بنام پدر! (در رثای علامه مخبر دزفولی"ره")

هشتم فروردین ماه هر سال برای حقیر و همه مردم قدرشناس دزفول در کنار همه شیرینی های بهار یادآور خاطره تلخ فروافتادن درخت سبز و تناوری است که سایه گستر مردمی بود که مهربانانه و خالصانه به آنها عشق می ورزید.

مرحوم آیت الله حاج شیخ عباس مخبر (ره) که مدارج حوزوی را تا اخذ گواهی اجتهاد در محضر بزرگانی چون آیات عظمای الهی معزی، نبوی، حکیم، خوئی، شاهرودی و... گذرانده بود همه دارائی های معنوی خود را پیشکش مردمی کرد که آنها را لایق خدمت یافته بود.

او در شکل گیری انقلاب اسلامی در خوزستان و خصوصا دزفول نقشی تاثیر گذار داشت. کتابی که به تازگی توسط "مرکز اسناد انقلاب اسلامی" به قلم "غلامرضا درکتانیان" انتشار یافته بخشی از این تلاش هوشمندانه  و نقش ماندگار او را در نهضت مقدس امام خمینی(ره) به گواه اسناد ساواک نمایانده است.

در سال 1351 در مجلس بزرگداشت روحانی شهید انقلابی "سبحانی" و در شرائطی که به گواه راویان این کتاب بسیاری از بزرگان جرات حضور در مراسم او را نداشتند، ایشان سخنرانی کرده اند و اوصاف و محاسن آن شهید بزرگوار را برشمرده اند. در مجلس بزرگداشت مرحوم کافی در خوزستان ایشان سخنرانی کرده اند و در نحوه رحلت او تشکیک و از رژیم به خاطر عدم بزرگداشت شایسته او انتقاد کرده اند.

در مجلس بزرگداشت اولین شهید دزفول که زیر شکنجه ساواک به شهادت رسیده است یعنی "شهید عظیم اسدی مشکال" در اوج خفقان و خشونت رژیم پهلوی منبر رفته اند و در نهایت شجاعت بیان داشته اند که "به خدا قسم ظلم پایدار نمی ماند" و به نیروهای نظامی جهنمی شاه هشدار داده است که روزی باید به میان همین ملت برگردید و در منبر دیگری در سیاه ترین و رعب آورترین روزهای تاریخ ایران با صلابت تمام، اشعاری سروده خود را در مدح امام خمینی (که آن روزها بردن نام او جرمی بی بخشش بود) قرائت می کنند که یک مصرع آن به شعار سهمگین مردمی تبدیل می شود که به سخنان او گوش دل سپرده بودند و آن این مصرع بود "آن کیست که بر جانش ننوشته خمینی؟ " و در پایان هم با بانگی رسا می گویند "خدایا این رژیم سفاک ظالم را سرنگون بفرما"!

آنها که با آن روزگار آشنا هستند و آن را درک کرده اند می دانند بیان این جملات در آن روزها شجاعتی حیدری را می طلبید. در دوران دشوار دفاع مقدس علیرغم بیماری سختی که این درخت  پر ثمر را سبز سبز فرو انداخت خطبه های الهام بخش او که مردم شریف دزفول را به پایداری و استقامت فرا می خواند و سرکشی او به خانواده معظم شهدا و تلاش او در حفظ روحیه حماسی مردم و رفع نیازهای آنها و حضور تهییج کننده او در میدان جنگ برای ارتقاء روحیه رزمندگان اسلام  و سخنرانی های معنوی او در مراسم شهدا در کنار مجاهدت علمی او در ارتقاء آگاهی های دینی مردم و خصوصا نیروهای مخلص سپاه در قالب برگزاری جلسات آموزشی اعتقادی در محل سپاه پاسداران دزفول و ترجمه شیوای کتاب "مسکن الفواد عند فقد الاحبة والاولاد"  مرحوم "شهید ثانی"  با نام "ارمغان شهید" و توزیع آن بین خانواده معظم شهداء، تدریس به طلاب علوم دینی که بعضی از آنها اکنون در مصادر مهمی از حوزه علمیه قم عهده دار مسئولیت هستند و تالیف کتاب های متعدد که بالغ بر 17 جلد آن به زیور چاپ آراسته شده و بعضی از آنها مثل "کمیل و دعایش"، "هفت سئوال پیرامون حضرت مهدی" ،"فلسفه وقرآن در 3 جلد" و....بارها و بارها تجدید چاپ شده و کتاب "قاموس الاخلاق" که به زبان عربی است در "کنگره جهانی اخلاق و فضیلت" به عنوان کتاب برتر در زمینه اخلاق انتخاب شده است جلوه هائی از این مجاهدت چشمگیر علمی، آن هم در شرائط حاد دفاع مقدس و در شهر بحران زده ای مثل دزفول که مورد اصابت نزدیک به 200 موشک 9 متری قرار گرفته، شاید بتواند نمایانگر بخشی از تلاش های مردی باشد که سترگی شخصیت کم نظیرش زیر پوششی از تواضع وخضوع کم مانند او چنان که باید درخشش نیافته است.

آنها که در دوران تلخ جنگ تحمیلی در "دزفول" حضور داشته اند هنوز طنین خطبه های غرّای او و صوت خوش قرائت آسمانی او را به خاطر دارند.خطبه هائی که در آن روزگار سخت با چاشنی شیرین آیات و روایات و تسلط اعجاب آور او بر ادبیات و فصاحت و بلاغت هر شنونده ای را مسحور می کرد.


در دفتر یادبود "مجتمع فرهنگی علامه مخبر دزفولی" در دزفول که به همت مردم قدرشناس و مسئولین عالیرتبه نظام اسلامی از سال ۱۳۷۳ افتتاح و محل ارائه خدمات بسیار ارزشمند فرهنگی و دینی خصوصا به نسل جوان این دیار است حضرت آیت الله موسوی جزایری نماینده ولی فقیه در خوزستان و امام جمعه اهواز مرحوم مخبر را با عنوان "عالم عامل، علامه بزرگوار و جامع معقول و منقول"  یاد کرده اند. عباراتی که مشابهت زیادی به عباراتی دارد که در اجازات آن مرحوم بزرگانی چون علامه شوشتری و نبوی و معزی و ... در وصف آن مرحوم به کار گرفته اند و تقریبا همه آنان ایشان را با عبارت "العالم العامل والفاضل الکامل والخطیب اللبیب والمتکلم الاریب" یاد کرده و بر قدرت کم نظیر او بر فن خطابه صحه گذاشته اند و به همین دلیل تا زمان حیاتشان قبل و بعد از انقلاب منابر مهم استان خوزستان به ایشان سپرده می شد.

یادش بخیر! از رادیو آمدند و به او پیشنهاد کردند با توجه به صدای خوشش دعای سحر بخواند تا سحرهای رمضان آن را پخش کنند با اصراری رمزآمیز گفت: "نه من دعای سحر نمی خوانم زیارت وداع می خوانم"!

 آن روز کسی نمی دانست که این آخرین رمضان عمر مرحوم علامه فقید حاج شیخ عباس مخبر (ره) است اگر چه خود او بی خبر نبود. او در رستاخیز بهار و مقارن با اذان صبح روز جمعه هشتم فروردین ماه 1365 دیده بر دنیائی که هرگز به آن دل نبسته بود بست و چشمانی که هرگز بر فیض سحر بسته نمانده بود از گردش ایستاد و لبانی که هرگز از آنها جز ذکر خدا و اهل بیت نتراوید بسته شد.

نماینده معظم حضرت امام (ره) در سن 57 سالگی توسط  مردمی که به احترام او شهر را یکپارچه تعطیل و بیرق و پرچم عزا در دست در دسته های سینه زنی  در مراسم  باشکوه وداعی جاودان با  او شرکت کرده بودند تا آرامگاه ابدی اش در شهید آباد دزفول تشییع شد.
"عاش سعیدا ومات سعیدا"

http://www.dralirezamokhber.blogfa.com/