بار دیگر حاشیه‌های این وزارتخانه گریبان جامعه را خواهد گرفت؟

بار دیگر بازار سهم خواهی ها در وزارت بهداشت، داغ شده و سر و صدا به پا کرد است؛ این بار توسط بخشی که دریافت اختصاصی یک دارو را حق قانونی خود می‌دانند و با توزیع آن، ولو محدود و کنترل شده نیز مخالف اند.

 

به گزارش «تابناک»، کارمندان وزارت بهداشت که بارها در دولت یازدهم شاهد شکل گیری تجمعات اعتراضی مقابل ساختمان اصلی این نهاد بوده اند، این هفته تجمع اعتراضی متفاوتی را به تصمیمات وزارت خانه متبوع خود شاهد بودند؛ تجمعی که نه به مانند اعتراض متخصصان فلان رشته علوم پزشکی به زیر پا گذاشته شدن سهمیه‌شان بود، نه از جنس اعتراض بهمان قشر شاغل در زیرمجموعه های این وزارت به تفاوت شدید پرداختی و نه حتی از نوع اعتراض فارغ التحصیلان دانشگاه های برخی کشورها به نپذیرفتن مدرکشان.

 

این بار تجمعی مقابل این وزارت‌خانه شکل گرفته بود که بنرهای به نمایش درآمده در آن، حکایت از مخالفت تجمع کنندگان با تصمیمی داشت که خطرناک به نظر می‌رسد؛ اینکه وزارت بهداشت اجازه توزیع نوعی مخدر را در داروخانه ها داده است!

اما ماجرا چیست؟ آیا به راستی وزارت بهداشت چنین قصور وحشتناکی مرتکب شده و زمینه را برای شیوع سیاهی و تباهی در جامعه فراهم آورده؟ چرا؟ دلیل این اقدام چیست و اصلا چرا باید مجوز توزیع مخدر صادر شود؟ از آن مهم تر، این مخدر چرا تولید می‌شود و مصرفش چیست و آیا داروخانه ها جای امنی برای توزیع یا حتی نگهداری اش است؟

آن گونه که شواهد نشان می‌دهد، بحث بر سر توزیع داروی اکسی کدون در داروخانه هاست؛ دارویی مسکن که آن را هروئین فقرا هم می‌نامند، چون ظاهرا خاصیت مشابهی با این مخدر دارد و با استعمال به شیوه ای مشابه آن، می توان سرخوش شد؛ موضوعی که ظاهرا به رواج مصرف این دارو میان معتادان در برخی کشورها منجر شده و کاری کرده که این دارو در فهرست داروهای خاص قرار گیرد.

البته این یک روی ماجراست، چون فواید این دارو آنقدر زیاد است که بهره برداری منفی از آن نتوانسته منجر به توقف تولیدش شود و در کشورمان نیز تولید آن در کارخانه های داروسازی مختلف، از سالها پیشتر شروع شده و ادامه دارد؛ به این معنا که بازار عرضه و تقاضای این دارو بی هیچ مشکلی جریان داشته و نگرانی نیافریده. پس چه شده که اکنون برخی نگران توزیع این دارو شده اند؟

 

آن گونه که مجوز توزیع این دارو در داروخانه ها نشان می‌دهد، بنا بر تصمیم سال گذشته مسئولان سازمان غذا و دارو، توزیع این دارو تنها توسط شرکت های مجاز و در داروخانه های بیمارستانی مجاز شناخته شده است، نه هر شرکت پخشی و  داروخانه ای؛ یعنی مجوزی خاص با ملاحظاتی ویژه صادر شده که حتما در پس آن، ضرورتی وجود داشته و این گونه نبوده که دارویی با ملاحظات خاص در دسترس همگان قرار گیرد.

با این حساب پی خواهیم برد که تجمع کنندگان مقابل وزارت بهداشت، تمامی واقعیت را در این خصوص بیان نکرده‌اند. معترضانی که ظاهرا بسیاری شان پزشک بوده اند و بهتر از هر کسی می‌دانند که هروئین لقب دادن دارویی مسکن، تا چه اندازه بی انصافی است و آگاه اند که داروخانه های بیمارستانی تنها بخش اندکی از داروخانه های کشور را شکل می‌دهند. اینجاست که اعتراض ایشان شائبه برانگیز می شود.

اکنون کافی است بدانیم توزیع داروخانه ای این مسکن ـ با ملاحظات یاد شده ـ به معنای پایان دادن سلطه برخی افراد در توزیع خاص این داروست. مثل شکستن انحصار مراکز ترک اعتیاد با توزیع این دارو که قطعا خوشایند ایشان نخواهد بود. جریان های انحصارطلبانه ای که در دیگر سطوح جامعه هم دیده می‌شود و منحصر به جامعه پزشکی نیست.

این در حالی است که از سوی دیگر، تجربه فراگیر شدن مصرف برخی داروهای آمفتامین مانند ترامادول در سال های گذشته این نگرانی را به وجود می‌آورد که مبادا توزیع اکسی کدین در داروخانه های بیمارستان به نشت این دارو در بازار منجر شده و آسیب آفرینی کند؛ اتفاقی که پتانسیل بروز آن وجود دارد و متأسفانه وزارت بهداشت نتوانسته ساز و کاری برای تکرارش به کار گیرد.

اینجاست که به نظر می‌رسد بار دیگر حاشیه های موجود در وزارت بهداشت و مجموعه های تحت امرش گریبان جامعه را گرفته و هر آن احتمال می‌رود آسیب جدیدی بیافریند؛ آسیبی از جنس اعتراض و سهم خواهی مخالفان توزیع اکسی کدین یا نشت این دارو در جامعه به مدد سودجویی برخی داروخانه ها و عدم نظارت بر فعالیت ایشان؛ حاشیه هایی که وزارت بهداشت متولی مقابله با آنهاست، اما کارنامه خوبی در مقابله با آنها ندارد.