افول شماره 10

شماره 10 در فوتبال عدد خاصي به شمار مي‌رود. معمولا اين شماره به ستاره‌هاي تيم‌ها و نفرات برتر باشگاه مي‌رسد. پوشيدن اين شماره در تيم‌هاي بزرگ نشان از قدرت بالاي تكنيكي، كنترل توپ، پاس و شوت دارد و تيم‌هاي باشگاهي و ملي با وسواس خاصي اين شماره را به بازيكنان خود مي‌دهند.

به نوشته تهران امروز؛ در تاريخ فوتبال ستاره‌هاي بزرگي چون پله، مارادونا، ميشل پلاتيني، روبرتو باجو، زيكو و زين‌الدين زيدان با پوشيدن شماره 10 درخشش زيادي در تركيب تيم‌هاي خود داشتند. در ادامه به بررسي 10 بازيكني مي‌پردازيم كه هيچ‌گاه نبايد پيراهن شماره 10 تيم خود را بر تن مي‌كردند و اين پيراهن براي آنها به‌نوعي گشاد بود.


10- جان كارو (استون‌ويلا): يكي از ابتدايي‌ترين قوانين پوشيدن پيراهن شماره 10 اين است كه در خط حمله يكي از گزينه‌هاي اصلي باشيد اما در حال حاضر جان كارو خطر جانشينانش را احساس مي‌كند و شايد به‌زودي اين پيراهن به پيتر كراوچ، لوكاتوني و اميل هسكي برسد.

9- هوگو ويانا (پرتغال): در سال 2002 ويانا دوران نوجواني‌اش در اسپورتينگ ليبسون را مي‌گذراند و تيم‌هاي بزرگي به‌دنبال خريد او بودند اما تصميم‌گيري ناشيانه او در پيوستن به نيوكاسل آسيب زيادي به او زد. با اين حال در جام‌جهاني 2006 در حضور ستاره‌هايي چون لوئيس فيگو، كريس رونالدو و دكو شماره 10 را پوشيد و تنها در دو مسابقه به‌عنوان يار تعويضي به ميدان آمد و در پيروزي تيمش مقابل انگليس در يك‌چهارم نهايي يك ضربه پنالتي را از دست داد.

8- اوليور نيوويل (آلمان): در فوتبال مدرن پوشيدن پيراهن شماره 10 تيم‌ملي آلمان براي يك مهاجم 35 ساله مي‌تواند بسيار دردسرساز باشد. نمايش ضعيف او در يورو 2008 ستاره‌هاي سابق ژرمن‌ها كه اين پيراهن را مي‌پوشيدند را نااميد كرد.

7- خوزه آنتونيو ريس (اسپانيا): ريس هيچ‌گاه نتوانست دوران جواني‌اش در سه‌ويا را تكرار كند. با اين حال در جام‌جهاني 2006 پيراهن شماره 10 به او رسيد. تصميمي كه كمي عجيب به‌نظر مي‌رسيد و در حضور ستاره‌هايي چون ژاوي، فابرگاس، رائول، داويد ويا و فرناندو تورس او فرصت چنداني براي بازي نداشت.

6- رودفن نيستلروي (هلند): ماشين گلزني هلندي‌ها در يك دهه اخير اما او شماره 9 تيم است و يك مهاجم هدف به‌شمار مي‌رود كه از شش قدم دروازه رقبا را باز مي‌كند. ديدن ديويد تزرگه يا پيپواينزاگي با اين پيراهن عجيب به‌نظر مي‌رسد. نيستلروي در يورو 2004 شماره 10 هلند را پوشيد در حالي كه سيدورف، اشنايدر، فن درفارت و حتي روبن براي پوشيدن اين پيراهن شايسته‌تر بودند.

5- لاسانا ديارا (رئال‌مادريد): ديارا هافبك دفاعي فوق‌العاده‌اي است اما دليل نمي‌شود پيراهن شماره 10 باشگاهي مثل رئال به او برسد آن هم وقتي نفراتي مثل كاكا، رائول، گوتي و رونالدو در تيم حضور دارند.

4- نيكولا برتي (ايتاليا): ايتاليا در سال 1990 ميزبان جام‌جهاني بود اما در نهايت در نيمه‌نهايي مغلوب آرژانتين شد در حالي كه بسيار بدشانس و بي‌سياست بود. اگر ايتاليا شماره 10 تيم خود را به‌جاي سپردن به هافبكي كه هيچ‌گاه محبوبيتي ميان هواداران نداشت به باجو، جيانيني يا روبرتو نادوني مي‌داد شايد اوضاع كاملا متفاوت مي‌‌شد.

3- سيدني گو وو (فرانسه): البته اين چندان عجيب نيست چرا كه وقتي ريمون دومنك، سرمربي تيم است هر اتفاق عجيبي را مي‌توان انتظار داشت. يورو 2008 براي دومنك يك كابوس بود او نفراتي مثل ترزگه و سباستين فري را با خود به يورو نبرد و تيمش در دور نخست تنها يك امتياز كسب كرد. از همه بدتر اينكه شماره 10 را نيز به گو وو سپرد اما ثمري نديد.

2- آندري ورونين (ليورپول): ليورپول در خريد نفرات عجيب‌و‌غريب و فاجعه‌ شهرت دارد. نفراتي چون ديويد انگوگ، لوكاس، آندره آدوسنا و از همه بدتر آندره ورونين. اين مهاجم اوكرايني در دو دوره حضورش در آنفيلد در بيش از 30 مسابقه تنها شش گل به‌ثمر رسانده اما بنيتس كه استاد نقل‌و‌‌انتقالات است شماره 10 را به او داده، احتمالا رافا ديوانه شده است!

1- ويليام گالاس (آرسنال): پس از خداحافظي دنيس برگ كمپ از فوتبال در سال 2006، ويليام گالاس، مدافع فرانسوي آرسنال نخستين بازيكني بود كه اين پيراهن را پوشيد. اگرچه او مدافع خوبي است اما پوشيدن پيراهن شماره 10 براي يك مدافع مياني مثل اين است كه گوردون براون، نخست‌وزير انگليس در خانه شماره 10 ساكن شود. اين غيرممكن است.