سقوط حيرتانگيز در ورطه هيجانکشي
1 ) حفظ تعادل، در زمره اصلي ترين توصيه هاي مکاتب گوناگون اخلاقي حتي فکري و انديشه اي محسوب مي شده است. به ندرت مي توان در ميان نحله هاي فکري گوناگون، فردي يا گروهي را هوادار افراط و تفريط يافت.
به نوشته قدس؛ حتي آنان که خود به کندروي و تندروي التزام دارند، دست کم بر زبان خود حکايت ديگري جاري مي سازند و به طبل حمايت از ميانه روي مي کوبند. اين درحالي است که ظاهراً، نگه داشتن «حد وسط» در کار بسياري از ما ايرانيان جايي ندارد.
آخرين بار، در مورد داربي تهران و حواشي آن شاهد وقوع اين رخداد بوديم؛ مسابقه اي که روزگاري نه چندان دور، عده زيادي براي به اوج کشيدنش جدل داشتند، اما امروز دعوا بر سر به قعر نشاندن آن است!
2 ) صاحبان ژستهاي روشنفکري، مطابق معمول سنوات گذشته، پيش و پس از شهرآورد 67 تيمهاي تهراني نيز همچنان سعي مي کنند هر گونه توجه مضاعف به اين رويداد ورزشي را نکوهش کنند. اينکه چرا رسانه ها بيش از حد معمول به اين مسابقه بها مي دهند، سازمان ليگ براي آن تدارک ويژه مي بيند، کميته داوران استراتژي هاي خاصي را تدوين مي کند يا رئيس کميته انضباطي به سبک و سياق خودش به استقبال داربي مي رود، البته از ديدگاه اين دوستان قابل ملامت است.
اين اتفاق در حالي رخ مي دهد که تا همين چند سال پيش شاهد پر و بال دادن هاي کذايي و کاذب به اين شهرآورد بوديم؛ چنانکه اردوهاي 48 يا 72 ساعته تيمها پيش از روز بازي، يا برگزار شدن انواع ضيافتهاي آن چناني براي نشاندن بازيکنان دو تيم در کنار هم، عملاً بر تب داربي دامن مي زد و آن را به مسابقه اي با ظرفيت بالاي ايجاد تنش در جامعه تبديل مي کرد. با گذر از آن ايام، حالا به روزهايي رسيده ايم که سر نخواستن داربي دعواست و هر کسي به زعم خودش مي کوشد تا از هيجانهاي اين مسابقه بکاهد.
تکرار استفاده از جملاتي مثل «فقط سه امتياز دارد» يا «هيچ فرقي با بقيه مسابقات نمي کند» براي توصيف شهرآورد پايتخت، مصيبتي است که تازه گرفتارش شده ايم، به واقع انگار در سرزمين ما، کسي تمايل چنداني به حفظ تعادل ندارد و حالا که لبه «حساسيت زاي» داربي روي بام حصارکشي شده، دوستان در حال فرو افتادن از لبه «حساسيت زدايي» اين بام هستند!
3 ) بخواهيم يا نه، داربي يک مسابقه ويژه ويژه ويژه است. متأسفيم که مي بينيم بسياري از آقايان دانسته يا نادانسته، جامعه فوتبال را به سمت هيجان کشي مي کشانند.
فراموش نکنيم در سطح اول فوتبال جهان هم دامن زدن به کري هاي سالم مسابقات مهم، امري عرفي و متداول است؛ چنانکه کاتالان ها و کهکشاني ها، از همين حالا نقشه آتش زدن يکديگر در ال کلاسيکو را مي کشند، يا سرمربي بزرگي مثل گاس هيدينگ، پيش از بازي با بارسا در نيمه نهايي ليگ قهرمانان گذشته، از بي خوابي ها و کابوس ديدن هايش سخن به ميان مي آورد!
قبول داريم که نبايد باد به پرچم برخي تنشهاي زيانبار يا اختلافات بيهوده انداخت، اما حقيقتاً با جان گرفتن جريان امروز هم که مي کوشد تا داربي تهران و هر مسابقه مشابه ديگري را از تب و تاب بيندازد و آن را به مثابه يک بازي عادي مورد تخفيف شان قرار بدهد هم مخالفيم.
4 ) تعادل داشته باشيد، دوستان. داربي يا هر مسابقه ديگر فوتبال، همه تاريخ ورزش يک جامعه نيست، اما بخش مهمي از آن را تشکيل مي دهد که به اين سادگي ها نمي شود از کنارش گذشت و نسبت به آن بي تفاوت بود. مبادا در ورطه «هيجان کشي» سقوط کنيم.
