اولین بارون ؛ رضا صادقی

اولین بارون پاییزو من از گریه لبریزو یه عشق خاطره انگیزو تو زیر چتر
دو تا چشم مه آلودو دلی که عاشقت بودو یه آسمون کبودو تو مست عطر
چرا هر شب هوا ابره چشات به من نمی تابه چرا خورشید پشت کوه یه عمره غرق تو خوابه
چرا شبای بارونی برای گریه جون میده چرا حس میکنم این ابر چشای تورو پوشیده

چرا حس میکنم باید شبو زنده نگه دارم فقط چشمامو میبندم نه میخوابم نه بیدارم
چرا هر شب هوا ابره چشات به من نمی تابه چرا خورشید پشت کوه یه عمره غرق تو خوابه
چرا شبای بارونی برای گریه جون میده چرا حس میکنم این ابر چشای تورو پوشیده