کلیات

پیمان لوکارنو نام مجموعه‌ای از عهدنامه‌ها بود که پس از جنگ جهانی اول میان متفقین و آلمان در تاریخ 2 دسامبر ۱۹۲۵ در لندن به امضا رسید و از سوم دسامبر به اجرا گذاشته شد.

به موجب این پیمان آلمان به خانواده دولت‌های اروپایی پیوست و مرزهای غربی خود با فرانسه و بلژیک را به رسمیت شناخت و از اراضی خود که به لهستان داده شده بود صرف نظر کرد. اين اراضي قبلا بخش بزرگي از پروس را تشکيل مي دادند که قرن ها به پايتختي برلين يک قدرت بزرگ بود.

در ماده دوم قرارداد ذکر شده بود که اگر آلمان به منطقه غیرنظامی حمله کند باید به طور یکپارچه در برابرش ایستاد. این پیمان پیرو مذاکراتی بود که بین دولت‌های آلمان، فرانسه، انگلستان، ایتالیا، بلژیک و هلند در کنار دریاچه لوکارنو در کشور سوئیس در اکتبر ۱۹۲۵ صورت گرفته بود و چند دولت از جمله اسپانيا به عنوان شاهد به مراسم امضاي اين پيمان دعوت شده بودند. به دنبال امضای این قراردادها رابطه بین فرانسه و آلمان به شکل قابل‌ملاحظه‌ای بهبود یافت و آلمان در ۱۹۲۶ به جامعه ملل پیوست. این، آخرین معاهده مربوط به جنگ جهانی اول به شمار آورده شده است.

فرجام پیمان

مفاد پيمان لوکارنو  سبب شد كه بعدا هيتلر به لهستان و چك اسلواكي نيرو بفرستد تا اراضي از دست رفته آلماني ها را پس بگيرد و انگلستان و فرانسه به دليل تضميني كه داده بودند با آن دولت وارد جنگ شوند که در اين جنگ فرانسه از پاي درآمد. و در نهايت این پیمان در پي اشغال سرزمين راين از سوي آلمان در مارس 1936م، نقض شد و ساير امضاكنندگان نيز تنها به ارسال اعتراض رسمي براي هيتلر قناعت كردند و اقدام جدي به عمل نياوردند.