تصادف مرگ بار پژو 405 با 12 سرنشين!
12 سرنشين يك دستگاه پژو 405 صبح ديروز بر اثر تصادف كشته و مجروح شدند. اگر فكر ميكنيد اين جمله شروع يك معماست و قرار است اين سوال طرح شود كه چطور در يك خودرو 12 نفر جا شدهاند در اشتباه هستيد.
به گزارش جام جم، ما هم اول كه تيتر خبر را خوانديم، فكر كرديم حتما اشتباه نوشته شده و لابد 12 سرنشين در 2 خودرو دچار حادثه شدهاند. بعد كه متن خبر را خوانديم اول تعجب كرديم، بعد ترحم كرديم و آخرش به انتقاد رسيديم.
براساس اعلام مركز كنترل ترافيك پليس راه كشور، در اين تصادف 9 نفر از سرنشينان پژو كه با يك تريلي شاخ به شاخ شده، كشته و 3 نفر بشدت زخمي شدند و وضعيت عموميشان وخيم است.
و قسمت بد ماجرا اين كه 11 سرنشين اين پژو، افغانهايي هستند كه به صورت غيرقانوني وارد كشور شده بودند. به نظرم اصلا لازم نيست روشنفكربازي درآوريم و با اين توجيه كه افغانها سالهاست در كشور ما خدماتي انجام دادهاند، اصرار كنيم كه بايد همچنان در ايران بمانند.
به نظرم اصلا لازم نيست وطنپرست بازي درآوريم كه هر افغاني اجازه كار و زندگي را از يك ايراني ميگيرد و بايد از اخراج آنها حمايت كنيم.
بياييم كمي عاقلانه موضوع را بررسي كنيم، اكنون حدود 3 ميليون افغان در كشور ما زندگي ميكنند كه فقط يك ميليون از آنها به شكل قانوني در كشور اقامت دارند و بقيه به طور غيرقانوني در ايران سكونت دارند و سياستهاي ما نسبت به حضور آنها چندان مشخص و پررنگ نيست.
از طرفي مديركل امور اتباع و مهاجران خارجي وزارت كشور اعلام ميكند كه اتباع افغان ساكن ايران سالانه حدود 2 ميليارد و 500 ميليون دلار پول از ايران خارج ميكنند كه تقريبا هم اندازه بودجه يك سال كشور افغانستان است.
ظاهرا در حال حاضر همكاري براي خروج اتباع مجاز به صورت داوطلبانه با سازمانهاي بينالمللي بسيار كم شده و تنها زماني كه دولت جديد در افغانستان روي كار آمد، تعداد قابل توجهي از آنها از ايران خارج شدند.
از طرفي ديگر سياستهاي ما در قبال حضور آنها نيز، يك بام و دو هوايي است.
از مسائل اقتصادي و اجتماعي مانند ازدواج غيرقانوني آنها با دختران ايراني هم كه بگذريم، چرا نبايد مرزها بيش از آنچه كه هست كنترل شوند تا شرايطي پيش نيايد كه 11 نفر در يك سواري راهي كشور شوند و اينگونه فاجعه رقم بخورد.
حتي اگر اين 11 افغان غيرقانوني به كشور وارد شدهاند، دستكم به عنوان يك انسان آنقدر ارزش و بها دارند كه چنين حادثهاي نه فقط دلخراش و تكاندهنده جلوه كند، بلكه كمي جديت مسوولان براي تعيين و تكليف حضور آنها را بيشتر كند.





