وقتی در بیمارستان هم کسی نگران حال بیماران نیست +فیلم

آیا تا به حال چیزی درباره عفونت بیمارستانی شنیده‌اید؟ درباره آلودگی‌هایی که در بیمارستان‌ها به کمین بیماران نشسته، بر دردشان می‌افزاید و گاه مصداق از چاله درآمدن و به چاه افتادن می‌شود؟ چگونه می‌شود از این آسیب ها پیشگیری کرد و مسئول این پیشگیری کیست؟

 

به گزارش «تابناک»، به باور دولتمردان، از جمله مشکلاتی که گریبان طرح تحول نظام سلامت در کشور را گرفته و مانع از تحقق وعده های ایشان در این بخش می‌شود، کمبودهای فراوانی است که در بخش درمان وجود دارد و رفعشان، بسیار هزینه درد و زمان بر است؛ مثل کمبود تخت‌های بیمارستانی که به گفته وزیر بهداشت، با آهنگ فعلی، رفعشان به دست کم چهل سال زمان نیاز دارد.

درک کمبود بزرگِ مشخص شده در همین مثال کافی است تا ساخت و ساز انبوه بیمارستان در سراسر کشور و توسعه شتابان بیمارستان های فعلی را انتظار بکشیم و اگر جایی خلاف آن را مشاهده کردیم، آن را محل اشکال دانسته و بی توجهی مسئولان به نیازهای فراوان حوزه درمان را دستمایه انتقاد کنیم. اما آیا توسعه مراکز درمانی توجیهی برای بی توجهی به نیازهای بیماران خواهد بود؟

از این روی، این پرسش مطرح می‌شود که می‌بینیم بسیاری از مراکز درمانی کشورمان، بخش بزرگی از درآمدهای خود یا حتی بودجه سنواتی شان را صرف بازسازی و توسعه بخش های مختلف خود می‌کنند و تلاش دارند در کنار محقق نمودن استانداردهای وضع شده، بستر ارائه خدمات بیشتر به مراجهان را فراهم آورند.

رویکردی که موجب شده بسیاری از بیمارستان ها و مراکز درمانی در کشورمان، همیشه درگیر ساخت و ساز، نوسازی و پروژه های ساختمانی مختلف باشند و از بیل و کلنگ و گچ و سیمان گرفته تا رنگ آمیزی و دیگر امور ساختمانی و عمرانی، بخشی لاینفک از وجودشان باشد؛ پروسه ای تکراری که حتی در بیمارستان های نوساز نیز می‌توان آن را دید.

کافی است سری به نزدیک ترین بیمارستان در مجاورت خود زده و کمی دقیق شوید تا دریابید درباره چه چیزی سخن می‌گوییم؛ مراکزی که مملو از بیماران مختلف هستند و همواره امور عمرانی در بطنشان جریان دارد. با این ملاحظه که برخی شان تلاش می‌کنند این دو فازِ متضاد را جدا هم از نگه دارند و برای بعضی شان مهم نیست که کار درمانی و عمرانی ممزوج شود!

مثل این بیمارستان تخصصی و فوق تخصصی در تهران که فیلم آن به پیوست آمده و گرد و خاک ناشی از کف سازی محوطه ای در مجاورت بخش جراحی و مراقبت های ویژه، اعتراض همراهان بیماران را به دنبال داشته است؛ اعتراضی که با تهیه طومار و امضای آن، به شکل رسمی تقدیم مسئولان نیز شده ولی بعید است منجر به نتیجه ای شود.

از این روی، باید به مثمر ثمر بودن این دست اعتراضات به دیده تردید نگریست که می‌بینیم انجام عملیات عمرانی و تولید گرد و غبار در بخشی که بیمارانِ مستعد عفونت در آن تردد می‌کنند یا حمل می‌شوند، هیچ گونه اعتراضی از جانب کادر درمانی بیمارستان به دنبال نداشته و به نوعی، طبیعی و ناگریز فرض شده است.

این در حالی است که می‌شد با تدابیری، مثل کار کردن در زمانی که بخش از تردد خالی شده یا تردد در آن بسیار اندک است (مثل نیمه های شب یا سحرگاه)، یا حتی استفاده از پرده ای حائل برای جدا کردن محل تردد بیماران با محل فعالیت کارگران ساختمانی، تلاش کرد بیماران را از معرض گرد و غبار دور نگه داشت.

نکاتی که یادآوری شان به کادر درمانی این بیمارستان و مسئولان و مدیران این مرکز، به زیره بردن به کرمان شباهت خواهد داشت و احتمالا برایشان خوشایند نخواهد بود، چون یادآوری وظایفشان تلقی می‌شود. وظایفی که فراموش شده اند و به چشم ناظران نیز نمی‌آیند که اگر غیر از این بود، بی شک شاهد تکرار این روند در شمار زیادی از بیمارستان ها در سراسر کشور نبودیم؛ بیمارستان هایی که در بطنشان نیز کسی نگران حال بیماران نیست!