چلسي و مشكل پيري

با اين كه چلسي چهارشنبه شب 8 مهرماه دومين بازي‌اش در گروه چهارم ليگ فوتبال قهرمانان باشگاه‌هاي اروپا را نيز فتح كرد و در زمين آپوئل قبرس هم با همان نتيجه‌اي پيروز شد كه 2 هفته پيشتر در زمينش بر پورتوي پرتغال غلبه كرده بود (صفر - يك)‌ اما يك مساله و خطر عمده كه از دور در افق جلب نظر مي‌كند، روزهاي سخت‌تري را براي پيراهن آبي‌هاي شهر لندن گواهي مي‌دهد.

به نوشته جام جم و به نقل از 4 Channel؛ چلسي به واقع 5 شب پيش از اين كه به نيكوزيا برود و تيم سرسخت آپوئل را با تك گل نيمه ‌اول نيكولا آنلكاي فرانسوي ناكام كند، اولين باختش را در اين فصل، در چارچوب ليگ برتر انگليس با نتيجه يك 3 در زمين تيم فيزيكي و خوش شانس ويگان متحمل شده بود.

در آن روز خاص چلسي با گل فرصت‌طلبانه ديديه دروگبا برتري صفر يك اوليه ميزبان را بي‌اثر كرده بود، اما اوايل نيمه دوم يك واقعه كليدي تمام حساب و كتاب‌هاي كارلو آنچلوتي را به هم ريخته بود. آن واقعه، اخراج شدن پتر چك، دروازه‌بان غول‌پيكر تيم لندني و گل شدن پنالتي حاصل از خطاي غيرقابل اغماض وي (به زعم داور)‌ بود كه چلسي را مجدد و اين بار با حساب 1 - ‌2 عقب انداخت و موقعي كه چلسي كوشيد اين گل را 10 نفره جواب گويد، در يك ضدحمله گل سوم را هم خورد.

سرمربي ايتاليايي چلسي كه پس از 8 سال زمامداري خوب و بد در ميلان به استمفورد بريج كوچ كرده با نايل ساختن چلسي به تمامي 6 امتياز دو ديدار نخست تيمش در جام قهرمانان باشگاه‌هاي اروپا هم بر ناكامي در برابر ويگان سايه انداخته و هم شهرت و صفت ويژه خود درخصوص بهتر نتيجه گرفتن در صحنه‌هاي اروپايي را تكرار كرده و استمرار بخشيده است، اما اگر ناكامي در استاديوم شهر ويگان هم در كار نبود وي از قبل اعتقاد داشت هنوز كار و راهي طولاني فراروي چلسي، در مسير تكامل و تبديل شدن مجدد به تيم برجسته سال‌هاي 2005 و 2006 قرار دارد.


با اقبالي خوش

حتي برخي پيروزي‌هاي قبلي چلسي در اين فصل با گل‌هايي در آخرين دقايق و با خوش اقبالي به دست آ‌مده‌اند. برد در برابر هال‌سيتي و استوك از اين قبيل بوده‌اند. آنچلوتي اين را هم مي‌داند كه در هر دو فصل گذشته آنچه چلسي را از فتح جام‌هاي مهم‌تر بازداشت خسته شدن تدريجي و كم آوردن فيزكي تيمي بود كه معدل سني آن بالا رفته و برخلاف سال‌هاي درخشان مورينيو نفراتش ادغامي هوشمندانه و كارساز از تجربه و جواني نيستند و حالا مردان بالنسبه جوان ايام حكومت «آقاي خاص» به مردان ميانسال دوران استيلاي كارلتو تبديل شده‌اند كه لمپارد در آستانه 32 ساله شدن، تري در آستانه 31 ساله شدن و همچنين كارواليو 31 ساله، بالاك 35 ساله، دروگبا 32 ساله، مالودا 30 ساله، اشلي كول 29 ساله، دكو 33 ساله و آنلكا 31 ساله نمادهاي آشكار آن هستند. بنابر اين ترس اساسي يكي دو سال اخير دوباره خودنمايي مي‌كند.

اين بيم كه به مرور زمان و هرچه بيشتر فصل سپري شود اين بازيكنان مانند دو فصل گذشته تحليل بروند و بدنشان نكشد و به رقباي جوان‌تر خود ببازند. اين اتفاق با اين‌كه فصل پيش چلسي جام حذفي انگليس را برد، در جام‌هاي بزرگ‌تر برايش حادث شد و گاس هيدينك هلندي كه در آن ايام اين تيم را هدايت مي‌كرد، در سخنراني وداعش و همچنين در مصاحبه‌هاي بعدي خود متذكر و به مديران چلسي يادآور شد كه مساله جوان كردن تركيب تيم خود را در اولويت همه امور قرار دهند و بدانند كه تركيب فعلي‌شان براي آينده جواب نمي‌دهد.

با اين حال تنها خريدهاي چلسي در تابستاني كه سپري شد، داني‌يل استاريج انگليسي و يوري ژيركوف روسي بودند كه هرچند هردو (و بخصوص اولي) جوان‌اند، اما وقتي اصلا به آنها بازي نمي‌رسد و همان بزرگسالان آشنا هر هفته تركيب ياران تري را تشكيل مي‌دهند، چه فرقي مي‌كند كه اين دو بازيكن جوان هستند يا مسن!


تيم كامل وجود ندارد

كارلتو در اولين ماه از پاييز 2009 و در حالي كه تيمش درگير 3 جام است و بايد از ژانويه وارد رقابت چهارم (جام حذفي انگليس) هم بشود، مي‌گويد: «از يك سو ما هنوز نتوانسته‌ايم به سقف هماهنگي و توان ممكن براي اجراي سيستم‌هاي دلخواه برسيم و از جانب ديگر در ورزش كلا چيزي به اسم ورزشكار و تيم كامل نداريم و تا تيمي هست و مسابقه‌اي و صحنه و رقيبي، بايد تلاش كرد تا كامل‌تر شد.

من تا اينجاي كار از تيمم بسيار راضي‌ام و تعدد پيروزي‌هاي ما در اين فصل قطعا از همين نكته مي‌گويد؛ اما اگر خاطرات 5/2 ماه نخست فصل را در ذهنمان مرور كنيم و در پي تعريف بيهوده از خويش نباشيم، بايد اعتراف كنيم كه در مقاطعي از مسابقه‌هايمان خوب كار نكرده و آشكارا مشكل داشته‌ايم. اعتقاد دارم شكست‌ ما در مقابل ويگان در يك فضاي خاص و براثر اتفاقي ويژه (اخراج چك) حاصل شد ولي ما حتي در يكي دو ديدار كه برنده شديم هم مثل يك برنده بازي نكرديم.

طبيعت و روح جنگنده ما خصايل مثبتي هستند و فكر مي‌كنم دستاوردهاي ما تا اين مقطع از فصل در درجه اول به اين خاطر به دست آمده‌اند و ما در سخت‌ترين شرايط هم جنگيده و كوتاه نيامده‌ايم اما اگر تصور كنيم با ثابت ماندن روي همين ايده‌آل‌ها به جام‌ها نايل مي‌شويم، اشتباه بزرگي كرده‌ايم و چوبش را خواهيم خورد و شكي در اين خصوص نيست.»


مردان چلسي راضي‌‌اند اما...

تغييري كه مربي پيشين پارما و يوونتوس و هافبك اسبق رم در تركيب چلسي به وجود آورده و البته در يك مقطع كوتاه از دوران مربيگري 3 سال و 3 ماهه مورينيو هم در چلسي پياده شده بود، استفاده از روش موسوم به دياموند (غيرخطي)‌ براي خط مياني تيم بوده است.

بازيكنان ارشد چلسي نه فقط از اين روش گلايه‌اي نداشته‌‌اند، اصولا بر نحوه كار كارلتو مهر تاييد زده و نظر مثبت‌شان در اين خصوص را به اطلاع مديران باشگاه رسانده و به وضوح گفته‌اند كه آنچلوتي و روش‌ها و مرام‌هايش را مي‌پسندند.
معدل سني در استمفورد بريج با وجود هشدار پايان فصل گذشته هيدينك ناديده گرفته شده و چلسي سرشار از مرداني است كه بيشتر از 30 سال سن دارند

آنها نظري مشابه درباره گاس هيدينك هم داشتند اما اين مربي بزرگ هلندي به خاطر دوستي‌اش با رومن آبراموويچ فقط حاضر شد چلسي را به طور اضطراري در 5/4 ماه پاياني فصل گذشته هدايت و جاي خالي لوييس فيليپه اسكولاري سرمربي مشهور و برزيلي را كه بعد از فقط 7 ماه زمامداري در استمفورد بيريج از آنجا اخراج شد، پر كند.

آنچلوتي معتقد است شماري از بازيكنان چلسي در اين فصل در بهترين سطح خود ظاهر شده و هر چه از آنها انتظار مي‌رفته انجام داده‌اند و دروگبا، آنلكا و لمپارد از آن جمله‌اند. اما او مثل اسلافش با بالاك كه آشكارا ديگر بازيكن زمان حضورش در لوركوزن و بايرن مونيخ نيست و همچنين دكو و مالودا، مشكل داشته و نوسان‌هاي آنها را درك نكرده و دليلي بر آن نيافته است.


فشار مسابقه‌هاي ملي

يك مشكل ويژه كارلتو در لندن، فشار اضافه‌اي بوده كه بر ملي‌پوشان چلسي در شهريور و مهرماه به خاطر حضورشان در مسابقه‌هاي ملي و بهتر بگوييم مراحل نهايي انتخابي جام‌جهاني 2010 وارد شده و تري، كول و لمپارد در اين مورد زودتر به ذهن مي‌آيند و فابيو كاپلو مربي ايتاليايي تيم ملي انگليس حتي با وجود قطعي شدن صعود تيمش به دور پاياني جام نوزدهم به لطف پيروزي كوبنده شهريورماه در برابر كرواسي باز حاضر نشده در مسابقه‌هاي بعدي انگليس از مسن‌ترهاي اين تيم استفاده نكند و تري و لمپارد و اشلي كول كه پيشتر هم نام‌شان آمد، در هر فهرست دن‌فابيو خودنمايي مي‌كنند.

هموطن مشهور وي (آنچلوتي)‌ نيك مي‌داند كه اگر تعدد بازي‌هاي آنان و ساير مردانش شامل ملي‌پوشان فرانسوي و پرتغالي در اين مقطع فصل بحران‌ساز نباشد وقتي به 3 ماه پاياني فصل برسيم مشكل آفرين و تيم از همين بابت متضرر خواهد شد و نيروهايي جوان و همسطح با اصلي‌ها براي پر كردن جاي خسته‌ها و كوفته‌ها وجود نخواهد داشت و اين كه تصور كنيم رومن آبراموويچ حاضر باشد در نقل و انتقال‌هاي ميان فصل (دي ماه) دو سه جوان درجه اول را براي چلسي صيد كند، فقط يك خيال خوش است زيرا مالك ميلياردر و روسي چلسي هم اصولا كمتر از گذشته ريخت و پاش و ولخرجي مي‌كند و هم در آن زمان كمتر بازيكن آزاد و واجد شرايطي براي صيد يافت مي‌شود و هر كس كه خوب است، در باشگاهش غل و زنجير شده و آن تيم‌ها حاضر نخواهند بود به هيچ قيمتي جواهرات گرانبها و جوان خود را بفروشند و بنابراين درمي‌يابيم كه چلسي مجبور است تا پايان فصل با همين ميانسالان سر كند كه البته بازيكنان بسيار توانا و فوق‌العاده‌اي هستند، اما شايد در طول فصل كم‌فروغ شوند و سناريوي 2 سال گذشته را تكرار كنند.


... و جام ملت‌هاي آفريقا

مشكل ويژه ديگر چلسي كه باعث تضعيف اين تيم خواهد شد، جدايي حدودا يك ماهه آفريقايي‌هاي اين تيم (دروگبا، اسي‌ين، كالو و ميكل) به قصد شركتشان در جام ملت‌هاي آفريقا 2010 است. اين كه كارلتو نفر و عقل لازم را براي جبران غيبت آنها داشته باشد، مساله‌اي نيست كه بتوان آن را قطعي و بديهي دانست و در موردش نگراني و بدبيني نداشت.

اگر كارلتو باور داشته باشد كه شكست اخير در برابر ويگان و جان به لب شدن در برابر استوك، پورتو و آپوئل پاياني بر ماه عسل حضور وي در لندن و شروع مشكلات جدي فصل بوده است، آنگاه بايد پذيرفت چنانچه وي مشكل ميانسالي تيمش را حل نكند فقط به صف طولاني جانشينان ناكام مورينيو و مرداني كه نتوانستند اصلا به اندازه اين مربي زرنگ پرتغالي از توان بالقوه چلسي بهره گيرند و به تبع آن ناكام شدند، اضافه خواهد شد.

قدر مسلم اين كه كارلتو پخته‌تر از آن است كه بردهاي اخير را وسيله يك دلگرمي قطعي و تضميني بر آينده بداند. آينده‌اي كه به خاطر جوان‌تر بودن تركيب آرسنال، ليورپول و حتي منچستر يونايتد در قياس با تيم وي مي‌تواند برخلاف 80 روز نخست فصل جاري، سرشار از بردها نباشد و طاقت‌فرسا جلوه كند.