عقد مزارعه چیست؟
مزارعه یکی از روشهای تامین مالی کوتاهمدت در بخش کشاورزی است که به موجب آن یکی از طرفین در زمین دیگری به کشاورزی میپردازد و محصول را آنطور که در عرف رایج است تقسیم میکنند.
به گزارش ایبِنا، یکی از شرایط شرعی مزارعه آن است که تمام محصول به یکی از طرفین اختصاص داده نشود. این «عقد» در ماده ۵۱۸ قانون مدنی ایران آمده است. حداکثر طول مدت مزارعه یک سال است و اگر موعد محصول دهی زراعتی خاص بیش از یک سال باشد مدت مزارعه یک دوره زراعی است، همچنین اگر در طول زراعت به دلیل پیشآمد مشکلی ادامه کشت ممکن نباشد هرآنچه تا آن روز به دست آمده باید تقسیم شود.
به بیان دیگر اسلام مزارعه را به عنوان اسلوبی در جهت انعقاد شرکت بین دو عامل کار و سرمایه قرار دادهاست که در اینجا کشاورز متعهد میشود در زمین کار کند، شخم بزند، آبیاری کند و مالک متعهد میشود که زمین و بذر و در صورت نیاز حتی کود در اختیار کشاورز قرار دهد و در نهایت محصول به دست آمده به نسبت معینی بین آن دو تقسیم شود.
