بازهم آقاي خاص، بازهم اينتر
گل؛ یک: خب، بازهم نشد. وقتی رم اختلاف یازده امتیازی با صدر جدول را جبران کرد و تا پیش از بازی برگشت با اینتر آن را به چهار امتیاز رساند، وقتی ضربات مهاجمین اینتر چپ و راست به تیر دروازه خورد تا صدرنشین در المپیکو شکست بخورد و به خصوص وقتی اینتر در بازی مقابل فیورنتینا مساوی کرد تا رم برای اولین بار در این فصل صدرنشین شود همه امیدوار شدند تا بالاخره بتوانند پس از پنج سال اینتر را به زیر بکشند و حس آنتی اینتریسم شگفت آور حاکم بر ایتالیا را تسکین بخشند. اما باز هم نشد.
دو: رم اسپالتی فوتبال زیبایی را به نمایش می گذاشت. فوتبالی شناور که تنوع طرحهای تاکتیکی در آن مثال زدنی بود. رمیها حتی در ضربات ایستگاهی طول یک بازی آن قدر متنوع عمل می کردند که تماشاگر وادار به لذت بردن شود. اما خانم روزلا سنسی جوان تصمیم گرفت(البته عبارت "تصمیم گرفت"مسامحتا به کار برده می شود)کلودیو رانیری ناموفق در همه جا(از جمله در چلسی و یووه) را به جای اسپالتی نوگرا بیاورد تا شاید کینه های قدیمی او از مورینیو کارساز شود و بالاخره اینتر زمین بخورد. اما باز هم نشد.
سه: اینتر مورینیو در مقطعی از فصل که بازی چلسی در یک هشتم نهایی چمپیونز را پیش رو داشت در ایتالیا به شدت افت کرد تا فرضیه عدم امکان موفقیت یک تیم در چند جبهه تا حدود زیادی تقویت شود.(هرچند که بارسا سال گذشته به طور کامل این فرضیه را باطل کرده بود) آنها در این مقطع مقابل پارما، ناپولی و سمپدوریا سه بازی پیاپی را مساوی کردند و در پنج بازی ختم شده به بازی برگشت مقابل رم به ترتیب در برابر جنوا، کاتانیا، پالرمو، لیوورنو و رم از 15 امتیاز ممکن تنها 5 امتیاز کسب کردند تا رم را با دست خودشان به صدر جدول نزدیک کنند. به این ترتیب رم روی امتیاز دادنهای اینتر حساب ویژه ای باز کرده بود تا بتواند در هفته های پایانی اسکودتو را به پایتخت بیاورد. اما باز هم نشد.
چهار: رم رانیری در فاز حمله از بازیکنان برجسته ای برخوردار بود. حضور ستارگانی چون توتی، تونی، ووچینیچ و حتی تادی می تواند برای هر تیمی یک غنیمت باشد. شاید اگر رانیری از ابتدای فصل کنترل رم را در دست داشت هم شانس بیشتری برای قهرمانی داشت و هم اینتر را وادار به ارائه بازی های بهتری می کرد. اما به هرحال امسال اینتر پنجمین اسکودتوی پیاپیش را تصاحب کرد. هرچند که از الان زمزمه هایی مبنی بر جریمه سنگین اینتر در فصل بعد به گوش می رسد و بعید است که پس از رفتن مورینیو از این تیم سران فوتبال ایتالیا به راحتی دست از سر اینتری که سالهاست میلان و یووه پرنفوذ را زیر پایش قرار داده بردارند.
پنج: اینتر هفته آینده باید در فینال چمپیونز مقابل بایرنی صف آرایی کند که در بین حریفان این فصلش تاکتیک دان ترین و با دانش ترین مربی را دارد. شکست دادن بایرن فن گال برای مورینیو قطعا از سخت ترین کارهای دنیاست و باید دید که نبرد تمام تاکتیکی این دو مربی در فینال برنابئو چه نتیجه ای به دنبال خواهد داشت. هر اظهار نظری درباره این فینال منجر به تبعاتی خواهد شد، پس بهتر است تمام حرفها را به بعد از بازی و مشخص شدن قهرمان اروپا موکول کنیم.
