عقب گرد
حتماً دقت كرديد هر زمان هر جا قرار است تغييرى صورت پذيرد و شخصى جايگزين شخص ديگر شود، وعده هايى رنگارنگ و قول هايى دلنشين مى دهد. اما همين كه بر كرسى ديگرى تكيه زد و جايش مطمئن شد، حرف هايش را فراموش كرده و راهى را مى رود كه قبلاً مى رفته و به ياد نمى آورد تا چه اندازه راه و روش او را مورد انتقاد قرار داده بود.
به نوشته جوان؛ شريفى زمانى كه جايگزين شاه حسينى شد، خيلى از قوانين دوران او را قبول نداشت. يكى از قوانينى كه شريفى با آن كاملاً مخالف بود، قانون محروم كردن تماشاگران بود؛ قانونى كه برخلاف تمام ادعاها و پافشارى هاى شريفى امسال در دو بازى اول ليگ اعمال شد!
اين ماجرا را همين جا نگه داريد تا سراغ ماجرايى ديگر برويم. در بازى دوستانه با بوسنى شاهد شيطنت هايى از سوى تعدادى از بازيكنان تيم ملى بوديم. خيلى ها انتظار مى كشيدند با بازگشت تيم ملى، شريفى كه اتفاقاً در اين سفر تيم ملى را همراهى كرده بود به اين شيطنت ها ترتيب اثر دهد اما او برخلاف آنچه انتظار مى رفت، گفت: « در مسابقات قاره اى، AFC و در مسابقات جهانى فيفا در اين زمينه اقدام كرده و تصميم مى گيرند و ما نمى توانيم برخلاف دستور فيفا حركت كنيم. اما با تصويب مصوبه اى جديد براى اين مساله هم راهكارى انديشيده ايم كه اگر هر بازيكنى آبروى فدراسيون فوتبال كشورمان را به هر دليل به خطر بيندازد با جريمه ۳۰ ميليونى و محروميت شش ماه تا سه سال روبه رو خواهد شد.»
شريفى با اين اقدامات و تصميمات نشان مى دهد كه اولاً راهش با راهى كه شاه حسينى مى رفت تفاوت چندانى ندارد، دوماً اينكه كمتر سر حرف خود مى ايستد. او كه با محروم كردن هواداران مخالف بود اكنون توجيه مى كند كه هواداران فقط آنهايى نيستند كه در ورزشگاه حضور دارند و آنهايى هم كه در ورزشگاه نيستند و از اخلاق حرفه اى پيروى نمى كنند بايد محروم شوند.
اينجا يك سؤال ذهنمان را آزار مى دهد كه آقاى شريفى آيا پيشتر كه هواداران محروم مى شدند از رفتار حرفه اى تخطى نمى كردند؟ و آيا اين شما نبوديد كه مى گفتيد بازى ها را به استان مجاور منتقل خواهيم كرد اما كسى را محروم نمى كنيم. در مورد بازيكنان تيم ملى هم يا حق محروميت داريد يا نداريد. اگر داريد پس پيش كشيدن قوانين فيفا چه دليلى دارد؟
اگر هم نداريد پس تصويب قوانين جديد با اين محروميت هاى سنگين ديگر چيست؟ به هرحال شما رئيس كميته انضباطى هستيد و صاحب اختيار! اما اى كاش، كارى را نكنيد يا اگر اگر مى كنيد پاى آن بايستيد و با بهانه هاى مختلف آن را توجيه نكنيد.
