عوامل نفوذي هم در نهادهاي حكومتي هستند و هم در فعالان سياسي
دیدار كميته ويژه مجلس با آقاي كروبي، دو اثر مفيد داشت؛ آثاری که میتواند برای حل برخی ابهامات کارساز باشد.
به گزارش خبرنگار «تابناک»، دکتر محسن رضایی در یادداشتی که در سایت شخصی وی منتشر شد، به بررسی یکی از موضوعات جنجالی روزهای اخیر پرداخت.
در این یادداشت آمده: آقاي كروبي گفته است: «من نگفتهام كه اين گزارشهایی كه به من داده شده، صد در صد درست است.» در گزارش کمیته ویژه مجلس نیز از قول آقای جلالی، سخنگوی این کمیته گفته شده که «در ادامه این دیدار اعضای کمیته از آقای کروبی پرسیدند که آیا شما در مورد آزار جنسی بازداشت شدگانی که مورد آزار جنسی قرار گرفتهاند، به قطعیت رسیدهاید؟ ایشان تأکید کرد که هنوز درباره این موضوع به قطعیت نرسیده و این مطلب را در نامهای که به آیتاللههاشمی رفسنجانی نوشته است، درج نموده است.»
بنا بر این گزارش، فايده ديگر اين دیدار از دیدگاه رضایی اين بود كه كميته مجلس به این نتيجه رسيده است كه به اين نوع گزارشات بايد سريعا رسيدگي شود. در همین باره، جلالی در ادامه گزارش کمیته از دیدارش با کروبی میگوید: معتقديم باید با سرعت به این موضوعات رسیدگی شود و هر چه بیشتر درباره رسیدگی به چنین مسائلی تأخیر داشته باشیم فضا برای ایجاد حملات روانی علیه نظام بیشتر خواهد شد؛ بنابراین، یکی از نکتههای مورد نظر ما این است که با سرعت هر چه بیشتر درباره این گونه مسائل عمل کنیم.
مشاهده ميكنيد كه تعامل از سوي دو طرف هم واقعيت را مشخص كرده يعني درستی و نادرستی اين گزارشها براي خود آقاي كروبي هم مشخص نيست و هم ضرورت رسيدگي به اين نوع مسائل را بالا برده است، به گونهای كه اعضاي كميته مجلس مصمم هستند كه به اين نوع مسائل سريعتر رسيدگي كنند.
در ادامه این یادداشت آمده: اگر چنين فضايي در همان ابتداي انتشار نامه به وجود ميآمد ـ هر چند كه من معتقد بودم نياز به علني كردن چنين نامه اي از سوي آقاي كروبي نبود ـ آيا اين همه سؤال و ابهام و نگراني در داخل كشور و آن همه سوءاستفاده دشمنان ايران در خارج بوجود مي آمد؟ در همه نظامات دنيا تخلافاتي صورت مي گيرد مهم اين است كه ابتدا صحت آن تخلفات روشن شود و سپس با متخلفان برخورد شود و اگر همين روش در رابطه با اين ادعاها هم صورت بگيرد كسي نميتواند سوء استفاده تبليغاتي عليه جمهوري اسلامي داشته باشد.
پرسش اين است كه چرا اين نوع اقدامات و تعاملات در بين فعالان سياسي و دولتمردان بيشتر نميشود و سياستمداران ايران با يكديگر حالت قهر و دعوا دارند. چرا حوزه رقابت و همكاري هنوز در ايران كاملا تفكيك و تقويت نشده است و روحيه خود محوري و فردگرايي در ايران از شدت بالايي برخوردار است و ملت ايران و نظام اسلامي چه مقدار بايد هزينه اين رفتارها را بپردازد؟
آيا كشور بزرگي چون ايران را ميتوان بدون همكاري و تعامل و تفاهم در كنار رقابت و دمكراسي پيش برد؟ تا چه زمان ملت ايران بايد شاهد نبرد قهرمانان خود با يكديگر باشد؟
ولي نبايد همه مشكلات را از ناحيه فعالان و دولتمردان دانست، بلكه محيط فرهنگي جامعه ايران هم يك محيط احساسي و عاطفي است كه اين نوع رفتارها را در جامعه تشويق ميكند. در حقيقت، اين تماشاگران هستند كه به اين قدرت نماييها دامن ميزنند.
در بخش دیگری از این یادداشت نیز میآورد: اما دستهاي مرموزي هم در پشت دو عامل فوق يعني روحيه تكروي و محيط احساسي سياست وجود دارد كه خواهان تعامل و تفاهم فعالان سياسي و دولتمردان ايران نيست. مثلا پس از ملاقات كميته مجلس با آقای كروبي كسي با اين كميته تماس گرفته است كه چرا با ایشان ملاقات كردهاند؟
يا در ماه گذشته بارها موقعيتهايي فراهم شده كه آقايان ميرحسين موسوي، هاشمي رفسنجاني و يا كروبي با رهبري و يا نهادهاي حكومتي وارد تعامل و گفتوگوي مؤثر بشوند، ولي درست در دقايق آخر اين تعاملات به هم خورده است. يا از سوي نهادهاي حكومتي و يا از سوي اطرافيان فعالان سياسي اخبار و تحليلهايي به آنها مي دادند كه از شكل گيري اين تعامل جلوگيري مي شد. نمونه آن تعامل بين ميرحسين موسوي و شوراي نگهبان كه در آخرين لحظات بهم خورد و مسير قانوني براي رسيدگي به شكايات و اعتراضات طي نشد و اعتراضات خياباني باقی ماند.
اين نوع مسائل نشان مي دهد كه ما بايد، ظرفيتهاي فرهنگي را در حوزه سياسي بالا ببريم تا از تكروي در نخبگان پرهيز شود و عقلانيت جمعي بجاي عقلانيت فردي در سياست و اداره كشور حاكم شود. از طرف ديگر محيط احساسي جامعه به سوي يك محيط عقلاني سوق داده شود. در اينجا به ياد توصيه حكيمانه حضرت آيتالله العظمي سيستاني در نجف اشرف در سفر اسفند ماه گذشته به جناب آقاي هاشمي رفسنجانی در باب اختلافات سياسي و فكري مي افتم كه فرمودند شما از دوران احساسات عبور كرده ايد و وارد دوره عقلانيت شدهايد...
در پایان نیز آمده است؛ شایسته است فعالان سياسي و نهادهاي حكومتي ظرفيت سياسي بيشتري پيدا كنند تا اخبار و تحليلهاي درست يا نادرست (خودي و غير خودي) را تشخيص دهند... اينكه فكر شود عوامل نفوذي تنها در فعالان سياسي است اشتباه است. حداقل در ايران تجربه نشان داده است كه عوامل نفوذي هم در نهادهاي حكومتي هستند و هم در فعالان سياسي و همه بايد مواظب اخبار و تحليلهاي درست از نادرست باشند.
متن کامل این یادداشت را اینجا بخوانید.
شایسته است فعالان سياسي و نهادهاي حكومتي ظرفيت سياسي بيشتري پيدا كنند تا اخبار و تحليلهاي درست يا نادرست (خودي و غير خودي) را تشخيص دهند... اينكه فكر شود عوامل نفوذي تنها در فعالان سياسي است اشتباه است. حداقل در ايران تجربه نشان داده است كه عوامل نفوذي هم در نهادهاي حكومتي هستند و هم در فعالان سياسي و همه بايد مواظب اخبار و تحليلهاي درست از نادرست باشند.
وقتیکه مرتبا از خودی وغیر خودی یا بدتر از آن از نخبگان وغیر نخبگان صحبت می شود چگونه می توان از تکروی جلوگیری کرد. این تناقض گویی است. چرا نمی توانیم همه انسان ها را یکسان با حقوق انسانی برابر ببینیم. هر کسی در زمینه ای استعدادی دارد که اگر شکوفا شود یک نخبه خواهد بود. آیا کسی از خود شما هست که خود یا فرزند خود را به نحوی نخبه نداند؟ پس تو رو خدا جمعش کنید و اینقدر از خود راضی نباشید. 
انصاف داشته باشید و نظر رو نمایش دهید: چرا سردار رضایی در این نامه جوری صحبت کرده که مساله منتفی است و آن چهار نفری که شجاعت به خرج داده اند و قید آبرو را هم زده اند و گفته اند شهادت میدهند رو نادیده گرفته. اگر اعترافات متهمان حوادث اخیر و واکنش های جناج حاکم صحت داشته باشد باید به حال و وضعیت نظام امنیتی کشور گریه کرد و سریعا بایستی فکر اساسی درخصوص ساختار , جهت گیری ها و تفکر نیروهای شاغل در سیستم امنیتی کشور بشود . اگر هم صحت ندارد و بهره برداری مقطعی می شود که تکلیف نظام قضایی و سایرین با کرام الکاتبین است . ایکاش دولمتردان و فعالان سیاسی ایران (درعین تدین) کمی هم به تمرین دموکراسی واقعی میپرداختند. تدینشان باعث میشود از هرگونه انحراف به سوی منافع گروهی پرهیز کنند، درحالی که در دموکراسی واقعی نیز منافع کشور مد نظر است. متاسفانه تافرهنگ این مسئله برای خیلی از متدینین و حتی علمای دینی و نخبگان سیاسی رونق نگیرد مشکلات روزمره ای که امروزه با ان رورو هستیم حل نخواهد شد من با آقاي رضايي در بعضي موارد موافقم! ولي همين طور كه آقاي رضايي گفتند نبايستي مسئله اي كه هنوز مطمئن نبود علني مي كرد! و مسئله ديگر چرا نامه را به آقاي هاشمي نوشته چرا به مسئولين مربوطه ننوشته! آقاي كروبي به نظر من اصلا نيت خوبي نداشته! اين موضوع دل هر ايراني آزاده را به درد مي آورد.