در سوگ جادوگري که ملي پوش شد!

1 ) نامه نگاري يک جادوگر براي فدراسيون فوتبال به منظور همکاري با تيم ملي (! )، ظاهراً چيزي در حد يک خبر کوتاه است که مي تواند تعجب و يا در نهايت نيشخند خواننده اش را به دنبال داشته باشد.

به نوشته قدس؛ مي توان اين خبر را شنيد و در کنار دهها خبر عجيب و غريب اين روزهاي فوتبال، بي توجه از کنارش گذشت. نامه نگاري يک جادوگر براي تيم ملي، چه ارزشي دارد وقتي قرار است داربي بزرگ تهران برگزار شود و يک دنيا هياهو با خودش به ارمغان بياورد؟

اين چنين است که موضوع را آسوده به حال خودش رها مي کنيم و مي رويم؛ غافل از آنکه نفوذ جادوگران تا پشت درهاي کمپ تيم ملي، اتفاقي به مهمي رخنه کردن يک فرهنگ غلط تا کنه فوتبال ايران است که هرگز نمي شود ناديده اش گرفت.

اينکه امروز اهالي رمل و اسطولاب جرأت به خرج داده اند تا يکي از همان پيشنهادهاي بي شرمانه شان را با مسؤولان و متوليان تيم اول ايران در ميان بگذارند، آشکارترين نشانه اهمال و سستي جامعه فوتبال در قبال موارد مشابهي است که پيش از اين به وجود آمده بود.

از يک سو مسامحه ستاره ها با اين پديده که در بسياري از اوقات به انجام همکاري (!) نيز مي انجاميد و از سوي ديگر کرنش رسانه هاي جمعي در قبال جادو و جادوگري باعث شد طي سالهاي اخير، جاي پاي رمالان چنان در فوتبال اين کشور محکم شود که حالا هوس ملي پوش شدن هم به سرشان بزند...!

2 ) غروب عقل گرايي، طلوع خرافه پردازي است. دروازه باني که نداند آنچه مي تواند وي را از دريافت گلهاي پياپي برهاند، صرفاً آمادگي بالاتر است و در اين راستا، گام در کژراهه هاي تاريک جادو و جنبل بگذارد، يا هافبک نيمکت نشيني که به جاي درخشش در تمرينات و جلب نظر کادر فني، وارد اين وادي مي شود، يا آن مهاجم گل نزني که واحدهاي چارچوب شناسي را پشت ميز رمالها با چاشني بوي اسفند و يک دنيا دود غليظ مي گذراند؛ جملگي باد به پرچم فرصت طلبان سؤ استفاده گري مي اندازد که غير از پر کردن جيبهاي خالي خود از برکت جهالت عده اي از آدمهاي اين فوتبال، اصل عقل و خرد را نيز به بازيچه گرفته اند و آن را استهزا مي کنند!

در چنين شرايطي، مطرح بودن مستمر موضوع جادوگري در سطح رسانه هايي که هر يک به سهم خود مي کوشند از جامعه «توجه» بخرند، ناخواسته باعث قدرت گرفتن و معتبر شدن اين خرده فرهنگ زيانبار مي شود.

در روزهايي که جادو و جادوگري هزار برابر بيشتر از تيم ملي المپيک اين کشور در سطح مطبوعات و حتي راديو و تلويزيون مطرح است، کوچکترين جاي شگفتي ندارد که فوتباليستهاي نو کيسه يا مديران و مربيان نادان، براي کسب موفقيت بيشتر به اين راه متوسل مي شوند و لابد پيش خودشان مي گويند «امتحانش ضرر ندارد»، غافل از آنکه ضرر اين قبيل امتحانات احمقانه، تضعيف جايگاه عقل گرايي در کشور و پر و بال دادن به ساحران و جنبل جادوگران است!

3 ) اخيراً جادوگري اسپانيايي نامه اي براي سران رئال مادريد نوشته که در آن مسؤولان برنابئو را به «طلسم کردن کريس رونالدو» تهديد کرده است.

شکي نيست که مقصود اين اروپايي هم اخاذي بوده است، اما مسکوت گذاشتن موضوع و بي توجهي دست اندرکاران رئال به اين مسأله، منجر به از ياد رفتن اين اتفاق نادر در فوتبال ماتادورها و تقليل ارزش آن تا اندازه هاي يک خبر کوتاه مسخره و مضحک شد؛ رويکردي که از مدتها پيش بايد در فوتبال کشورمان اتخاذ مي شد تا امروز کسي جرأت نامه نوشتن به تيم ملي را نداشته باشد.

اي کاش اين همه سوپراستار تازه به دوران رسيده، دست کم آنقدر مطالعه و دقت نظر داشتند که بدانند راه بسيج کردن قواي روحي و افزايش آمادگي رواني، مشورت و هم کاسگي با روانشناسان و متخصصان است، نه سرسپردن به رمالهاي فرصت طلب و کلاش؛ اي کاش!