را بزنیم که این فاصله هم به‌احترام اروپایی‌هاست که انشاءالله احترام خود را نگه دارند.

او افزوده است نه می‌توان سامانه‌ای ضد آن ساخت و نه برترسازی آمریکا با وجود این موشک معنادار است. موشکی که به گفته حاجی‌زاده در خارج از جو قادر به مانور است و در ۳۰۰ تا ۴۰۰ کیلومتری هدف روشن می‌شود و سرعتی بیش از ۱۲ تا ۱۳ ماخ (حداکثر سرعت صوت که هر واحد آن برابر با ۱۲۳۴ کیلومتر در ساعت است) دارد.

برخی ویژگی های منحصر بفرد موشک های ایرانی

کاهش وزن موشک‌های دوربرد به یک‌چهارم، افزایش کارایی سرجنگی‌ها تا ده‌برابر، کاهش زمان آماده‌سازی آن به یک‌ششم نسبت به گذشته و اعلام رونمایی از موشک کروز با برد ۱ هزار و ۶۵۰ کیلومتر با نام «پاوه» از جمله ویژگی های موشکی ایران است.

مسیر رشد و پیشرفت توان موشکی ایران

اما برنامه موشکی ایران چه مسیری را طی کرد تا موشک‌های بالستیک خود را از نظر برد و دقت به نقطه کنونی برساند؟ تا پیش از سال ۱۳۹۴ و رونمایی از موشک «عماد»، موشک‌های ایرانی صرفاً به دقت حاصله از سامانه‌های ناوبری و هدایت و کنترل کلی موشک می‌رسیدند اما پس از جدایی از بدنه موشک دیگر قابل تصحیح مسیر یا افزایش دقت نبودند. نقصی که با عملیاتی‌شدن موشک عماد که سرجنگی جداشونده‌اش از سامانه هدایت و کنترل تا انتهای مسیر برخوردار بود تا اندازه زیادی برطرف شد و در گام بعدی موشک‌های بردبلند ایران تا حد نقطه‌زنی (خطای کمتر از پنج متر) پیش رفت.

در ادامه همین مسیر قابلیت نقطه‌زنی به موشک‌های بردبلند تا ۲ هزار کیلومتر همچون «قدر» نیز گسترش یافت و سپس تا موشک‌های «قیام» (با برد ۸۰۰ کیلومتر) و «خرمشهر» (با برد ۱۸۰۰ تا ۲ هزار کیلومتر) هم پیش رفت و در نهایت موشک‌های «شهاب ۲» (با برد ۸۰۰ کیلومتری) هم از این پیشرفت بی‌نصیب نماند، هرچند قابلیت تصحیح مسیر و دستیابی به دقت بسیار بالا در این موشک‌ها وجود داشت اما سرجنگی‌ها همچنان روی مدار بیضوی بالستیک حرکت می‌کردند و همین امر امکان تحلیل مسیر طی‌شده با هدف پیش‌بینی ادامه آن را برای سپرهای دفاع موشکی فراهم می‌کند و شانس درگیری مؤثر با پرتابه مهاجم را افزایش می‌دهد.

از همینجا ایده توسعه سرجنگی‌های بالستیک با قابلیت مانور در فاز نهایی در برنامه موشکی ایران جایگاه ویژه‌ای یافت و طراحی سرجنگی‌هایی که از مدار بالستیک و محاسبه‌پذیر برای سامانه‌های دفاع موشکی خارج باشند و سامانه دشمن در پیش‌بینی مسیر و در نتیجه قفل روی آن‌ها دچار مشکل شود، در دستور کار قرار گرفت تا امکان مقابله سپر دفاع موشکی با آن‌ها به نزدیک صفر برسد.

این ایده با اعلام خبر ساخت موشک هاپیرسونیک در ۱۸ آبان‌ماه از سوی فرمانده نیروی هوافضای سپاه جنبه عملیاتی به خود گرفت. دشواری دفاع دربرابر قدرت تخریب‌گری هایپرسونیک به دلیل سرعت بسیار بالا، مانورپذیری و پیش‌بینی‌ناپذیری مسیر پرواز و برد کافی برای قراردادن اهداف فراقاره‌ای، سلاح‌ قدرتمند و بازدارنده‌ای در اختیار نیروهای مسلح جمهوری اسلامی گذاشته است که اعلام جزئیات تازه‌ای از آن در گفت‌وگوی اخیر حاجی‌زاده نشان می‌دهد حتی اگر امکان رونمایی از موشک هایپرسونیک به دلیل خروج از جو دشوار باشد، برنامه موشکی ایران و ساخت ماهواره‌برها و پهپادهای ایرانی که به فروش آخری به روسیه هم رسیده روندی را در سال‌های اخیر طی کرده که «اگر دشمنان آن را باور نکردند هم مهم نیست؛ روز حادثه مشخص می‌شود.»