دليلی برای ستايش شدن

تمام پروژه هاي بزرگ جهان با «گروه» به سرانجام رسيدند. افرادي با توانايي هاي مختلف کنار هم جمع مي شوند «ايده» مي دهند، «ايده» را عملي مي کنند و سرانجام ورژن پخته شده «ايده» را به مرحله نهايي اش مي رسانند. با توجه به حرکتي که مي کنند، از آنها خاطره خوب باقي مي ماند. روزنامه ها تا سال ها از کارهايشان مي نويسند و مردم عکس هايشان را جمع مي کنند.

به نوشته قدس؛ مرداني که سال 69 ميلادي آپولوي معروف را به فضا فرستادند، جدا از اينکه تا چه حد صاحب اراده و انگيزه وحشتناک براي ثبت شدن نامشان در تاريخ بودند، به عنوان «گروه» شناخته مي شدند. امروز که 40 سال از آن موفقيت مي گذرد همچنان ستايش مي شوند و اگر در جستجوي گوگل سري به مقاله هاي «نيويورک تايمز» يا «نيوزويک» بزنيد، مي بينيد چطور اصل چيزي به نام «گروه» در مورد اين افراد ستايش مي شود با وجود اينکه هميشه شخصي در يک گروه هست که نسبت به ساير افراد پيشروست و نامش چند قدم جلوتر قرار مي گيرد.

اصلا خوراک رسانه براي تدوين يک گزارش جذاب با چنين اصلي شکل مي گيرد. اينکه وقتي از جمعي و موفقيتشان صحبت مي شود، ليدري باشد که جلوتر از ديگران روي جلد خودنمايي کند و قهرمان گروه نام بگيرد. اما خب در اکثر موارد اين مساله باعث نمي شود فلسفه پديده اي به نام «گروه» فراموش شود.

چنين داستاني در فوتبال هم وجود دارد. اينکه يک نسل در کنار هم «گروه» مي شوند و خاطرات شيريني را رقم مي زنند. رايان گيگز 36 ساله دو روز پيش در مصاحبه اي گفته بود حس مي کند هم او و هم استاد کهنه کارش سر الکس، به آخرين قدم هاي فوتبالشان نزديک مي شوند، در شرايطي که حداقل 20 سال است کنار هم در يک «گروه» فعاليت دارند.

گيگز، نويل، بکام، اسکولز که نسلي از نوجوانان اوايل دهه نود ميلادي بودند، در ادامه راه به گروهي ستايش شده تبديل شدند. نيوکمپ 99 جلوي بايرن مونيخ، سرانجام شيرين اين «گروه» بود. اين وسط هميشه اختلاف هايي هم پيش مي آيد. اما واقعا باعث مي شود يک عمر دست به تخريب بزنند؟ بکام و فرگوسن تا درگيري فيزيکي پيش مي روند اما هر دو در سال هاي بعد بارها از خاطرات خوبي که داشتند صحبت مي کنند.

حالا يک سؤال؟ در فوتبال ايران امکان رقم خوردن چنين خاطرات شيريني وجود دارد؟ اينکه نسلي، گروهي بيايند حرکت بزرگي کنند و بعد با کم ترين اختلاف ممکن از هم جدا شوند. يادآوري تاريخ فوتبال ايران نشان مي دهد نيمه اي از راه که مربوط به خاطرات شيرين شکل گيري يک نسل در کنار هم و سرانجام موفقيتشان است، رقم خورده اما نيمه ديگري از اين راه اگر پايانش باشد، فوتبال ايران در اکثر موارد در آن ناکام بوده است.

بعد از 30 سال همچنان تخريب مي کنند و همچنان دشمن باقي ماندند. کافي است تنها روزي 10 دقيقه روزنامه هاي ورزشي را ورق بزنيد... .