لئوناردو نفس ميکشد
اگر يک بازي واقعاً بتواند سرنوشت کل فصل را تغيير دهد، براي ميلان چنين نبردي فتح برنابئو بود. روسونري اين حقيقت را بدون اينکه بدانند سرنوشت آنها در انتهاي اين فصل چگونه رقم خواهد خورد و با ترس از اينکه رئال مادريد هم درس بزرگي به او دهد، در بازي با مردان پيگريني ثابت کردند.
به نوشته قدس؛ ميلان با اقتدار و با انرژي و با اعتماد به نفس فراوان از مادريد به خانه برگشت. شايد آنها از امروز به بعد ديگر در لحظه زندگي نکنند. همان طور که در نيمه دوم ديدار با برنابئو همه شاهد بودند و خود بازيکنان ميلان هم به آن اعتراف کردند. سيدورف، پاتو، رونالدينيو و اينزاگي در کنار هم ميلان را به يک برد افسانه اي رساندند. اين شرايط تاکتيک مفيدي براي فصل بعد خواهد بود.
لئوناردو که تا پيش از بازي با رئال هرلحظه منتظر حکم اخراجش بود، الان نمي داند که تا چه زماني مي تواند با خيال راحت روي نيمکت روسونري بنشيند. پاتو هم اعتراف کرد که فقط به يک پيروزي براي پيدا کردن انگيزه نياز داشته و اين انگيزه حالا از راه رسيده است.
او بدون هيچ گونه گستاخي اين جملات را به زبان آورد. او تا پيش از بازي با رئال يک استعداد از دست رفته محسوب مي شد و حالا مي تواند بار ديگر به درخشش در ترکيب تيم ملي برزيل در جام جهاني آينده اميدوار باشد.
مسلماً از الان نمي توان به خاطر يک پيروزي سه بر دو برابر رئال به اين نتيجه رسيد که ميلان دوباره جان گرفته است. ديدا هنوز درون دروازه متزلزل نشان داد. از سوي ديگر رئال هم اسير يک تاکتيک عجيب ميان بازيکنانش بود که نمي توانستند يکديگر را به خوبي در زمين پيدا کنند.
کاکا در ترکيب رئال پيگريني بي هدف به نظر مي رسيد. اگرچه ميلان هم بي اشکال نبود. هنوز خط مياني و حمله روسونري در زمان حمله درست کار نمي کند و يک گتوزو آماده مي تواند همه چيز را براي اين تيم تغيير دهد. هميشه اشتباه هاي بازيکنان تيم فرصتي براي جبران پيدا نمي کنند.
مثل آنچه در زمان پنالتي گرفته نشده بر روي زامبروتا رخ داد. ميلان در جناحين هم نتوانست آن طور که بايد و شايد از مهره هايش بهره گيرد. حتي رئال رؤيايي فلورنتينو پرس هم خيلي وقتها نمي تواند خودش باشد. قطعاً نمي توان با چهار مهره در خط حمله به جنگ حريفان رفت. مگر اينکه يک بازي حيثيتي مثل آنچه در سانتياگو برنابئو به روي صحنه رفت، پيش روي تيم باشد. ميلان مي خواست به ميزبانش ثابت کند که چيزي از آنها کم ندارد و لزومي نداشت که از ديگر بازيکنانش استفاده کند. روسونري از حالا صعود به مرحله يک هشتم نهايي را رزرو کرده اند.
البته اگر مقابل زوريخ و مارسي دچار لغزشهاي عجيب و غريب و غيرمنتظره نشوند. اتفاقي که يک بار مقابل نماينده سوئيس رخ داده بود. ميلان در اروپا غيرقابل پيش بيني ظاهر مي شود. براي همين لئوناردو بايد خيلي خوب همه تاکتيکهاي موجود را مطالعه کند تا براي صعود به مرحله بعدي، از حالا برگ برنده معتبري در اختيار داشته باشد.
شايد هم يکشنبه مهره هاي او بايد با فکر اينکه کيه وو هم يک رئال مادريد ديگراست در بنتگودي به ميدان روند. در اين ميان يک مشکل بزرگ همچنان پابرجا مي ماند و آن هم ديدا است. اشتباه سنگربان برزيلي موقع تقديم گل اول به رائول، مثل يک اتفاق ساده و معمولي در آرشيو خاطرات باشگاه ثبت نشد. نگراني براي اين قبيل اشتباه هاي او خيلي زياد تر از پيش شده، بخصوص اينکه در دو موقعيت ديگر هم در جريان بازي، ديدا از گرفتن توپ خودداري کرد. اين براي يک دروازه بان در زمين بازي فاجعه تلقي مي شود.
آبياتي پس از جراحي رباط صليبي، تا آخر نوامبر نمي تواند براي روسونري به ميدان رود. در مورد شرايط استوراري هم هنوز نمي توان با قاطعيت حرف زد. در اين ميان فقط روما مي ماند. خريدي که هنوز از او استفاده نشده، ولي او تجربه بين المللي دارد.
ولي آنچه در حال حاضر ميلان و لئوناردو را نگران کرده، ديدا است. اگر او را نيمکت نشين کنند، مسلماً ديدا براي هميشه با فوتبال ايتاليا وداع خواهد کرد.
فرضيه پيوستن او به کورينتيانس در ژانويه چند وقت پيش هم مطرح شده بود، ولي لئوناردو جلوي اين انتقال را گرفته و گفته بود، ديدا تا پايان فصل در ميلان مي ماند. البته لئوناردو اين حرف را پيش از نبرد برنابئو به زبان آورده بود. اگرچه به نظر مي رسد، او پس از بازي هم خيلي تغيير عقيده نداده، ولي شايد ديگر با آن قاطعيت قبلي در اين رابطه حرفي نزند.
