این سبک‏ها را سامان دهید

فعالیت رسمی نزدیک به 200 سبک رزمی در فدراسیونهای کاراته، ووشو، ورزشهای رزمی و کونگ فو موضوعی نیست که به سادگی بتوان از کنار آن گذر کرد.

به گزارش ایپنا، در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 شمسی بود که مدیریت وقت فدراسیون ورزشهای رزمی با صدور مجوزهای متعدد، عملا شرایطی را فراهم کرد که رزمی از دایره تکواندو، جودو و چند سبک کنترلی کاراته خارج و رشته هایی مانند موی تای، کیک بوکسینگ و تعداد قابل توجهی سبک ابداعی ایرانی در رزمی ایران مطرح شوند.

بحث تعدد سبکهای رزمی موضوعی است که از جهات مختلف نسبت به مثبت یا منفی بودن، قابل بحث است. در هر حال واقعیت موجود چیزی است که با آن روبرو هستیم و اینک حدود 200 سبک مختلف تحت پوشش فدراسیونهای رزمی کشوری فعالیت می کنند.

جالب اینجاست که شاید به همین تعداد سبک رزمی، سبکهایی به شکل غیررسمی فعال بوده و تا اینجای کار نیز هیچ مرجعی در بحث نظارتی، ممانعت از فعالیت این نوع سبکها که خارج از دایره نظارتی و قانونی فدراسیونهای رزمی است، به عمل نیاورده است.

در چنین اوضاع و احوالی سازمان تربیت بدنی در بخشنامه ای و طی دستورالعملی خواستار ساماندهی سبکهای رسمی شده است که این موضوع خود مشکلات متعددی را ایجاد کرده است.

اساسا در دستورالعمل پیشنهادی سازمان تربیت بدنی به لحاظ شکل اجرایی کار نکات مبهم و اشکالات متعددی وجود دارد از جمله اینکه در این دستورالعمل سبک به رشته ای رزمی اطلاق می شود که مورد تأیید کمیته بین المللی المپیک یا گایسف بوده و دارای فدراسیونهای جهانی و آسیایی باشد ضمن اینکه رسمیت از طرف آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ (وادا)، دادگاه بین المللی ورزش(CAS) و فدراسیون بین المللی ورزش دانشجویی (فیزو) از سایر شرایط است.

در همین گام نخست اگر دقیقا این دستورالعمل اجرایی شود 200 سبک حال حاضر به چیزی کمتر از یک بیستم تقلیل خواهند یافت زیرا تنها موی تای، جوجیتسو، کیک بوکسینگ واکو، ساواته، پانکریشن، 4 سبک اصلی کاراته شامل شوتوکان، شیتوریو، وادوریو و گوجوریو، سیلات و کشتی با کمربند دارای چنین خصوصیاتی بوده و سایرین یا اساسا مورد تأیید IOC و گایسف نیستند و یا دارای فدراسیونهای آسیایی و جهانی نبوده و تنها در قالب انجمنها یا اتحادیه هایی غیررسمی اداره می شوند.

در مورد سبکهای ایرانی نیز که نیاز به توضیح بیشتری نیست! متأسفانه عدم نظارت دقیق در صدور مجوزها و بررسی سوابق فنی و اجرایی روسای سبکها از یک طرف و از طرف دیگر اضافه کردن پسوندها و پشوندهایی مانند فول، های، اسپورت، تاپ، نیو، بین المللی و... به سبکهای اصلی انشعاباتی غیرضروری و غیرمنطقی را ایجاد کرده است.

تمامی این معضلات قرار است تا در کمیته های فنی فدراسیونهای رزمی مرتبط بررسی و نتیجه آن به سازمان تربیت بدنی اعلام شود در حالی که بعضا در شرایطی مشابه آنچه در کمیته فنی فدراسیون کاراته رخ داده است در فاصله زمانی بیش از یکسال از ابلاغ مصوبه سازمان تربیت بدنی هنوز جلسات چندین و چند ساعته کمیته فنی به نتیجه ای نرسیده و شاهد نوعی دور تسلسل در عملکرد این کمیته هستیم.

آیا واقعا کارشناسی سبکهای اصیل و دارای ریشه و هویت مستقل، آنقدر دشوار است که به دفعات به جای پرداختن به اصل موضوع اعضای کمیته فنی بحث تدوین آیین نامه های جدید را مطرح کنند و آیا این موضوع که تمامی اعضای کمیته فنی کاراته خود مسئول سبک بوده و به نوعی در چگونگی سازماندهی می توانند ذینفع باشند و یا منافعشان به خطر بیافتد نمی تواند دلیلی برای تعویق دستیابی به تصمیمی نهایی و قاطع باشد؟