دوستي؛ تعميرکار بنز با گرايش موتور گازي!

قدس؛ زنگ ورزش همه دلخوشي ما بود. لحظه شماري براي بازگشت او درست از لحظه به پايان رسيدنش آغاز مي شد و يک هفته طول مي کشيد.

شوق اينکه «فردا ورزش داريم» خواب شب را کوتاه مي کرد و ترس از اينکه مبادا ناغافل باران ببارد و آقاي مدير فوتبال را ممنوع کند، پرده را بارها از پنجره کنار مي زد و چشم را به آسمان مي دوخت.

زنگ ورزش، گرمکني که دوست داشتني لباسمان بود، توپ دولايه رنگ و رو رفته، تيردروازه هايي که انگار برحياط مدرسه حکومت مي کردند و هيجان عظيم لحظه يارکشي که وصف ناشدني بود. حالا خبر اين است که مي خواهند زنگ ورزش را در پايه ابتدايي کمرنگ کنند. آن قدر کمرنگ که فرقي با حذف کردنش ندارد.

علي دوستي تعميرکار بنز است، آن هم در کشوري که هنوز هيچ بنزي از مرزهاي آن عبور نکرده و اساساً خودرويي با اين مشخصات وجود ندارد. علي دوستي ساکش را مي بندد و در شهرها و روستاهاي ايران دنبال استعداد مي گردد.

تيم او در جام جهاني، هلند را شکست مي دهد و وقتي در يک هشتم نهايي به اروگوئه مي بازد، اخمهاي همه در هم مي رود. مي گويند: مي توانستيم نبازيم. غيرت و ايثار بچه هاي ايراني را هيچ کجاي دنيا ندارند. جاهاي ديگر فقط امکانات دارند. فوقش مدارس آکادميک فوتبال، زمينهاي مخملي تمرين و بازيهاي تدارکاتي آن چناني هم دارند، اما به پاي غيرت و استعداد ايراني و اصولاً ساير کالاهاي نامرئي که هرگز لازم نيست ريالي برايشان هزينه کنيم ، نمي رسند.

علي دوستي تعميرکار بنز است، اما اينجا به اجبار موتورگازي هم تعمير مي کند.
در تقاطع چهارراه سپه - خيابان وليعصر تهران، مدرسه اي هست که دانش آموزانش به جاي کيف و کلاسور، ادوات موسيقي بر دوش دارند و نظرها را جلب مي کنند. آنجا مدرسه موسيقي است و در کنار موسيقي، دروس پايه هم تدريس مي شود. مدرسه موسيقي تا چندسال پيش تابلو نداشت، اما امروز تابلو هم دارد و مجبور است از ميان متقاضيان پرتعداد خود شاگردانش را انتخاب کند.

تأسيس مدارس آکادميک فوتبال در کشوري که ساليانه بيش از 300 ميليارد تومان صرف برگزاري ليگ برترش مي شود، رؤيا نيست. دراين مدارس دانش آموز از سنين پايين با قواعد فوتبال آشنا مي شود و علوم ديگر را در کنار فوتبال - به عنوان شاخه تخصصي- فرامي گيرد.

تأسيس يک مدرسه آکادميک فوتبال با سالنها، زمينها و کلاسهاي آموزشي چقدر هزينه دارد؟ چنين مدرسه اي مي تواند ساليانه حداقل 200 دانش آموز داشته باشد و همزمان با ترقي ساليانه دانش آموختگان به پايه هاي بالاتر، متقاضيان جديدي را هم ثبت نام کند. تيم ملي نوجوانان از چنين مدرسه اي شکل مي گيرد و در نتيجه انرژي معلم ما در سفر به سيستان و بلوچستان و گچساران صرف نمي شود.

سر و کله مدارس فوتبال کاسب کارانه ما تنها در سه ماه تابستان پيدا مي شود و البته که سود کلاني هم دارند. شايد روزي زنگهاي ورزش برگردند و روزگاري تابلويي با عنوان «مدرسه آکادميک فوتبال» که دانش آموزانش ساک ورزشي به دوش دارند، بالا برود.