صف ديدار مقامات ايراني با مبارك و ديپلماسي يكطرفه

یکی از بزرگترین اشتباهات در آغاز روابط سیاسی دوجانبه افراط و ابراز تمایل بیش از حد از سوی یکطرف می باشد این نوع رفتار بهانه ای در دست کشور دوم می دهد که از همان ابتدا از قدرت مانور بیشتری در طول مناسبات برخوردار باشد.رابطه با مصر برای ما بسیار مهم است و می بایستی از مدتها قبل طی یک مدالیته توفقی به پیش می رفت گرچه هنوز هم دیر نشده است .

مدتی است مصر به کعبه موعود سیاستمداران ایران تبدیل شده و درحالیکه مقامات مصری یک دهم علاقه مقامات ایران را به ایجاد رابطه و سفر به ایران نشان نمی دهند معلوم نیست چرا ما ملت خود را تحقیر می کنیم و اینهمه در برابر مصری ها خود را کوچک نشان میدهیم.

برقراری روابط سیاسی بین دو کشور متضمن وجود چند عامل است: اول، عزم و اراده طرفین بر ایجاد روابط. یعنی دو کشور بطور واقعی خواستار برقراری رابطه سیاسی باشند. در حالیکه گاهی ممکن است یکی از طرفین برقراری رابطه سیاسی و دیپلماتیک با طرف دیگر را بعنوان حربه‌ای علیه بازیگر ثالثی بکار برد. چنانکه در مورد مصر به نظر می‌رسد برقراری رابطه با ایران برای این کشور به اهرم فشاری برای تهدید اسرائیل و آمریکا و دریافت امتیازات بیشتر از آنان بدل شده است.
شرط دوم، وجود شرایط داخلی و بین‌المللی و آماده بودن زمینه برای برقراری روابط است. در حال حاضر که جامعه بین‌المللی (به پیروی از شورای امنیت) در تلاش است که جمهوری اسلامی ایران را به انزوا بکشاند برقراری رابطه با مصر که یکی از قطبهای اصلی جهان اسلام محسوب می‌شود می‌تواند به خروج نسبی از این فشارها کمک نماید. اما شرط دیگر وجود دیپلماسی فعال و دوجانبه است.
در خصوص رابطه با مصر این جمهوری اسلامی ایران بود که در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی بصورت یک‌طرفه اقدام به قطع رابطه نمود بنابراین ایران باید در برقراری ارتباط پیشگام باشد. و همین اتفاق نیز افتاده است. دولتمردان ایرانی با درک شرایط حساس کشور و جهان اسلام به این نتیجه رسیده‌اند که برقراری رابطه با مصر می‌تواند در راستای حفظ منافع ملی مثبت و مؤثر باشد لذا گاهی تلویحاً و گاه صریحاً در خصوص برقراری مجدد رابطه اعلام نظر نموده‌اند. سفرهای اخیر مقامات ایرانی نیز حاکی از این امر است. اما به نظر می‌رسد بخشی از موضوع معطل مانده و آن عزم و اراده طرف مصری برای برقراری رابطه است. در مقابل تعداد و سطح مقامات ایرانی که از مصر دیدار کرده‌اند تعداد و سطح مقامات مصری حاضر شده در ایران بسیار کم به نظر می‌رسد. لذا بهتر است به مصریها فرصت بدهیم تا خود را برای برقراری مجدد رابطه سیاسی و دیپلماتیک آماده کنند.
"دیپلماسی پیشرو" که مد نظر رئیس جمهور محترم است امری مترقی است اما باید به این نکته نیز توجه داشت که دیپلماسی جریانی آرام و متین دارد و هیمن جریان است که آرامش را به همراه آورده و بسیاری از "مسائل غامض و پیچیده" را حل می‌کند. سفر رئیس جمهور به مصر در این مقطع زمانی شاید نتیجه‌ای بهتر از سفر ایشان به امارات متحده عربی نداشته باشد. بهتر است ایشان به دستگاه دیپلماسی کشور اعتماد کرده و اجازه بدهند که دیپلماسی جریان معمول و عادی خود را طی نماید.

بنظرمن برقراری روابط سیاسی و دیپماتیک با مصر سیاست خوبی است بشرط آنکه هشیارانه انجام گیرد. اگر
دوستان مجله اینترنتی" الاهرام" را بخوانند متوجه خواهند شد نویسندگان این مجله که معمولا" از روشنفکران نزدیک به دولت هستند اخیرا" نظرات متفاوتی در مورد ایران ابراز میدارند. آن دسته از نویسندگان هم که بروشنی تا چندی پیش نظرات غرب و اسراییل را درمورد ایران تکرارمیکردند و به جو ضد ایرانی دامن میزدند اکنون بعد از انتشار گزارش NIE لحن خود را درمورد ایران عوض کرده اند و موقعیت کسانی که از برقراری روابط مصروایران حمایت میکردند را قوی ترساخته اند. این اشخاص ابراز میدارند که روابط مصربا آمریکا یک عامل مهم جلوگیری ازروابط دوکشورایران و مصرمحسوب می شود و تا اندازه ای درست است. آمریکاست که از شکل گرفتن این روابط بوسیله اهرمهایی که در مقابل اعراب بطورکلی و مصر بطور اخص در دست دارد مانع این رابطه است.مبارک تلاش آمریکا برای جلوگیری از هرگونه رابطه ای رامیفهمدولی مبارک درضمن دنبال منافع و نفوذ بیشترخود درمنطقه است و بهمین جهت میخواهد همانندپوتین ازکارت ایران درمقابل آمریکا امتیازات بیشتری برای خودکسب کند. با توجه به علاقه روشنفکران عرب که شاهد اسیرشدن بیش از بیش اعراب بوسیله آمریکاواسراییل و بطورکلی غرب هستند و میخواهند رابطه را باایران بمنظور ایجاد منفذی برای تنفس در مقابل دشمن همگان یعنی امپریالیسم و صیهونیسم بوجود آورند، ایران موظف است که ایجاد رابطه را با کمترین هزینه بمقصد رساند وآن از طریق جدی گرفتن روشنفکران وطنخواه مصری و دعوت آنها بعناوین مختلف به کشور و مهیا کردن امکانات در زمینه های مختلف است که میتواند به این امر مهم کمک رساند زیرا امروز روشنفکران عرب به این نتیجه رسیده اندکه بدون اتحادبین کشورهای با نفوذ منطقه هیچ کس نمیتوانددرمقابل جنایتکاران و غارتگران جان سالم بدربرد. روشنفکران مصری میتوانند از طریق نوشته هایشان سیاستهای دولت را درمقابل نرمتر کنند و زمینه را برای شکل گیری یک رابطه دوجانبه مهیا سازند.

وقتي مادرم عصباني شد!
چند وقت پيش آقاي علي لاريجاني به مصر رفت ، در طول اين هفته هم آقاي حداد عادل و پشت بند آن آقاي ناطق نوري هم به مصر رفتند و اوج سفرها هم برمي گردد به ديدار اين بزرگان با حسني مبارك؛ حسني مباركي كه همچنان با اسرائيلي ها بر سر يك سفره شام مي خورد ، با آن ها به ملت مظلوم فلسطين و تمام مستضعفان جهان مي خندد و البته من نديدم ، شايد هم مي رقصد .
وقتي تصاوير ديدار آقايان با حسني مبارك از سيما پخش مي شود ، مادرم مي گويد اينها چرا اين طور شدند ، چرا آرمان هايي كه به خاطر آن چند صد هزار جوان فدا شدند را فراموش كردند - البته جاي تعجب است كه در اين وانفساي دنياي پست مادر خانه دار هنوز آرمان هاي 3 دهه قبل را به ياد دارد –
من مي دانم كه چند ده تن از نمايندگان قانوني مجلس مصر از اخوان المسلمين هم اكنون در زندانند.
من مي دانم انتخابات فرمايشي رياست جمهوري مصر را .
من مي دانم توافقات شرم الشيخ را براي قتل عام ملت مظلوم فلسطين .
من مي دانم كه اگر در دولت قبلي قرار بود مذاكره با آمريكا و مصر به اين راحتي انجام گردد ، خودم به همراه ديگر نمازگزاران جمعه در راهپيمايي ها مسببين اين ديدارها را لعن و نفرين مي كرديم.
من مي دانم ((جمهوري اسلامي ايران سعادت انسان در كل جامه بشري را آرمان خود مي داندو استقلال و آزادي و حكومت حق و عدل را حق همه مردم مي شناسد . بنابر اين در عين خودداري از هرگونه دخالت در امور داخلي ملت هاي ديگر از مبارزه حق طلبانه مستضعفين در برابر مسكبرين در هر نقطه از جهان حمايت مي كند .)) اصل 154 قانون اساسي
البته اين را هم مي دانم ((به حکم آيه "ان هذه امتکم امة واحدة و انا ربکم فاعبدون" همه مسلمانان يک امت اند و دولت جمهوري اسلامي ايران موظف است سياست کلي خود را بر پايه ائتلاف و اتحاد ملل اسلامي قرار دهد و کوشش پي گير بعمل آورد تا وحدت سياسي، اقتصادي و فرهنگي جهان اسلام را تحقق بخشد.)) اصل 11 قانون اساسي
تنها نكته جالب توجه اين است كه نمي دانم كه كدام قسمت از اين دو اصل معيار كار مسولان قرار گرفته است و همچنان گوش ما در انتظار توضيحات ايشان باز است .