دود شدن بيست ميليارد ريال ناقابل در دعواي شهرداري و شوراي تهران

مردم تهران كه با فشار دوچندان از ترافيك پايان سال 86، تنگناهاي ناشي از ايجاد و احداث پل روگذر BRT در خيابان آزادي در تقاطع آذربايجان و بهبودي را نيز تحمل كردند، هم‌اكنون بايد تنها هزينه دو ميليارد توماني آن را بپذيرند، بدون آن‌كه پلي احداث شده باشد.

به گزارش خبرنگار «تابناك»، شهرداري تهران در روزهاي پاياني سال براي حل مشكل ترافيك خيابان آزادي در تقاطع آذربايجان و بهبودي، اقدام به احداث پل روگذر براي رفت‌وآمد اتوبوس‌هاي BRT كرد تا مردم پس از پايان تعطيلات يا دست‌كم در ماه‌هاي نخست سال 87، به راحتي از تقاطع گذر كرده و شاهد ترافيكي روان باشند.

اما پس از پايان تعطيلات، در نهايت ناباوري، نه اثري از پل بود و نه ادامه فعاليت عمراني و هر آنچه كه نصب و آماده شده بود از جمله پايه‌هاي پل، جمع‌آوري شده و خيابان به حالت پيش از آغاز فعاليت احداث پل بازگشته بود.

اين در حالي است كه مسئولان اجرايي شهرداري، به طور رسمي هزينه ريالي در اين عمليات را بيست ميليارد ريال اعلام نمودند و همه هزينه‌ها كه از بيت‌المال صرف شده بود، به خاطر اختلافات دروني و ناهماهنگي بين اعضاي شوراي شهر و شهرداري تهران از بين رفت.

سيامك عطايي، مدير نظارت ابنيه شهرداري تهران، از يك سو گفت: شوراي شهر براي احداث اين پل رديف بودجه در نظر گرفته بود. حال آن‌كه وي تأكيد مي‌كند كه اين پل فاقد مصوبه و مطالعات كارشناسي بوده است.

عطايي ادامه داد: شوراي اسلامي شهر تهران، به اين علت كه با احداث اين تقاطع، ديد ميدان آزادي تهران از بين مي‌رود، جلوي اين كار را گرفت، حال آن‌كه در همين مسير، پنج پل عابر پياده قرار دارد كه ارتفاع آنها بيش از 8 متراست و اين پل، تنها 7 متر بود.

حمزه شكيب، رئيس كميسيون فني و عمراني شوراي اسلامي شهر تهران، نيز در گفت‌وگويي اعلام كرد: با احداث اين تقاطع، ديد ميدان آزادي تهران از بين مي‌رود و از سويي احداث تقاطع كمكي به حل ترافيك تقاطع خيابان آزادي ـ بهبودي نكرده و تنها راه را براي اتوبوس‌هاي تندرو باز كرده است.

شكيب گفت: شوراي اسلامي شهر تهران نيز با توجه به وضعيت موجود، از شهرداري تهران خواست تا روند احداث اين تقاطع را متوقف كرده و گزينه‌هاي ديگري را براي كاهش ترافيك آن منطقه اجرا كند.

آنچه بسيار روشن است، اختلاف نظر شوراي شهر تهران با شهرداري تهران است كه اين بلا را بر سر بيت‌المال آورده و نكته مهمي كه فراموش شده، از بين رفتن بيست ميليارد ريال از سرمايه مردم تهران در مدت حدود يك ماه است كه به راحتي مسئولان امر از كنار آن گذشتند.

در اين بين، از يك سو شهردار تهران بايد سكوت را شكسته و توضيح دهد بنا بر مصوبه كدام جلسه شوراي اسلامي شهر تهران و كدام رديف بودجه‌اي، اين اقدامات انجام گرفته و اگر مصوبه شورا را داشته،‌ چرا دفاع نكرده و پروژه را ادامه نداده است؟

شوراي اسلامي شهر تهران نيز بايد توضيح دهد در مدت اجراي پروژه و تحميل دو ميليارد تومان هزينه به شهر تهران كجا بوده تا از اجراي آن جلوگيري كند؟ آيا نمي‌توانست زودتر از اين و در آغاز احداث، نظر خود را به شهرداري تهران بقبولاند؟