قطبي و توهم درباره دستيار ايراني

قدس؛ 1) داغ ترين بحث اين روزهاي تيم ملي کشورمان، داستان انتخاب دستيار ايراني افشين قطبي است. دير زماني است که فدراسيون فوتبال روي افزودن يک ايراني به کادر فني تيم ملي اصرار دارد و البته گزينش و معرفي آن را تمام و کمال برعهده خود قطبي گذاشته است. با اين حال، سرمربي ايراني- آمريکايي تيم ملي همچنان بد عهدي مي کند و با وجود چراغ سبز اوليه، همچنان در معرفي دستيار ايراني اش تعلل به خرج مي دهد.

اين همه، در حالي است که اصولاً قطبي تمايل چنداني به همزيستي ديگر باره با يک همکار ايراني روي نيمکت تيم ملي ندارد و حتي گويا اين مسأله را در محافل خصوصي تر هم بر زبان آورده. با اين تفسير، واقعاً چه نيازي به اين همه اصرار براي گنجاندن يک مربي ايراني روي نيمکت تيم ملي است؟

2) نگاهي به تجارب ده سال فوتبال حرفه اي در ايران، بوضوح نشان مي دهد غالباً کنار هم قرار گرفتن مربيان ايراني و خارجي در تيمهاي مختلف، مقرون به نتيجه نبوده است. از ماجراهايي که حميد استيلي هر روز با يک سرمربي جديد در پرسپوليس به وجود مي آورد و آري هان و دنيزلي و سوبل و ديگران را به ستوه مي آورد، تا حکايت معروف دعواي رولند کخ با امير قلعه نويي و البته نمونه هاي مشابه فراوان ديگر، کتاب خاطرات فوتبال ما مملو است از اصطکاک هايي که بين سرمربي خارجي و همکاران ايراني شان به وجود مي آمده است.

در اکثر مواقع، نگاهي که خارجي ها به دستياران بومي خود داشتند، نه به همکاري و رفاقت که روي نوعي «رقابت» بنا شده بود؛ آنان همکاران ايراني شان را مرداني در کمين نشسته براي تصاحب پست و مقام شان مي پنداشتند و عمدتاً از آنها واهمه داشتند.

در چنين موقعيتي، نه تنها فرصت براي مشاوره و همفکري فراهم نمي آمد، بلکه خارجي ها حتي در انتقال آموزه هايشان به همکاران ايراني نيز خشکدستي به خرج مي دادند و در عمل اتفاق مثبتي حادث نمي شد و البته در اين ميان کيست که نداند داستان افشين قطبي با دستياران ايراني اش، از همه دراماتيک تر بوده است؟!

3- ماجراهاي عجيب و غريب آقاي به اصطلاح امپراتور با حميد استيلي روي نيمکت پرسپوليس در ليگ هفتم به سادگي قابل فراموش کردن نيستند. ما همچنان به ياد داريم که چگونه سرمربي و مربي وقت سرخپوشان هر روز به بهانه اي به پر و پاي هم مي پيچيدند و داستانهاي جديد به وجود مي آوردند. گرچه آن زمان در مقابل انبوه شايعات و حرف و حديثها، همين آقاي قطبي سينه سپر مي کرد و با صداقتي که از او سراغ داريم(!) کل کشمکش ها را منکر مي شد، اما امروز آشکارا روشن شده است که آن زمان افشين و دستيارش به هيچ وجه رابطه مساعدي با يکديگر نداشتند.

حکايت مصاحبه هاي تند طرفين عليه هم طي همين دو ماه گذشته را که از ياد نبرده ايد؟! در پرسپوليس ليگ هشتم هم حتي همکاري قطبي با پيرواني ثمربخش واقع نشد. در شرايطي که انتظار مي رفت روابط حسنه گذشته دو نفر به موفقيت پرسپوليس پرستاره ليگ هشتم منجر شود، اين اتفاق رخ نداد تا هم آن همکاري نيمه تمام بماند و هم پرسپوليس سالي مملو از ناکامي را از سر بگذراند. آيا اين تجارب براي تجديد نظر در پيشنهادي که امروز مقابل قطبي قرار داده ايم، کافي نيستند؟

4) به نظر مي رسد اصرار بيش از حد فدراسيون فوتبال براي افزودن يک مربي ايراني به کادر فني تيم ملي، بيش از هر چيز ديگري سنگ جديدي خواهد بود براي هر چه بلندتر کردن ديوار حاشاي آقاي امپراتور؛ ما که قبلاً به چشم خود ديده ايم سرمربي محترم تيم ملي چگونه دست به بهانه جويي هاي بي اساس و واهي مي زند و حتي فرار غيرحرفه اي اش از پرسپوليس را به پاي نبود «امنيت اجتماعي» در ايران مي نويسد، نبايد از حالا بهانه دستش بدهيم که ناکامي هاي فردايش را گردن کسي ديگر بيندازد.

«من از اول هم دستيار ايراني نمي خواستم»، «متأسفانه در تيم ملي اختيار عمل نداشتم و مربي ايراني را به من تحميل کردند» يا «ناکامي هاي ما تقصير مربي ايراني تيم ملي بود» ... مي توانند جملات احتمالي آينده افشين قطبي، هنگام بحث در مورد دوران حضورش در تيم ملي باشند.

او که حتي هنگام نبردن قطر و اردن هم از زير سنگ بهانه جور مي کند و غيبت نکونام و شجاعي را دليل اصلي باختن به تيمهاي درجه 3 و 4 آسيا مي داند(!)، حتي از شرايط جديد نيز به سادگي در نخواهد گذشت و داستان تحميل مربي ايراني را دستاويز حرافي هاي آينده اش قرار مي دهد.

واقعاً چه اصراري بر اين همکاري نه چندان منطقي و دلپذير وجود دارد؟ اميدواريم فدراسيون فوتبال پاسخ قانع کننده اي براي اين پرسش داشته باشد؛ هر چند گويا هيچ کس در اين مجموعه خودش را بابت هيچ موضوعي «پاسخگو» نمي داند!