پيست‌هاي بلااستفاده و خراب

خراب شدن پيست دووميداني ورزشگاه كاشان كه در نهايت به جمع كردن مواد تارتان اين پيست منجر شده است تنها گوشه‌اي از مشكلاتي است كه در احداث و نگهداري پيست‌هاي مختلف كشور وجود دارد. اين موضوع البته به عقيده مسوولان شركت توسعه و نگهداري اماكن ورزشي چندان مهم نيست و آنها مدعي هستند رسانه‌ها نوعي بزرگنمايي به خرج داده‌اند، اما بررسي‌هاي بيشتر نتايج تاسف‌باري را به دنبال دارد.به فاصله‌اي نزديك با اين اتفاق، پيست كرج نيز با مشكلي مشابه مواجه شده و در اردبيل پيست تارتان احداث شده فاقد استانداردهاي لازم است و نياز به تعميرات اساسي دارد.

هادياني، رئيس شركت توسعه و نگهداري اماكن ورزشي در گفتگو با جام‌جم، شركت پيمانكار احداث اين پيست‌ها را مقصر مشكلات اخير معرفي مي‌كند و مدعي است خسارت آنچناني متوجه شركت توسعه نيست. شايد اين اظهارنظر نوعي پاك كردن صورت مساله باشد چرا كه انتقادهاي زيادي درخصوص نحوه احداث، مكان‌هاي آنها و نگهداري نامناسبي كه از پيست‌هاي تارتان صورت مي‌گيرد، وجود دارد. از سويي ديگر، بسياري از پيست‌هاي كنوني كشور در حال خاك خوردن هستند و اين موضوعي نيست كه بتوان بسادگي از كنارش گذشت؛ چرا كه احداث هر يك از اين پيست‌ها هزينه‌هاي زيادي به دنبال داشته است و از سوي ديگر بسياري از مناطق دووميداني‌خيز كشور در حسرت داشتن چنين پيست‌هايي مانده‌اند.

رئيس شركت توسعه و نگهداري در خصوص هزينه‌هايي كه صرف يك پيست تارتان مي‌شود، مي‌گويد: «اگر بخواهيم استاندارد هشت خط پيست را رعايت كنيم، 400 متر طول آن خواهد بود و 9 متر عرض دارد. به اضافه اين كه پشت دروازه‌ها را هم بايد در نظر بگيريم كه به چيزي حدود 6 تا 7 هزار متر تارتان نيازمنديم. هر متر پيست تارتان هم 650 هزار تومان هزينه دربردارد.» يك حساب سرانگشتي هم بخوبي نشان خواهد داد كه احداث هر پيست تارتان چقدر هزينه خواهد داشت.


مكان احداث پيست‌ها

يكي از موضوعاتي كه در خصوص احداث پيست‌هاي تارتان وجود دارد، به محل احداث بسياري از آنها برمي‌گردد كه در بسياري از موارد كارآيي لازم را نخواهند داشت.

هادياني مي‌گويد:‌ «هرجا كه استاديوم فوتبال مي‌سازيم، پيست دووميداني هم احداث خواهيم كرد. اين رشته جزو ورزش‌هاي مادر است، بنابراين در كليه مراكز استان‌ها پيست تارتان خواهيم داشت. الان 11 ورزشگاه 15 هزار نفري افتتاح كرده‌ايم و بقيه هم در دست ساخت هستند.»

خيلي از كساني كه رشته دووميداني را از نزديك پي مي‌گيرند، بر اين باورند كه پايگاه‌هاي قهرماني و مناطقي كه ‌استعدادهاي دووميداني در آنها بيشتر هستند، بايد در اولويت قرار گيرند، اما هادياني مي‌گويد كه طبق سياست‌هاي سازمان تربيت بدني، پيست‌ها در مراكز استان‌ها احداث مي‌شوند تا از اين طريق ايجاد انگيزه شود. نكته‌اي كه اكنون مورد توجه است، بلااستفاده بودن بسياري از اين پيست‌هاست. اين در شرايطي است كه مناطق دووميداني‌خيزي مثل بندر تركمن يا چهارمحال و بختياري از داشتن كمترين امكانات محرومند.

داداشي، دبير فدراسيون دووميداني در اين باره عنوان مي‌كند كه فدراسيون قدرت لازم براي وارد كردن فشارهاي لازم به شركت توسعه و نگهداري اماكن ورزشي در راه احداث پيست‌هاي دووميداني را ندارد و در اين راه تنها به مسوولان توصيه‌هاي لازم را مي‌كند.

وي مي‌گويد: ظاهرا آنها براساس اولويت‌بندي‌هايي كه دارند، كار مي‌كنند. اين طرح‌ها عموما عمراني هستند و براي همين دخالت نمي‌كنيم. الان بندر تركمن و گلستان، حرف اول را در دووميداني مي‌زنند يا منطقه‌اي مثل چهارمحال و بختياري ورزشكار المپيكي دارد. درواقع هرجا كه فوتبال ندارد، در دووميداني موفق بوده است. ما 10 استان برتر دووميداني را اولويت‌بندي كرده‌ايم و نام آنها را به مسوولان داده‌ايم تا ابتدا پيست‌ها در اين استان‌ها احداث شوند؛ اما اگر اين كار تحقق پيدا نمي‌كند، ديگر از عهده ما خارج است. وي از تلاش‌هاي مقامات استاني نيز به عنوان يك عامل موثر براي افزايش امكانات آن مناطق ياد مي‌كند و يادآور مي‌شود كه مسوولان محلي بايد فعاليت‌هاي بيشتري از خود بروز دهند.


پيست‌هاي بلااستفاده

بدون استفاده ماندن بيشتر پيست‌هاي احداث شده در سطح كشور هم جزو نكاتي است كه توجه خيلي‌ها را جلب كرده است. از سال‌ها پيش پيست‌هاي تارتان زيادي در بخش‌هايي از كشور احداث شده‌اند كه عملا كاربردي ندارند. اين كه چرا اين پيست‌ها در مكان‌هايي داير شده‌‌اند كه ميزان علاقه‌مندي مردم آن ديار به ورزش مادر بسيار كم است، نكته مورد بحث است، اما نظريه ديگري هم از سوي برخي از كارشناسان مطرح مي‌شود كه مي‌تواند مورد توجه قرار گيرد.

مجيد كيهاني، كارشناس دووميداني در اين باره به كم‌كاري هيات‌ها اشاره مي‌كند و مي‌گويد: وقتي بسياري از هيات‌ها در خواب سنگين به سر مي‌برند و عملا كاري انجام نمي‌دهند، نمي‌توان انتظار بهره‌برداري از آن پيست‌ها را داشت. اگرچه احداث پيست‌ها در شهرهايي كه دووميداني در آن رونق ندارد كار اشتباهي بوده و به نظر من فدراسيون هم در اين راه مقصر است زيرا بايد تحت هر شرايطي مانع اين كار مي‌شد تا اين هزينه براي استان‌هايي صرف شود كه قهرمان پرور هستند و استعدادهاي دووميداني دارند. اما در كنار اين مساله بايد بگوييم هيات‌هاي بسياري از شهرها فعاليت آنچناني ندارند و نظارت فدراسيون بر عملكرد آنها نيز بسيار ضعيف است. وي در انتقاد به نحوه احداث پيست‌هايي كه بدون استفاده مانده‌اند، به نبود كار كارشناسي در اين راه اشاره مي‌كند و مي‌افزايد: متاسفانه از گذشته كار كارشناسي صورت نگرفته است. در سال 72 پيست تارتان تبريز با هزينه گزافي افتتاح شد اما در اين پيست تاكنون حتي يك مسابقه هم در سطح قابل قبول برگزار نشده است.

زيرا اين منطقه علاقه‌اي به دووميداني ندارد. حالا هم كه لايه‌هاي اين پيست برداشته شده و خراب است. شش هفت سال قبل در كرمانشاه پيست تارتان زدند. اين پيست هم به خاطر نداشتن نظارت لازم از بين رفت. در دوره كفاشيان يك سالن دووميداني در شهر رشت احداث شد كه تنها يك بار مسابقه‌هاي دهه فجر در آن برگزار شد. چرا اين سالن بلااستفاده مانده است؟

چرا بندرتركمن كه ملي‌پوشاني مثل عبدالصادق گرگاني، دانقطار ياقوتي، عبدالغفار سقر، فريدون يلقي و... را تحويل دووميداني داده و يكي از مهم‌ترين پايگاه‌هاي استعداديابي است، چنين امكاناتي ندارد؟ سنندج هم همين‌طور! در زنجان چهره‌هايي مثل جعفر باباخاني، فريبرز مرادپوريان، ملك شيرمرادي و ابراهيم اطاعتي به دووميداني معرفي شده‌اند، اما آيا به اين منطقه به اندازه كافي بها داده‌ايم؟

يا در استان‌هاي چهارمحال و بختياري و لرستان كه سرشار از استعداد است، ‌چه امكاناتي فراهم كرده‌ايم. در كاشان پيست به مشكل برخورده است و در قم به جاي ورزشگاه جديد، در ورزشگاه قدس هزينه كرديم كه واضح بود پيست آن فضاي كافي براي شرايط استاندارد را ندارد اما اين كار را انجام داده‌ايم. به نظر من بسياري از مشكلات را خودمان ايجاد كرده‌ايم.

چندين سال است به بهانه ليگ، مسابقه‌هاي بزرگسالان و جوانان قهرماني كشور را برگزار نمي‌كنيم وقتي اين رقابت‌ها نباشد هيچ معياري براي ارزيابي هيات‌ها وجود نخواهد داشت و نتيجه اين است كه همه دنبال نتايج تيم‌هاي ذوب‌آهن و نفت خواهند بود و در بسياري از شهرهايي كه پيست احداث شده است هيچ حركتي انجام نمي‌گيرد.

حسين جلالي، رئيس سابق فدراسيون دووميداني البته عقيده ديگري دارد. وي استفاده نكردن از پيست‌هاي احداث شده در شهرستان‌ها را به بحث فرهنگي ورزش ربط مي‌دهد و مدعي است به اندازه كافي براي جذب استعدادها در اين رشته فرهنگ سازي نشده است. ما مي‌بينيم كه در تابستان پدر و مادر فرزند خود را براي ثبت‌نام در رشته‌هاي شنا و ژيمناستيك به اماكن ورزشي مي‌برند، اما كسي به دووميداني اهميت نمي‌دهد در حالي كه رشته‌ مادر است. وي در دفاع از هيات‌هاي ورزشي نيز گفته است آنها مقصر نيستند. تركيب بيشتر هيات‌ها را معلمان آموزش و پرورش تشكيل مي‌دهند و بضاعتي براي جذب ورزشكار ندارند. از طرفي وقتي در استاديوم‌ها پيست احداث مي‌كنيم دسترسي آن براي جوان‌ها خيلي سخت مي‌شود براي همين است كه بسياري از اين پيست‌ها بدون كاربرد مانده‌اند.


دفاعيات هادياني

دفاعيات رئيس شركت توسعه و نگهداري البته قابل پيش‌بيني است. هادياني عنوان مي‌كند احداث پيست‌ها در استان‌هايي كه علاقه‌مندي در آن به دووميداني ديده نمي‌شود به مرور زمان تاثيرگذار خواهد بود و انگيزه ايجاد مي‌كند.

وي در بخش ديگري از اظهاراتش به هماهنگي با فدراسيون دووميداني براي احداث سالن‌ها و پيست‌هاي دووميداني در مناطقي كه استقبال از اين رشته زياد است اشاره مي‌كند. اين در شرايطي است كه دبير فدراسيون گفته تلاش‌هاي فدراسيون در اين راه ثمري نداشته است. با اين حال عليمرادي به جام‌جم مي‌گويد: دووميداني يك ورزش مادر است مثل شنا و ژيمناستيك.

اين سياست سازمان است كه همه استان‌ها در اين 3 رشته فعال باشند. شايد در بندرتركمن علاقه‌مندي به اين رشته بيشتر باشد اما تصور ما اين است كه بايد در ساير مناطق با احداث پيست اين علاقه‌مندي را ايجاد كنيم.

اين مقام مسوول در خصوص مشكلاتي كه در احداث و نگهداري پيست‌ها به وجود آمده و انتقادهاي بسياري را به دنبال داشته است، اين‌گونه پاسخ مي‌دهد: در كاشان شركت چمن بافت كه وابسته به سازمان است كار احداث پيست را به عهده داشت. اين شركت در مقطعي مشكل اعتباري پيدا كرد و برخي نيروي متخصص آن جدا شدند. افراد جديدي كه آمده بودند براي چسباندن تارتان فرمول استانداردي را به كار نبردند تا پس از 2 ماه مشكلاتي به وجود آيد و مجبور شديم تارتان را جمع كنيم. همين شركت در كرج هم كار را بخوبي پيش نبرد و بناچار پيست را كنديم.

اين كه مسوولان سازمان تربيت بدني و شركت توسعه و نگهداري اماكن ورزشي قصد احداث پيست‌هاي دووميداني در همه استان‌ها را دارند كار خوب و قابل تقديري است اما آيا بهتر نيست در اولويت‌هاي خود تجديدنظري انجام دهند. آيا خاك خوردن و از بين رفتن ده‌‌ها پيست تارتان كه خسارت‌هاي ميلياردي را به دنبال داشته‌اند هشداري جدي براي آنها نيست تا سرمايه‌گذاري‌ها را در مناطقي انجام دهند كه فوايد مثبتي به دنبال داشته باشد؟ آيا نظارت‌ها بر احداث پيست‌ها به اندازه كافي وجود دارد تا مشكلاتي مثل آنچه در كاشان، قم، كرج و... رخ داده‌اند در ساير مناطق تكرار نشوند؟