3 شيرها در گروه طلايي

لهستان و اوکراین میزبان هستند و مستقیم صعود می‌کنند. بازی‌های مقدماتی در 9 گروه از سپتامبر 2010 (شهریور 1389) تا اکتبر 2011 (آبان 1390) به طول خواهد انجامید. 9 تیم سرگروه و بهترین تیم دوم که بهترین نتایج را مقابل تیم‌های اول، سوم، چهارم و پنجم گروهش گرفته باشد مستقیما به یورو 2012 می‌روند و دیگر 8 تیم دوم برای 4 سهمیه دیگر در پلی‌آف (آذر 1390) شرکت می‌کنند.

به نوشته وطن امروز و به نقل از تایمز؛ اگر فابیو کاپلو درباره تمدید قراردادش با اتحادیه فوتبال انگلیس پس از جام جهانی تابستان آینده تردیدی هم داشت این شک در مراسم ظهر یکشنبه ورشو تبدیل به یقین شد چون راه رسیدن یورو 2012 دست‌کم با برآوردهای امروز مرد ایتالیایی کاملا هموار به نظر می‌رسد، انگار که درست مثل گروه‌بندی جام جهانی آفریقا‌ی‌جنوبی 2010 در ورشو هم خود کاپلو بود که حریفان سه‌شیرها را در گروه G انتخاب می‌کرد؛ گروهی که از حالا در رسانه‌های بریتانیایی به کنایه از عنوان آن (G) گروه طلایی یا Golden Group نام گرفته است.

در حالی که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی مرزهای اروپا از طریق قزاقستان تا چین هم گسترش پیدا کرده‌اند و بعد مسافت به یکی از دغدغه‌های مربیان و ستاره‌های بزرگ تیم‌های مطرح اروپایی تبدیل شده، کاپلو حالا با خیال راحت در کنار شومینه خانه‌اش در لندن نشسته و از اینکه انگلستان در مسیر یورو 2012 حداکثر باید تا بلغارستان (حتی نرسیده به دریای سیاه) برود و بازگردد لذت می‌برد، آن هم در حالی که نزدیک‌ترین رقیب جزیره‌نشین‌ها درست در خود جزیره است و در انتهای جاده M4 که از لندن به کاردیف می‌رود.

البته کاپلو در مراسم قرعه‌کشی ورشو هم دیپلماسی را کنار نگذاشت و اعلام کرد همه بازی‌ها دشوار هستند اما دشواری رقابت‌های گروه‌های A و C کجا و گروه G کجا؟ مثلا بلغارستان در تاریخ فوتبالش هرگز موفق نشده انگلستان را شکست دهد و آخرین پیروزی‌های ولز و سوییس مقابل سه‌شیرها به ترتیب به سال‌های 1984 و 1981 بازمی‌گردد.

در بازگشت از ورشو، من با جان توشاک سرمربی ولزی در هواپیما گپ می‌زدم و او می‌گفت تیمش بسیار جوان است، با متوسط سنی تنها 22 سال. البته مرد ولزی از اینکه جوانان اعجوبه‌ای مثل آرون رمزی (آرسنال)، جک کالیسون و جو لدلی را در اختیار دارد خشنود بود اما اینها کجا و شیرهای کارکشته انگلیسی کجا؟ توشاک می‌گفت: «چیزی که ما به آن خو گرفته‌ایم این است که بچه‌های ما با امید به این مسابقات پا بگذارند. البته ما 10 بازیکن جوان لیگ برتری داریم که 2 تایشان دروازه‌بان هستند.

با این حساب نسبت به دوران گذشته کمی خوش‌شانس‌تر هستیم البته فقط از نقطه‌نظر باشگاهی. دشوار است که شما با تیمی به مصاف تیم ملی انگلستان یا هر تیم دیگر اروپایی بروید که 6 تا 7 بازیکن اصلی‌اش از لیگ یک (دسته دوم) انگلستان می‌آیند.

ما به جوانان ستاره‌ای مثل دیوید ادواردز (ولوز)، رمزی (آرسنال)، کالیسون (وستهام) و بیل (تاتنهام) که به‌طور مرتب برای تیم‌های لیگ برتری به میدان می‌روند نیاز مبرمی داریم. استاینیه استویلوف، سرمربی بلغارستان هم در صحبت کوتاهی که با هم داشتیم، می‌گفت: «انگلستان یکی از مدعیان قدرتمند است و ما همه امیدمان به دوم شدن در این گروه است».