مصر در آسمان هفتم

این هفتمین قهرمانی قاره‌ای فراعنه بود و حالا آنها در آسمان هفتم سیر می‌کنند. اواسط ژانویه که مصری‌ها برای برپایی اردویشان به آنگولا رفتند به خاطر حذف از گردونه جهانی 2010 سرخورده بودند ولی حالا چه چیز شادمان‌کننده‌تری از شکست 4 نماینده آفریقا در نخستین جام جهانی آفریقایی و رسیدن به رکورد سومین قهرمانی پیاپی جام ملت‌های قاره برای آنها وجود دارد.

به نوشته وطن امروز؛ انگار که شاگردان حسن شحاته این فرصت را یافته بودند تا در جام جهانی اختصاصی خودشان شرکت کنند. آنها ایتالیا قهرمان جهان را تابستان گذشته در جام کنفدراسیون‌ها شکست دادند و حالا نیجریه، کامرون، الجزایر و غنا 4 تیم جهانی آفریقا را یکی پس از دیگری درهم می‌شکنند تا در رویای خودشان و البته در نگاه بسیاری از هواداران و کارشناسان فوتبال، ارزش‌های جهانی‌شان را به رخ بکشند. علاوه بر این، فراعنه انتقام سختی از دشمنان الجزایری‌شان گرفتند که 2 ماه پیش در خارطوم مانع رسیدن مصر به نخستین جام جهانی پس از 2 دهه شده بودند.

تک‌گل پیروزی‌بخش دقیقه 85 محمد جدو پیروزی فراعنه بر غنای جوان را در فینال یکشنبه شب لوآندا تضمین کرد. هرچند که بالا بردن جام توسط شاگردان شحاته برای سومین بار پیاپی به شکوه قهرمانی سرخ‌های سرزمین اهرام افزود اما حقیقتا خبری از اقتدار 2 سال پیش آنها در غنا نبود و مصر به کنایه مربیان و بازیکنان کامرون و الجزایر بر فرش قرمز پهن شده توسط کنفدراسیون فوتبال آفریقا به فینال رسید. به این ترتیب آنها کامرون را با 6 قهرمانی قاره‌ای در یک‌چهارم نهایی به لطف گل مردود کاپیتانشان پشت سر گذاشتند.

پیروزی ظاهرا یک‌طرفه‌شان در مسابقه نفرت مرحله نیمه‌نهایی نیز با یک پنالتی مردود پایه گذاشته شد تا مصری‌ها در فینال به دیگر رقیب پر‌افتخارشان یعنی ستاره‌های سیاه غنا که آنها سابقه 4 قهرمانی آفریقا را داشتند برخورد کنند و با جا گذاشتن آنها هفتمین جام را بالا ببرند و پرافتخارترین تیم در تورنمنتی لقب بگیرند که هر 2 سال یک بار ستاره‌های سیاه و سفید آفریقا را به دنیا معرفی می‌کند و در غیاب فوتبال باشگاهی قدرتمند، باعث رونق فوتبال قاره سیاه می‌شود.

«حسن شحاته» سرمربی کاریزماتیک مصر که تعصبات مذهبی و همین‌طور ملی‌اش بر کسی پوشیده نیست در سال 2004 به دنبال برکناری مارکو تاردلی سرمربی ایتالیایی سکان هدایت تیم ملی کشورش را به دست گرفت و پس از یک دوره ناکامی که به جدایی موقتش انجامید در بازگشتی باابهت، لقب بهترین مربی آفریقایی تاریخ را در کنار «گیامفی» سرمربی تیم رویایی غنا در دهه‌های 60 و 70 از آن خود کرد.

او تیمی ساخت از بازیکنان نسل جدید مصر که کامیابی‌شان در تداوم کیفیت فوتبال بی‌شباهت به رویای «جاودانگی» سرزمین اهرام نبود. از میان مصری‌هایی که یکشنبه‌شب در پایتخت آنگولا جام قهرمانی را لمس کردند 6 تن به همراه خود شحاته برای سومین بار بود که در هر 3 فینال 3 دوره اخیر (2006، 2008 و 2010) طعم پیروزی را می‌چشیدند؛ عسام ال‌هداری، هانی سعید، وائل جمعه، احمد فتحی، احمد حسن و عماد مطعب.

هرچند شحاته معترف است این بهترین تیم تمام دوران آفریقا نیست اما قطعا لقب بهترین تیم حال حاضر قاره را می‌پذیرد که کاپیتان بازیساز آن «احمدحسن» پس از تجربه چهارمین قهرمانی در جام آفریقایی حالا نه‌تنها رکورد‌های بازی ملی در مصر و آفریقا را درنوردیده که تنها 10 مسابقه با رکورد جهانی 182 بازی ملی محمدالدعایه فاصله دارد. او در آنگولا 2010 چنان بی‌رقيب بود که افتخارات فردی‌اش به تنهایی با تمام قهرمانی‌های قاره‌ای تمام بازیکنان غیرمصری جام برابری می‌کرد و تعداد بازی‌های ملی‌اش حتی از مجموع بازی‌های ملی بازیکنان غنا در بازی فینال نیز افزون‌تر بود.

علاوه بر آمار و ارقام، قدرت رهبری کاپیتان «حسن» بود که به فرمانده حسن (شحاته) این توانایی را می‌داد که در لحظات بحرانی از تیمش بازی دلخواه را بگیرد. جمله معروف احمدحسن که «می‌خواهم تا صد سالگی بازی کنم» به خوبی انگیزه‌های جاودان این هافبک 34‌ساله را نشان می‌دهد، اما مشکل اینجاست که دوران اوج فوتبالیست‌ها جاودان نیست، درست مثل فراعنه باستانی مصر.

«سمیر عدلی»، مدیر تیم ملی مصر که خود یکی از اسطوره‌های فوتبال کشور است، اعتراف می‌کند نسل طلایی فوتبال مصر به پایان خود نزدیک می‌شود: «اواخر فوریه دوباره جمع می‌شویم. این تیم با تجربه باید در ماه مارس دیداري دوستانه مقابل انگلستان برگزار کند.» و شاید پس از آن موعد خداحافظی نسل طلایی فرا برسد؛ نسلی که حتی طعم یک جام‌جهانی را نچشید. شاید مهم‌ترین میراث این نسل برای جوانانی که رفته رفته وارد تیم ملی می‌شوند اسطوره شکست‌ناپذیری‌شان باشد، پیروزی برای آنها به یک عادت بدل شده است.

پس از به صدا درآمدن سوت پایان جام بیست و هفتم ال‌هداری سنگربان شاخص مصری مثل همیشه جشن قهرمانی را روی طاق دروازه برپا کرد در حالی که کمی آن‌طرف‌تر شحاته به آسمان پرتاب می‌شد. مصری‌ها حتی با وجود نمایشی بسیار معمولی در مقابل غنای کم‌تجربه به عادت پیروزیشان وفادار ماندند.

در این بازی آنها محمد فتح‌الله را به‌خاطر محرومیت نداشتند و «حسام قالی» یار تازه‌وارد خط میانی بود در حالی که بازیکنی مثل «فتحی» سومین پست متفاوتش در طول تورنمنت را به عنوان بال دفاعی راست در کنار دفاع خطی 3 نفره بر عهده می‌گرفت. غنا هم از آرایش همیشگی 2ـ4ـ4 به آرایش محتاطانه‌تر 1ـ3ـ2ـ4 روی آورده بود در حالی که آیگمانگ اوپوکو از خط حمله به گوش چپ رفته بود. کامرون هم 2 سال پیش در بازی آخر مقابل مصر دست به چنین تغییراتی زد ولی باز هم نتوانست جلوی ماشین تهاجمی مصری‌ها را بگیرد، تنها تفاوت غنا و کامرون در این بود که مصر نتوانست تا واپسین دقایق به گل برسد.

غنایی‌ها برخلاف انتظار، با وجود ترکیبی بسیار جوان بازی را در کمال خونسردی آغاز کردند به‌طوری که حتی میلان راژوویچ، سرمربی صربشان هم انتظار نمایش خوب آغازین را نداشت. آنها با ساختن مثلث‌های پیاپی موفق به مالکیت توپ در زمین مصر شدند و این به شکلی سوررئال اعتماد به نفس ستاره‌های سیاه را بالا برد به‌طوری‌که 20 دقیقه گذشت تا مصر برای نخستن‌بار در زمین حریف موفق به چرخاندن توپ شد. البته اینکه مصری‌ها همواره در نیمه اول به زمان قابل توجهی برای بیداری کامل احتیاج دارند، یک واقعیت است که در مقابل نیجریه و کامرون هم به چشم آمده بود.

نمایش نامطمئن کاپیتان حسن نیز این مسأله را تشدید می‌کرد. او با وجود خطاهایش از کارت گرفتن در نیمه اول فرار کرد. همانگونه که مصر از مسلخ نیمه‌ اول غنا گریخت. عملکرد مصر تا اواسط نیمه دوم هم چنگی به دل نمی‌زد. گویی آنها منتظر بودند غنایی‌های بی تجربه تمام تیرهایشان را به بیرون بزنند تا تازه دوئل را آغاز کنند. پس از آنکه آخرین موقعیت خطرناک غنا روی ضربه آزاد آساموآگیان زننده گل‌های پیروزی بخش در یک چهارم و نیمه نهایی بی‌نتیجه ماند، آغاز مصری‌‌ها و پایان غنا را رقم زد.

2 دفاع بسیار جوان غنا (که 2 دفاع میانی آنها روی هم 40 سال سن داشتند) 10 دقیقه به خوبی مقاومت کرد تا اینکه 5‌دقیقه مانده به پایان محمد ناجی جدو روی پاس محمد زیدان به عمق دفاع حریف خزید و با یک بغل‌پای دقیق توپ را به گوشه‌ دروازده ریچارد کینگسون فرستاد. اگر تمام کردن و زدن ضربه آخر بر حریف را هنری بزرگ در ورزش به حساب آوریم، با وجود برتری غنا در طول مسابقه، مصر لایق قهرمانی بود و شاید به همین خاطر ناجی جدو بهترین بازیکن جام هم لقب گرفت.


شحاته: شما شایسته این خوشحالی هستید
پس از این پیروزی حسن شحاته سرمربی تیم ملی مصر در نشست خبری گفت: می‌خواهم به همه مردم مصر یک پیغام دهم و آن این است که خوشحال باشید، شما شایسته این خوشحالی هستید.

مصر تنها تیم مرحله نیمه نهایی بود که نتوانسته بود به جام جهانی 2010 صعود کند، با این حال شحاته به آینده این تیم خوشبین است:« امیدوارم بتوانیم این دوران درخشان را ادامه دهیم».

سرمربی تیم ملی مصر تیم ملی غنا را حریفی قدرتمند دانست که پیروزی برابر این تیم کار دشواری بود. سرمربی تیم ملی غنا هم گفت: تجربه‌ای که در جام ملت‌های آفریقا به دست آوردیم برای ما در جام‌جهانی حیاتی خواهد بود؛ هم اکنون ما زمان کافی برای آماده‌سازی تیم در اختیار داریم. بازیکنان جوان آینده فوتبال ما را تشکیل می‌دهند. آنها نمی‌توانند برای خودشان بازی کنند. مصر برابر ما پیروز شد به خاطر اینکه بازیکنان این تیم تجربه زیادی دارند.