ليگ مفلس و تيم ملي مفلس تر!
1 ) تيم ملي کشورمان در قالب سه مسابقه رسمي و تدارکاتي، طي 10 روز، چيزي حدود 5 ساعت رو در روي تيمهايي همچون ايسلند، اردن و مقدونيه ايستاد و در ورزشگاه آزادي از آنان پذيرايي کرد.
به نوشته قدس؛ اين رقباي نه چندان گردن کلفت، چنانکه انتظار مي رفت، به فوتبال ايران کمک کردند تا اندکي بر کم و کاستي هايش واقف شود و اگر مدير دلسوزي دارد، در آينده به رفع مشکلاتش بپردازد.
به جز عدم استقبال تماشاگران و نيز احراز نشدن شايستگي برخي بازيکنان مورد اطمينان قطبي در اين مسابقات، سه بازي اخير اصل تلخ ديگري را براي فوتبال ما مسجل کرد که هيچ گاه نمي توان به سادگي از کنارش عبور کرد. ما در اين رقابتها فهميديم ليگمان، بيش از آنچه خودمان احساس مي کنيم مفلس است و روز به روز رو به حقارت مي رود!
2 ) نه تيم دوم ايسلند و نه حتي تيمهاي اصلي اردن و مقدونيه، آنقدر حريفان دندان گردي نبودند که بشود در مقابل شان، همه پايين و بالا و زير و بم اين فوتبال را به چالش کشيد و محک زد، اما متأسفانه يا خوشبختانه، همين رقباي متوسط و پايين تر از متوسط نيز کافي بودند تا عيار پايين ليگ به اصطلاح برتر فوتبال ما، دوباره خودش را نشان بدهد.
توجه به آنچه در اين بيش از 270 دقيقه گذشت، مهر تأييد مي زند بر اين ادعا که مسابقات باشگاهي در فوتبال ايران روي سراشيبي سقوط افتاده و با رويه کنوني اش رو به اضمحلال مي رود. پرسش اساسي اين است؛ سهم ليگ از 7 امتيازي که تيم ملي در اين سه مسابقه دريافت کرد؛ چقدر بود؟
پاسخ تأمل برانگيز هم اين است؛ يک گل و ديگر هيچ! در واقع غير از ضربه ساده و البته هوشمندانه کريم انصاري فرد جوان به درون دروازه ايسلند که برتري ايران در آن بازي را فراهم کرد، نمايندگان ليگي تيم ملي کشورمان تقريباً هيچ دستاورد ديگري براي تيم ملي نداشتند و البته کيست که نداند همان تک گل کريم هم مديون استارت و حرکت تماشايي مهرزاد معدنچي لژيونر جناح چپ و ارسال ديدني اش به دهانه دروازه حريف بود که انصاري فرد را در مقابل يک لقمه آماده قرار داد؟ نه برادر؛ اين ليگ، آنقدر برنا نيست که بتواند به فرياد يک تيم ملي برسد... .
3 ) در بازي با ايسلند، غير از آنچه ذکرش رفت، هنرنمايي ديگري از بازيکنان مسابقات وطني نديديم. در برابر اردن نيز، سرانجام اين ارسال تيموريان از ليگ برتر انگليس، روي سر نکونام از لاليگاي اسپانيا بود که گرهگشا ظاهر شد و کمک بسيار بزرگي به تيم در بن بست گير کرده قطبي کرد و البته در مصاف واپسين با مقدونيه نيز تيم ملي همه چيز را مديون حضور هوشمندانه آندو در مقابل دروازه حريف و البته بيشتر از آن، اشتباه اسفبار دروازه بان مقدونيه بود... ليگ برتر ايران، کجاي کار مدد رساندن به اين تيم ملي است؟ شايد جايي حوالي هيچ کجا!
4 ) ما لژيونرهاي خوبي نداريم. متأسفانه مسعود شجاعي به رغم تبليغاتي که برايش مي شود، اکثر قريب به اتفاق دقايق بازي هاي تيمش در کوپا دل ري و لاليگا را روي نيمکت سپري مي کند، حال تيموريان در فولام چنان وخيم است که مسؤولان اين تيم انگليسي، صرفاً انتظار رسيدن دعوتنامه از فدراسيون فوتبال ايران را مي کشند تا بسرعت با آن موافقت کنند و دست کم براي چند روز هافبک سکونشين خود را به کشورش باز گردانند و البته لژيونرهاي ايراني شاغل در امارات هم که اگر در سرزمين تنبل هاي «خرفت»، پادشاهي هم کنند - که نمي کنند و نيمکت نشيني کاظميان در عجمان گواه اين ادعاست- باز هم دستشان از لحاظ کيفي به جايي بند نيست.
اين همه، به سهولت نشان مي دهد، فوتبال ايران در حال حاضر نمايندگان معتبر و درخشاني هم در دنياي خارج ندارد، اما اينکه همين لژيونرهاي نيم بند نيز در مسابقات ملي به مثابه فرشته نجات ظاهر مي شوند و به فرياد تيم ملي مي رسند، بيش از هر چيز ديگري مؤيد وضعيت فلاکت بار فني ليگ برتر است؛ ليگي که همچنان ستاره هاي فروزانش را علي کريمي- نابغه تکرار نشدني اين فوتبال- و کريم باقري 37 ساله تشکيل مي دهند!
5 ) اوضاع خراب است، خيلي خراب تر از آنچه به نظر مي رسد. اين بازي ها يک هشدار جدي براي ليگي است که به اتاق اورژانس رفته و اگر به فريادش نرسند، خواهد مرد!
