از تجاوز صدامیان به میهنمان چند روز گذشته بود؛ اما خرمشهر هنوز با قدرت مقاومت میکرد. به گونه ای که دشمن تنها برخی مناطق پیرامونی شهر را به دست آورده بود و هنوز راه زیادی برای رسیدن به مرکز شهر داشت چراکه سد مقاومت نیروهای مردمی و ارتشی های مستقر در شهر به شدت مقاومت میکرد؛ مقاومتی حماسی که کمتر کسی تجربه لمسش را به دست آورد.
به گزارش «تابناک»، در روزگاری که انقلاب تازه پیروز شده بود و امکانات تصویربرداری مثل امروز فراوان و در دسترس عموم نبود، یکی از کارگردانان مشهور کشورمان و چند مستندساز دیگر تصاویری از روزهای آغازین جنگ به ثبت رساندهاند که به قدر یک گنجینه ارزش دارد؛ تصاویری که میتوان با آنها به سی و شش سال پیش رفت و چیزهایی درک کرد که با شنیدن داستان های آن روز هم ممکن نیست، چه برسد به دیدن فیلم هایی اغراق شده و روایت های گاه عجیب و غریبی که از آن روزها طرح میکنند.
البته از آن روزها تصاویر زیادی در دست نیست و همین دلیلی دیگر برای بالا بردن ارزش قاب های برجای مانده از روزهای نخست جنگ تحمیلی و مقاومت مثال زدنی خرمشهر است. تصاویری مستند که یکی از معدود افراد باقی مانده در شهر به ثبت رسانده تا چند ده سال پس از آن واقعه بزرگ، دستمایه ای برای درک گوشه ای از حال و روز مدافعان میهنمان در دست باشد، به ویژه آنکه تغییر نسل فرصت درک جنگ را از بخش بزرگی از جمعیت کشورمان گرفته است.
رسول ملاقلی پور، یکی از مستند کنندگان آن روزهاست؛ کارگردان نام آشنا و فقید ایرانی که در روزهای ابتدایی تجاوز صدامیان، خود را به خرمشهر رساند و ثبت لحظاتی را عهده دار شد که حالا بخشی از تاریخ معاصر کشورمان است و به رغم تلخی هایی که داشت، به یکی از غرورآفرین ترین اتفاقات تاریخ کشورمان بدل شد؛ حکایت مقاومت، سقوط، اشغال، آزادسازی و البته تحمیل یکی از بزرگترین شکست های دشمن در تاریخ.
او که با شروع جنگ به عنوان عکاس و خبرنگار خود را به خرمشهر رسانده بود، تا سقوط شهر و تبدیل آن به خونین شهر، همگام با رزمندگان کشورمان به نقاط مختلف شهر سر میکشید، خبر تهیه میکرد و عکس میگرفت و علاوه بر اینها فیلمبرداری از گوشه ای از اتفاقات آن روزها را نیز عهده دار شد و نشان داد، ترسی از اتفاقات احتمالی ندارد و به خوبی آگاه است که کجای تاریخ ایستاده!
ماحصل چنین روحیه ای در برخی مستندسازان و عکاسان آن دوران، تصاویری است از نخستین و تنها جنگ خیابانی رخ داده در کشورمان در دوران معاصر؛ اتفاقی که به این صورت در هیچ شهر دیگر کشورمان رخ نداد و تکرار نشد و از این روی، تعداد بسیار اندکی از هموطنانمان تجربه حضور در آن را به دست آوردند و با جزئیات آن آشنا شدند؛ تنها شماری از نیروهای مردمی (اعم از زن و مرد)، ارتشی های مستقر در منطقه و تکاوران نیروی دریایی و معدود داوطلبانی که خود را سریع به این خطه رسانده بودند.
آن هم در شرایطی که دشمن از مرز شلمچه تا پل نو را با سرعت طی کرده و در آنجا به دست نیروهای مقاومت تا ساعت های متمادی زمین گیر شده و تلفات داده بود و پس از کش و قوس های فراوان به شهر رسیده و تلاش داشت عقب افتادن از برنامه اش برای فتح شهر را هر جور که شده جبران نماید. تلاشی که سد مقاومت ایرانیان مانع از تحققش بود و خدا میداند اگر معدود روایت های مانده از آن مقاومت و تصاویر ثبت شده در دوربین امثال ملاقلی پور نبود، چقدر درباره چند و چونش اطلاع داشتیم.
درود به شرف شما ننگ بر فطرت عوام فریبان و اختلاسگران 
| 
احسنت این است غیرت ایرانی . ننگ بر بی غیرتانی که خون این مردم شریف را توشیشه می کنند فقط یه نکته دست اونهایی که همچین شیر مردانی را اموزش و رشد دادند هم درد نکنه درود بر شهیدان راه وطن که با خون خود خاک پاک ایران عزیز را از گزند ناپاکان روزگار حفظ کردند. خدا مرحوم ملاقلي پور رو بيامرزه که عکسهاي اون حقيقت رو نمايان کرد و گرنه ما براي هميشه فکر مي کرديم که تکاوراي نيروي دريايي فقط دنبال گاو صندوق طلا بودند و با جنگ هيچ کاري نداشتند | دوست عزیز ما زمان جنگ بچه بودیم و از خرمشهر اومدیم اهواز ،اما برادرم و پسر خاله هام موندن و کلی جنگ خیابونی کردن.همیشه برادرم میگه اگه تکاورای منطقه سوم ارتش نبودند هم خرمشهر خیلی زودتر سقوط میکرد و هم آبادان اشغال میشد.کلی شهید دادند