سوت را به مربي بده!
مرور صحنه هاي داوري بازي استقلال- صبا نشان داد عليرضا فغاني چه هنرمندانه قضاوت کرده است. در حدي که احتمالاً اگر اين بازي داور نداشت و بدون داور برگزار مي شد، کمتر در جريان آن اشتباهات تأثيرگذار رخ مي داد. مثلاً اگر سوت را اول بازي به خود ضيايي يا مرفاوي هم مي دادند، در آن صحنه اي که مرتضي کاشي با تکل خود فرصت تک به تک شدن را از برهاني گرفت، بي گمان با کارت زرد دوم مواجه مي شد و بايد از زمين بيرون مي رفت، اما داور بازي در آن صحنه مدارا کرد و کارتي از جيبش خارج نشد.
به نوشته قدس؛ در عوض، براي کارت دوم فرهاد مجيدي هيچ مدارايي در کار نبود و به راحتي کارت قرمز را به او نشان داد، در حالي که اگر مي خواست قضاوتش روي همان ريتم ادامه پيدا کند، بايد کارتش را براي مجيدي هم در جيب نگه مي داشت. چندين آفسايدي که به اشتباه اعلام شد هم در صورت تصميم گيري درست مي توانست نتيجه بازي را عوض کند.
داور کارش اين است که مانع تأثيرگذاري حوادث در نتيجه شود و خطاهاي فيزيکي و رفتاري را با جريمه متناسب همراه کند تا بازي به سمت سرنوشت طبيعي خود ميل کند.
آنچه در بازي استقلال- صبا و چند مسابقه ديگر اين هفته رخ داد، اما نشان داد ذات داوري زير سؤال رفته است. صحنه شاهکار داوري اين هفته در حافظيه رخ داد؛ جايي که مهاجم سپاسي از گلر پاس هم گذشت، اما با خطاي او سرنگون شد تا داور پنالتي بگيرد. داور که بايد کارت قرمز به گلر مي داد، تنها يک کارت زرد از جيب خارج کرد تا پاس تاوان جلوگيري از يک گل صد در صد را ندهد. جالب اينکه پنالتي هم گل نشد تا تأثيرگذاري داور در سرنوشت بازي به بالاترين حد ممکن برسد، چه اينکه سپاسي هم يک گل مسلم را از دست داد و هم فرصت داشتن يک بازيکن بيشتر از حريف خطا را.
البته که قضاوتها در همه جاي دنيا مسأله دار است و ضريب اشتباههاي داوري حتي در ليگ انگليس و ايتاليا هم پايين نيست، اما معمولاً تصميمات اشتباه در شرايط پرفشار گرفته مي شود مثل دقايق پاياني بازي ليورپول- يونايتد که داور به اشتباه مدافع ليورپول را از زمين اخراج نکرد.
داوري که در ورزشگاه تقريباً خالي حافظيه و در حداقل فشار رواني متوجه نمي شود که گلر با خطا روي بازيکن روبه رو شده با دروازه خالي، بايد کارت قرمز از جيب بيرون بياورد، احتمالاً تا ده سال ديگر هم داور نخواهد شد.
داوران هم مثل بازيکنان بايد خود را براي سخت ترين شرايط ممکن در مسابقه آماده کنند تا بتوانند در فشار پايين يا متوسط، خوب از پس کار بربيايند، اما آستانه فشاري که آنها براي کارشان متصورند آن قدر پايين است که نمي توانند از پس بازي معمولي و کم فشار بربيايند.
در واقع مشکل تنها ضعف بدني يا نا آمادگي فيزيکي نيست، بلکه از نظر رواني هم داوران ما آماده بازيها نيستند. اين هفته حداقل دو بازي بود که اگر داور يکي از دو مربي طرفين بازي مي شدند،تصميمات اشتباه و تاثيرگذار در سرنوشت کار کمتر مي شد. اين خطرناک نيست؟
