مربيان، نرفته بازگشتند

جام جم؛ بعد از مدت‌ها قرار بود مربيان بسكتبال روانه اردن شوند و در كلاس مربيگري شركت كنند. اين كلاس توسط «دنون بيكر» مدرس آمريكايي تدريس شد و نماينده‌اي از ايران نتوانست در آن حضور يابد.

اما ماجرا از چه قرار بود؟ هر 10 مربي كه براي شركت در كلينيك مربيگري اردن معرفي شده بودند، به فرودگاه رفتند. حتي تا حضور در كانتر هواپيمايي هم پيش رفتند. اما آنجا پس از چك كردن شماره ويزاهاي ارسالي از سوي اردني‌ها، اجازه سفر و خروج از كشور به آنها داده نشد.

شماره ويزاها از طريق ايميل شخصي به فدراسيون بسكتبال ارسال شده بود. آنها به محض اين‌كه با مشكل رواديد برخورد كردند و با وجود اين‌كه ساعت 30:3 بامداد روز جمعه بود، از طريق مدير روابط بين‌الملل فدراسيون با صاحب ايميل تماس مي‌گيرند، اما او اعلام كرد كه در اين لحظه كاري از او ساخته نيست و به اين ترتيب زمان سفر به اردن از دست رفت.

برگزاري كلاس مربيگري در ايران به يك رويا تبديل شده است. سال‌هاست در ايران مربيان پاي درس مدرسان بسكتبال نمي‌نشينند، در حالي كه يكي از راه‌هاي پيشرفت در ورزش دستيابي به علم روز است كه با برگزاري اين كلاس‌ها تا حدود زيادي محقق مي‌شود. مشكل نرفتن مربيان به خارج از كشور براي تحصيل علم هم به ديگر مشكلات بسكتبال ما اضافه شده است.

در سال 1385 بود كه كلاس سوليداريتي بسكتبال توسط كميته ملي المپيك برگزار شد. ماريو دي سيستي از مدرسان فيبا به ايران آمد و دوره‌اي در حد مناسب براي مربيان برگزار شد. در سال‌هاي پيش از فدراسيون كنوني، ما تا حدي شاهد برپايي كلاس‌هاي مربيگري در كشور و همچنين اعزام مربيان به خارج از كشور بوديم.

معمولا در اعزام‌ها فدراسيون‌ها سليقه‌اي عمل مي‌كنند و اين مساله در تمام دوره‌ها بوده و كاري هم نمي‌شود كرد. حتي براي مجوز حضور در كلاس‌هاي داخلي محدوديت‌هايي براي يك عده وجود دارد. در كل، بخش آموزش مربيان بسكتبال با ناكارآمدي كميته مربيان و البته نداشتن كميته آموزش در فدراسيون بسكتبال با كمبود‌ها و نواقص بسياري روبه‌روست.

نرفتن مربيان به كلاس اردن به سهل‌انگاري در كميته روابط بين‌الملل هم باز مي‌گردد كه فعلا نمي‌خواهيم عملكرد اين كميته را به بوته نقد بگذاريم. بسكتبال ايران در حال حاضر در مقايسه با 10 سال پيش از نظر برگزاري دوره‌هاي مربيگري و اعزام مربيان به خارج از ايران ضعف دارد. مي‌توان گفت هيچ فعاليت جدي و تاثيرگذاري براي مربيان صورت نگرفته و در مواقعي هم كه بوده با ذوق و علاقه و تجربه خود مربيان بوده كه آنها را براي تحصيل علم تشويق كرده است.

شايد عده‌اي بگويند مربياني مثل ترومن يا ماتيچ به عنوان سرمربي تيم ملي در مدت حضور خود در ايران كلاس‌هايي را ترتيب داده‌اند كه در اين رابطه بايد گفت اعزام اين مربيان به شهرستان‌هاي متعدد يا برگزاري كلينيك مربيگري در تهران از جهاتي قابل قبول است، اما ابتدا بايد نياز هاي بسكتبال را در زمينه آموزش مربيان بشناسيم و سپس نسبت به اعزام يا برگزاري كلاس‌ها اقدام كنيم. مربي تيم ملي، مدرس نيست.

آيا مربياني كه پاي درس‌هاي همين مربيان مي‌نشينند قبلا از سطح آمادگي‌شان مطلع شده‌ايم؟ ماتيچ در چه سطحي بسكتبال تدريس مي‌كند و اصولا نياز امروز مربيان ما تدريس در چه سطحي از بسكتبال است؟