فاکساسپورت:نبودنیکایرانیمیانسهنامزدسالآسیاتعجبآوراست
در بخش بازیکنان شاغل در آسیا، مهدی طارمی یکی از بازیکنان ایرانی بود که شاید در پایان ماه نوامبر باید عازم بانکوک میشد. مهاجم پرسپولیس هم در رده باشگاهی و هم در رده ملی سال بسیار خوبی را تجربه کرد. در لیگ ایران، او برترین گلزن بود و به قرمزپوشان پایتخت کمک کرد عنوان قهرمانی لیگ را تصاحب کنند. در لیگ قهرمانان آسیا هفت گل زد تا تیمش به مرحله نیمه نهایی برسد و تنها شکست برابر الهلال بود که آنها را از رسیدن به مراحل بالاتر محروم کرد.
به گزارش تابناک ورزشی، برنده جایزه بهترین بازیکن فوتبال ایران در دو سال اخیر، در رده ملی و برای « تیم ملی» هم به نوبه خودش خوب کار کرده است. او هشت گل زده و مسبب رقم خوردن اتفاقات مهمی شد. این اما با وجود و شاید هم به خاطر رقابتی بود که طارمی برای تصاحب پستهای هجومی در تیم ملی ایران با مهاجمان تحسینبرانگیزی دیگری داشت که در تعدادی از بزرگترین لیگهای دنیا توپ میزنند و به دنبال کسب فرصت بازی در تیم ملی بودند.
زمانی که ایران به ضربه آخر برای رسیدن به جام جهانی روسیه نیاز داشت، طارمی آماده خدمترسانی بود. در 5 روز در ماه مارس، ایران عملاً اطمینان حاصل کرد که تابستان سال 2018 جزو تیمهایی نیست که بازیکنان ملیپوشش به تعطیلات میروند و با کسب دو پیروزی یک بر صفر افقهای مسکو را میدید. بازی بعدی این تیم در خانه برابر ازبکستان بود و گل طارمی پیروزی را قطعی و مهر تأیید را پای صعود ایران زد. طارمی زمانی که تیم ملی به او نیاز داشت، از راه میرسید و کارش را انجام میداد.
در فهرست نامزدهای شاغل در خارج از آسیا هم بازیکنی مانند رضا قوچاننژاد هست. این مهاجم تکنیکی فصل گذشته دومین گلزن برتر مشترک لیگ دسته اول فوتبال هلند شد. لیگ هلند شاید این روزها جزو لیگهای برتر فوتبال اروپا نباشد اما هنوز هم جزو بهترین لیگهای جهان است و فقط از عده یک بازیکن خوب برمیآید که در آنجا خودش را اثبات کند و یک بازیکن خاص میخواهد تا بتواند در یک فصل آن 20 گل بزند، تنها یکی کمتر از آقای گل لیگ. پس اگر یک بازیکن آسیایی توانسته در چنین لیگ مهمی، چنین آمار تحسینبرانگیزی را به ثبت برساند، آن بازیکن قطعاً شایسته تمجید است.
هدف، زیر سؤال بردن صلاحیت نامزدهای معرفی شده در لیست AFC نیست اما گوچی هم یکی از بهترین بازیکنان حال حاضر آسیا است که در لیگ مورد احترام و سطح بالای اروپایی خوب کار میکند. در عین حال، وقتی که عملکرد او در رده ملی را هم در نظر بگیرد، باز هم به این نتیجه خواهید رسید که 2017 برای او سالی خوب بود. علاوه بر او ایران بازیکنان خوب دیگری هم در مسیر رسیدن به روسیه داشت، از جمله سردار آزمون که همین حال هم توانسته جایگاهش را به عنوان یکی از مهاجمان طراز اول فوتبال آسیا مسجل کند. برخی شاید سطح تعریف و تمجید از او را بالاتر از این هم ببرند اما در نهایت همه در یک موضوع اتفاق نظر دارند: اینکه مهاجم 22 ساله روبین کازان بازیکنی با تواناییهای خاص است. سامان قدوس هم بازیکن ایرانی دیگری است که در یک لیگ اروپایی دیگر، دقیقاً یک سال پیش، یک گل به یاد ماندنی زد.
اگر هریک از این سه بازیکن به لیست نهایی نامزدهای کسب جایزه بازیکن سال فوتبال آسیا راه پیدا میکردند، قطعاً در آسیا کسی از این اتفاق تعجب نمیکرد. در واقع اینکه هیچ یک از آنها شایسته قرار گرفتن در این فهرست دانسته نشدهاند تعحجبآورتر است. این بدان معنا نیست که یک گرایش ضد ایرانی وجود دارد– شائبهای در سالهای اخیر بارها و بارها تکرار شده است – اما هواداران ایران و تعدادی از بازیکنان آنها حق دارند از دیده نشدن عملکرد نمایندگانشان در سال 2017 که برای آنها سالی استثنایی بود، ناراحت باشند.
