پيش به سوي رده سه رقمي فوتبال ایران

قدس؛ سقوط تأسف بار فوتبال ايران در جدول رده بندي فيفا باز هم با لبخند آقاي رئيس همراه مي شود. او را اين بار مقابل در ورودي فدراسيون فوتبال مي بينيم. بنايي که محمد دادکان براي تشخص بخشيدن به فوتبال ملي کشور و اعتبار دادن به فدراسيون در نگاه سفراي فوتبال خارجي بنا کرد و حالا در دست مرداني است که شايد خود نمي دانند به چه کرسي با ارزشي تکيه زده اند. علي کفاشيان را حالا، که فوتبال ايران را از رده بيستم جهان و اول آسيا روي يک سرازيري سقوط انداخته و به نزديکي هفتادم جهان رسانده، روبروي در ورودي همين فدراسيون فوتبال مي بينيم.

گفتگو که نه، در حقيقت سلام و عليکي طولاني شکل گرفت. خيلي زود رفتيم سر اصل مطلب و اينکه آيا رده بندي جديد فيفا را ديده است؟ آيا هنوز فکر مي کند بايد نسبت به اين رده بندي ها بي تفاوت بود؟ آيا تلقي اش از فوتبال ايران همان خارج شدن از دايره قدرت آسيا است؟ رئيس باز هم لبخندي را روي لبش جاي مي دهد: «خب اين رده بندي ها زياد براي ما مهم نيست. ما به اين فکر نمي کنيم که فيفا ما را در چه رده اي جاي مي دهد. ما سعي مي کنيم برنامه هاي خودمان را دنبال کنيم...» و البته بايد فهميد و دانست و باور کرد که همين برنامه هاي مجموعه فدراسيون فوتبال است که نگاه آماري و کارشناسي فيفا را نسبت به فوتبال ملي ايران تا اين حد تنزل داده و بي ارزش کرده!

کدام برنامه؟ کدام آينده نگري؟ آقاي کفاشيان! آيا همين برنامه هاي فدراسيون فوتبال نبود که تيم ملي ايران را از رسيدن به جام جهاني دور کرد؟ کفاشيان وقتي مقابل اين سؤال قرار مي گيرد باز هم راه کوچه چپ را انتخاب مي کند: «نه! من فکر مي کنم فوتبال همين است. نمي شود هميشه پيروز بود و جام جهاني هم براي ما تمام شده.» اما کفاشيان اشتباه مي کند. چيزي تمام نشده است. علي کفاشيان و ساير مديران فدراسيون فوتبال از وقتي وارد ساختمان مديريتي فوتبال ملي ايران شدند تا امروز چيزي جز همين توجيهات نداشتند.

اينکه فوتبال برد و باخت دارد و اينکه فوتبال غير قابل پيش بيني است، از توجيهات کودکانه مديراني بود که بيشتر سعي در توجيه دارند تا تلاش! شايد بهترين تلاش براي همين مردان رها کردن کرسي مديريتي باشد، اما... علي کفاشيان مدعي مي شود فوتبال روي خوش خود را در راه صعود به جام جهاني به ما نشان نداد و البته بايد از اويي که چنين تلقي غلطي دارد پرسيد که آقاي رئيس! در تمامي اين سه سال اخير چه زماني روي خوش فوتبال را ديديم؟ جام ملتها را در مرحله حذفي از دست داديم. جام جهاني را با شکست پشت سر گذاشتيم. حذف از بازي هاي المپيک را گردن دادکان انداختيد، اما شکست برابر اردن گناه چه کسي بود؟ چرا از وقتي دادکان رفت، اين فوتبال فقط و فقط روي ناخوشي را به خود ديده است؟

کفاشيان مي خندد: «شما صبر کنيد... ما حالا داريم به جام ملتهاي آسيا نگاه مي کنيم. براي آن مسابقات هم برنامه هاي زيادي خواهيم داشت. با اين حساب مطمئن باشيد شکستهاي اخير فوتبال ايران را جبران خواهيم کرد! ما مطمئن هستيم که در جام ملتها نتيجه مي گيريم...»
رئيس مي گويد، نتيجه مي گيريم و ما نمي دانيم نتيجه گرايي از ديد رئيس فدراسيون فوتبال چه معني و مفهومي دارد. آيا حذف شدن در دور مقدماتي جام ملتها هم در آينده از ديد همين مردان نتيجه ايده آل تلقي نمي شود؟

آيا در آينده مديراني مانند کفاشيان و تاج و ... که کاري جز وعده دادن نداشته و ندارند، با يک ناکامي ديگر در جام ملتها دو دستي به صندلي خود نخواهند چسبيد و براي داشتن اتاق خود به هزاران لابي ريز و داشت تن نمي دهند؟ آيا وعده کفاشيان در مورد گرفتن نتيجه در جام ملتها همان شعاري است که قطبي در مورد قهرماني و رسيدن به فينال مي دهد؟ کفاشيان مي گويد: «من قول قهرماني نمي دهم، به هرحال فوتبال قابل پيش بيني نيست!»

اين همان جوابي بود که بايد از رئيس مي شنيديم. فوتبال قابل پيش بيني نيست... يعني اگر باز هم برابر عربستان تحقير شديم، رئيس فدراسيون فوتبال و رئيس کميته تيمهاي ملي توجيهي مناسب براي خود خواهند داشت.

رئيس خداحافظي مي کند و وارد ساختماني مي شود که تا چندي قبل با مديريت محمد دادکان اداره مي شد. ساختماني که دادکان ساخت و در آن فوتبال ايران را تا رده پانزدهم جهان پيش برد، حالا اما با مديريت خنده آقاي کفاشيان و رياست پشت پرده نايب رئيسانش، رده ايران آرام آرام سه رقمي مي شود!