بحران هويت در جزيره

ليگ برتر انگليس اين هفته شروع شد و طرفداران يكى از جذابترين رقابت هاى ورزشى در سراسر جهان را دنبال مى كنند اما بررسى اين تورنمنت نفسگير و جذاب از زاويه اى متفاوت خالى از لطف نيست...

به نوشته جوان و به نقل از تلگراف؛ وقتى۲۲ تيم پايه گذار ليگ برتر در آگوست سال ۱۹۹۲ استارت شروع اين بازى ها را زدند فقط ۱۲ بازيكن خارج از بريتانيا در آن حضور داشتند، اما حالا بعد از ۱۷ سال و در شرايطى كه ۱۰ ماه به آغاز جام جهانى ۲۰۱۰ آفريقاى جنوبى فرصت باقى است بازيكنان انگليسى در بالاترين سطح فوتبال در كشور خودشان يك اقليت بيشتر نيستند.

قبل از آغاز به كار ليگ برتر، فوتبال انگليس همواره بر بازيكنان بومى متكى بود و از راه اين اعتماد چهره هاى درخشانى چون دنيس لا، جورج بست، كنى دالگليش و يان راش را به دست آورده بود كه همگى مى توانستند براى تيم ملى انگليس بازى كنند.

فوتباليست هاى ايرلندى و اسكاتلندى اكنون جاى خود را به بازيكنانى از سراسر جهان داده اند و از ۵۹۵ فوتباليستى كه در فهرست ۲۰ تيم حاضر در ليگ برتر فصل ۲۰۱۰-2009 نامشان ديده مى شود نمايندگانى از ۶۸ كشور ديده مى شوند. از اين تعداد ۲۴۸ نفر مى توانند تابستان آينده براى انگليس به ميدان بروند و در حقيقت فابيو كاپلو حتى قبل از شروع ليگ بايد روى نام ۳۴۷ نفر قلم قرمز بكشد.

فقط ۴۵ درصد بازيكنان انگليسى هستند اما علاوه بر نفراتى چون پل اسكولز و جيمى كاراگر كه از عرصه ملى كناره گيرى كرده اند اكثريت قابل توجهى از اين تعداد نيز به احتمال قريب به يقين در برنامه هاى مربى ايتاليايى جايى نخواهند داشت.

واقعيت از اين هم تلخ تر است؛ وقتى در پايان هفته اول نگاهى به نفرات تيم ها- بازيكنان اصلى و ذخيره- بيندازيم مشخص مى شود بازيكنان انگليسى در سطح تيم ملى برابر همتايان خارجى شان اصلاً به حساب نمى آيند.

مربى كاردان تيم ملى انگليس از همان ماه هاى ابتدايى ورود به اردوى «سه شير» از كمبود استعدادهاى بومى در ليگ برتر گله كرده بود اما شايد نمى دانست در هفته اول آخرين فصل اين رقابت ها قبل از جام جهانى كمتر از ۴۰ بازيكن انگليسى در تركيب اصلى ۲۰ تيم حاضر به ميدان مى روند.
از اين هم بگذريم. از اين تعداد واقعاً چند تا مى توانند در آفريقاى جنوبى مقابل بهترين هاى جهان قرار بگيرند؟!

منچستريونايتد كه در فهرست خود ۱۹ بازيكن انگليسى دارد در ميان تيم هاى مربع قدرت يك استثناست، در واقع ليورپول، چلسى و آرسنال با فاصله زيادى نسبت به تيم سرالكس فرگوسن در اين رده بندى قرار دارند. ليورپول با ۹ انگليسى فقط استيون جرارد و گلن جانسون را در رادار كاپلو دارد. چلسى اگر چه هشت انگليسى دارد اما با فرانك لمپارد، جان ترى، جو كول و اشلى كول ستون فقرات تيم ملى اين كشور را تشكيل مى دهد.

از آرسنال فقط ۱۱ درصد از تيم آرسن ونگر مى توانند براى انگليس بازى كنند اما جك ويلشر و كايران گيبس اين استعداد را دارند كه به تئو ولكات در تيم ملى ملحق شوند.

هجوم بازيكنان خارجى شايد بيشترين آسيب را به تيم زير ۲۱ سال انگليس وارد كند كه تابستان امسال با هدايت استوارت پيرس به فينال رقابت هاى قهرمانى اروپا در سوئد راه يافت. جو هارت(منچسترسيتى)، مايكل مانسين و رايان برتراند(چلسى) و فردى سيرز(وستهام) همگى به تيم هاى ديگر قرض داده شده اند، زيرا ديدگاه باشگاه ها بر اساس استخدام بازيكنان گرانقيمت غيرانگليسى است.

استوك سيتى با ۱۹ بازيكن كه ۶۶ درصد تيم تحت هدايت تونى پوليس را تشكيل مى دهد- مى تواند ادعا كند بومى ترين تيم ليگ برتر است. وستهام هم با مربيگرى جان فرانكو زولا ۲۸ نفر را در فهرست خود جاى داده كه ۱۷ نفر آنها انگليسى هستند، اين تيم لندنى دوم است. آپتون پارك در جام جهانى ۱۹۶۶ كه تنها قهرمانى جزيره نشينان در ورزشگاه ويمبلى رقم خورد، سه بازيكن اصلى را در تركيب تيم سرالف رمزى داشت.

در جام هاى جهانى گذشته، بازيكنان گمنامى مانند پيتر بردسلى، ديويد پلات و مايكل اوون جاى خود را در حالى در تيم باز كردند كه در ۱۲ ماه گذشته گوردون تيلور مدير اجرايى اتحاديه بازيكنان حرفه اى(PFA) در اين باره مى گويد:« اين كه شمار بازيكنانى كه مى توانند براى تيم ملى انگليس بازى كنند كم مى شود زياد جاى نگرانى نيست. حذف تيم ملى انگليس از جام جهانى ۱۹۹۴ و يورو ۲۰۰۸ بدترين اتفاقى بود كه رخ داد و اين حاصل همين هجوم بى حساب و كتاب است. اتحاديه بازيكنان حرفه اى و ليگ برتر ميليون ها پوند روى پروژه هاى جوانان سرمايه گذارى مى كنند اما متاسفانه چيزى مانند دانشگاه وجود ندارد تا نمره قبولى يا ردى به آنها داده شود و جواز حضور در بالاترين سطح مسابقات را بگيرند.»