یک احمق دوست داشتنی!
مرز بین کودکی و بلوغ کجاست؟ شاید برای کریس رونالدو هیچ مرز معینی میان این دو وجود نداشته باشد؛ بازیکنی که گذشته پرمشقت وی هنوز هم زندگی شخصی و حرفهای او را کاملاً تحتالشعاع قرار میدهد.
به نوشته وطن امروز؛ رونالدو از سن 12 سالگی از خانواده خود در مدیرا جدا شد و به لیسبون رفت و به سبب جدایی از خانوادهاش، گریه کردن برای او به یک مامن آرامش تبدیل شد تا از همان دوران کودکی دوستان و هم تیمیهای او در اسپورتینگ لقب Crying Boy یا «پسر گریان» را برایش در نظر بگیرند.
اما اینکه چرا رونالدو هنوز هم اخلاق و برخوردهای دوران کودکی و نوجوانی خود را کنار نگذاشته، شاید دلیلش علاقه وافر او به جلب توجه دیگران باشد. او حتی از همان دوران کودکی با سبک بازی خود میخواست به همه نشان دهد که متفاوت است؛ برخی برای متفاوت بودن از دیگران دست به هر کاری میزنند که شاید رونالدو هم یکی از آنها باشد.
فرانکو دلا روچفوکالد، نویسنده فرانسوی قرن شانزدهم که شاید نامدارترین اثر وی «یادداشتها و پندها» باشد در یکی از جملههای خود میگوید: «بهترین وسیله برای گمراه شدن یک نفر این است که فرد باور داشته باشد بهتر از دیگران است». شاید پسرک پرتغالی رئال مادرید که مدتها پیش از عقد قراردادش با تیم اسپانیایی و حضور در پروژه «کهکشانیها- 2» خود را بهتر از همه میدانست هنوز هم در گمراهی به سر میبرد.
او با وجود امضای گرانترین قرارداد تاریخ فوتبال جهان و شناخته شدن به عنوان مرد سال فوتبال اروپا و جهان در سال 2008 هنوز هم نتوانسته خلق و خوی خود را تغییر دهد؛ گویی سالها وقت میبرد تا رونالدو به مرز بلوغ و پختگی برسد. او همواره باور دارد که از همه بهتر است و هر چند در دوران حضورش در منچستریونایتد قول داده بود که هرگز دوباره زود از کوره در نرود اما رونالدو در دیدار اخیر رئال مادرید برابر آلمریا دست به کاری زد که دست کم در شأن یکی از بهترین بازیکنان جهان نبود و البته عاقبت آن هم اخراج از زمین و از دست دادن دیدار شنبه شب تیمش برابر والنسیا بود.
ماجرا از جایی شروع شد که رونالدو پس از به ثمر رساندن گل نخست خود پیراهنش را از تن درآورده و در نتیجه داور او را با کارت زرد مواجه کرد. در ادامه بازی یک پنالتی که خود رونالدو آن را به دست آورده بود نصیب رئالیها شد؛ بازهم از همان پنالتیهایی که بسیاری معتقدند رونالدو در آن دست به تمارض زده است و یکی از آنها«ژوآن سانچس»، سرمربی آلمریا و ستاره سالهای نه چندان دور رئالمادرید بود.
رونالدو که مصمم بود میتواند گل دوم خودش را روی این ضربه پنالتی به ثمر برساند پشت توپ ایستاد اما پنالتی او توسط دروازهبان آلمریا مهار شد تا کریم بنزما هم تیمی فرانسوی کریس، توپ برگشتی را وارد دروازه کند.
در این میان و در حالی که رئالیها از به ثمر رسیدن این گل به خوشحالی میپرداختند تنها رونالدو بود که همانند دیگر هم تیمیهایش به شادی کردن نپرداخت و خب! انتظار دیگری جز این نمیرفت که پسرک پرتغالی برای این حرکت ناشایست خود بهانهای در آستین داشته باشد.
رونالدو پس از پایان بازی تاکید کرد که عکسالعمل او نسبت به این مساله غریزی بوده و او از کریم بنزما و سایر هم تیمیهای خود عذرخواهی کرده تا به همه گوشزد کند که کوچکترین مشکلی با کسی ندارد. بدتر اینجاست که این پایان ماجرا نبود. تنها 3 دقیقه بعد، رونالدو که از خطاهای مکرر بازیکنان آلمریا به ستوه آمده بود سرانجام کنترل اعصاب خود را از دست داد و خطایی تلافیجویانه روی بازیکن حریف مرتکب شد که کارت زرد دوم و در نتیجه اخراج رونالدو را به همراه داشت.
حالا کافی است کمی به گذشته برگردیم تا ثابت شود که رونالدو گاهی تنها مرد حرف است نه عمل؛ او 2 فصل پیش زمانی که برای یونایتد توپ میزد هم در دیدار تیمش برابر پورتسموث از کوره در رفته و پس از زدن ضربه سر به صورت ریچارد هیوز، مدافع حریف از زمین اخراج شد. درست پس از همان بازی بود که رونالدو خاطرنشان کرد از این رخداد درس بزرگی گرفته و آن هم این است که همواره باید براعصاب خود مسلط باشد.
با این حال، به نظر میرسد مادامی که رونالدو خود را یک سر و گردن بالاتر از دیگران میپندارد میتواند دلیل یا بهانهای برای عصبانی شدن و از دست دادن کنترل خود داشته باشد؛ هرچند او تنها به همین گفته بسنده میکند که یک انسان بوده و ممكنالخطاست.
با وجود اینکه بسیاری رونالدو را یک بازیکن خودخواه، شرور و مغرور میدانند اما تفسیر بازیکن پرتغالی از یک انسان مغرور کمی متفاوت است. کریس در گفت و گوی سال گذشته خود با روزنامه گاردین درباره اینکه آیا خود را بازیکن مغروری میداند، گفت: «مغرور کسی است که آنچه را نمیتواند انجام دهد؛ فقط ادعا میکند اما من پیرامون آنچه در توانم هست و از دستم برمیآید مدعی هستم بنابراین فکر نمیکنم بتوان مرا یک انسان مغرور تلقی کرد».
رونالدو از آن دست افرادی است که یا باید بالاتر از سایرین باشند یا پایینتر و برای آنها برابری با دیگران معنایی ندارد. بازیکن پرتغالی اکنون 24 سال سن دارد اما به نظر میرسد راه درازی تا روزهای پختگی و بلوغ کریس رونالدو باقی مانده است.
تا زمانی که رونالدو دست از برخی کارهای احساسی و بیمورد خود نکشد، احتمال اینکه دچار دردسر شود کم نیست. من 2 سال پیش رونالدو را «یک احمق دوست داشتنی» توصیف کردم و هرچند این گفتهام کمی توهینآمیز به نظر میرسد اما حقیقت این است که رونالدو گاهی خود را به مراتب پایینتر از حد و اندازههای یکی از بهترینهای جهان نشان میدهد.
