باشگاهى كه زود سير شد
مى گويند اساس فوتبال يك كشور ليگ آن كشور است. انگار درست هم مى گويند. لابد كلى آزمون و خطا داشتند تا به اين قانون دست پيدا كردند. طبيعى هم است، يك شبه كه نمى توان به تجارب چند ساله رسيد.
به نوشته جوان؛ خلاصه اينكه ليگ خيلى مهم است آنقدر مهم كه اگر نباشد، موفقيت هاى بين المللى فقط در خواب حاصل مى شود. سال هاى بعد از پيروزى انقلاب را يادتان است؟ آن روزهايى كه فوتبال ايران ملوك الطوايفى اداره مى شد و هر استان براى خودش ليگ داشت. ليگ كه چه عرض كنم، يكسرى مسابقه برگزار مى كرد.
دلمان هم خوش بود كه فوتبال كشور زنده است. البته هم نبود ساختارها و مشكلات كشور خصوصاً با شروع جنگ تحميلى اجازه فعاليت بيشتر از آن را نمى داد. اما هر چه بود عوارض آن دوران را هم پرداخت كرديم و تقريباً در هيچ رقابت بين المللى روى سكوى اول نايستاديم.
در سطح تيم هاى پايه كه كاملاً زنگ تفريح آسيا بوديم و زورمان به كشورهاى درجه دو حاشيه خليج فارس هم نمى رسيد. آن دوران گذشت و بعد از جنگ كم كم ليگ شكل و شمايل درست و حسابى به خود گرفت و روزيمان در بيرون از مرزها زياد شد! به طورى كه قهرمان بازى هاى آسيايى شديم و در رقابت هاى مختلف باشگاهى هم خوش درخشيديم.
البته آن روزها اكثر نخبگان فوتبالمان در دو باشگاه استقلال و پرسپوليس جمع بودند و جز يك مقطع كه پاسى ها يقه سرخابى ها را گرفتند، در ساير مواقع قهرمانى بين دو رقيب سنتى يعنى قرمز و آبى هاى تهران دست به دست مى شد. خوب، وقتى اكثر نيروها در اين دو تيم بودند خيلى، طبيعى بود كه چيزى شبيه تيم ملى را راهى مسابقات باشگاهى آسيا كنيم و نسبتاً موفق هم باشيم. اما امان از زمانى كه پول خيلى جدى وارد فوتبال و عرصه باشگاه دارى ما شد.
بازيكنان ديگر به عشق پيراهن دنبال توپ نمى دويدند و هر جا پول بيشترى مى داد، مى شد خانه آمال و آرزوى توپچى ها. اين طورى بود كه نخبه ها بين تيم هاى مختلف پخش شدند. اين موضوع فى نفسه بد نبود و باعث شد تا استان هاى مختلف در مقوله فوتبال فعال تر شوند ولى در سطح بين المللى، باشگاه هاى ما كم فروغ شدند!
مثلاً همين «مس كرمان» را نگاه كنيد! فصل قبل، وقتى سوم شد و فهميد يكى از مسافران جام باشگا ه هاى آسياست از فرط خوشحالى كارهاى خارق العاده اى انجام دادند ولى خيلى طول نكشيد كه تا آستانه انحلال پيش رفت و در اوج دوران بدنسازى همه چيز را تعطيل كردند و ماحصل آن غفلت هم همين اوضاعى است كه اكنون دارد. چقدر خوب بود با همت هم و دورانديشى مسؤولان فوتبال كارى كنيم كه باشگاه هاى موفق از قديمى گرفته تا جديد اينقدر زود از اشتها نيفتند.
