كين بدون كينه؟

وقتی در آغاز فصل گذشته رابی‌ کین به عنوان شماره 7 جدید آنفیلد معرفی شد، به نظر می‌رسید او دیگر به نقطه اوج کارنامه ورزشی‌اش رسیده باشد. او که نوجوانی‌اش را صرف دویدن در خیابان‌های زادگاهش دوبلین آن هم با پیراهن سرخ لیورپول کرده بود سرانجام این افتخار را یافته بود تا مالک پیراهنی باشد که به واسطه امثال کوین کیگان و کنی دالگلیش اعتباری ویژه در دنیای فوتبال دارد اما گویا همین که کین این پیراهن را برتن کرد همان‌جا متوقف شد و دیگر شوری برای ساختن اسطوره شخصی‌اش در آنفیلد در او باقی نماند.

به نوشته وطن امروز و به نقل از ساکرنت؛ بدین ترتیب داستان «همشهری کین» در لیورپول در چشم برهم زدنی به یک حکایت آزاردهنده بدل شد، از قلم‌افتادگی‌های مکرر در ترکیب تیم و گرم‌کردن‌های مداوم کنار نیمکت در کمتر از یک نیم‌فصل تردیدی برای رابی باقی نگذاشت که رافائل بنیتس، رئیس سرخ‌ها، از اول هم او را نمی‌خواسته است.

طلاق تنها گزینه باقیمانده برای طرفین یک رابطه توفانی 6 ‌ماهه بود که کم‌کم به‌طور علنی آشکار می‌شد و بهترین راه برای کین راهی نبود جز بازگشت به تاتنهام، حتی اگر او پیش از جدایی از مردم آنفیلد در ملأ عام از عشق ابدی‌اش به لیورپول پرده برداشته باشد و اینکه لیورپول تنها عاشقانه رویاهای او باقی خواهد ماند.

بعد درست مثل یک پسر خیالاتی که شب‌هنگام از اتاقش به سرزمین رویاها پرکشیده باشد، صبح اول وقت درست زمانی که مادر خانه در اتاق خوابش را باز کرد به رختخواب خودش بازگشت. اینچنین رابی ژانویه گذشت به لندن بازگشت و پشت سرش در را محکم روی رویاهای مقاومت‌ناپذیر گذشته بست.طبیعی بود که این پسر تحت تاثیر شکست عشقی در بازگشت به تاتنهام برای بازیابی چهره حقیقی خود با بحران مواجه شود و این چالش‌ تا پایان فصل ادامه داشت.

وقتی تقویم کامپیوتری لیگ برتر حکم به این داد که پسر ایرلندی در آخرین بازی فصل باید با عشق سابقش در آنفیلد رودررو شود، یک حس آشنا می‌گفت که این دیدار‌ در نخستین یکشنبه فصل جدید هم تکرار خواهد شد و البته با این تفاوت که او این بار بسیار بیشتر از آخر فصل گذشته شبیه همان رابی کینی است که آتش انتقام از رافا بنیتس در دلش زبانه می‌کشد‌ اما یک مانع بزرگ بین کین و انتقام قرار گرفته.

شاید او محتمل‌ترین گزینه کاپیتانی تاتنهام باشد ولی اگر هری ردنپ سرمربی تیم ترجیح بدهد که به عنوان زوج «ژرمن دفوئه»، خرید تابستانی‌اش «پیترکراوچ» - دیگر رانده‌شده لیورپول – را قرار دهد، آن وقت بازهم فرقی نمی‌کند که رابی روی نیمکت لیورپول نشسته باشد یا در چندقدمی پشت سر بنیتس روی نیمکت تاتنهام. تازه باید «رومن پاولیچنکو» را هم به عنوان یکی از گزینه‌های ترکیب ابتدایی ردنپ در این ترافیک خط حمله وایت هارت لین در نظر آورد و در این وضع کین محکوم است عالی باشد و میخ‌ خود را از همین اول فصل محکم بکوبد.

عمو هری درباره او می‌گوید: «رابی می‌تواند در پست‌های متفاوتی بازی کند بنابراین از اینکه فصل قبل او به جمع ما بازگشت خشنود شدم. من عملکرد او را همیشه دنبال کرده‌ام و عاشق روش بازی او هستم، پس باید بگویم که او این فصل نقش عمده‌ای برای ما ایفا می‌کند، در این‌باره تردید نکنید، البته ما خوش‌شانس هستیم که 4 مهاجم با کیفیت داریم ولی من رابی را یک عضو حیاتی در این باشگاه و حتی نه فقط تیم می‌دانم. او در اینجا کاپیتان بوده است و این نقش او را در اینجا نشان می‌دهد. رابی صدای رختکن ما است و اگر سایر افراد همه وزنشان را برای تیم نگذارند کین بلافاصه آنها را از این موضوع آگاه می‌کند. من فکر می‌کنم ما اینجا به شخصیت‌های بزرگ‌تری احتیاج داشتیم و از راه رسیدن رابی به همین خاطر یک لحظه کلیدی بود. در میان مهاجمان سطح بالای ما ویژگی رابی این است که می‌تواند عمق بیشتری را در هنگام نیاز در خط حمله ایجاد کند».

با این حال با وجود خلاقیت «لوکا مودریچ» هافبک بازیساز کروات در فضای پشت سر مهاجمان، بعید است که کین در ترکیب ابتدایی تاتنهام جایی داشته باشد و این «دوبلینی» با همه تعریف و تمجیدهای عمو هری جنگی بزرگ برای بازگشت به ترکیب اصلی پیش رو دارد.

«من از اینکه پیتر کراوچ را خریدیم خوشحالم چون او یک بازیکن کلاس بالاست.» این را رابی کین اوایل تابستان به رسانه‌ها گفت اما همه می‌دانیم که او مقابل مطبوعات کم‌تعارفی نیست: «باشگاه باید هر فصل برای یک جایگاه اروپایی‌ مبارزه کند و این بدون به‌خدمت گرفتن بازیکنان سطح بالا ممکن نیست، البته پیتر رکورد خوبی به عنوان زوج ژرمن (دفوئه) در تیم ملی داشته است و مردم فکر می‌کنند که فقط این 2 آن جلو بازی خواهند کرد در حالی که من مطمئنم سرمربی تیم یک روش چرخشی را در پیش خواهد گرفت. من همیشه آماده بازی بویژه در کنار دفوئه بوده‌ام و حالا هم خودم را آماده بازی در کنار پیتر کراوچ می‌کنم».

اما بیش از همه این تعارفات، مسلماً همه مشتاق شنیدن کلماتی از مهاجم ایرلندی درباره رویارویی‌اش با بنیتس هستند اما انگار او همه واژه‌هایش را برای نخستین مواجهه با مرد اسپانیایی در تونل وایت هارت لین ذخیره کرده است: «من این را فقط یک مسابقه دیگر می‌دانم و همیشه در مقابل باشگاه‌های سابقم چنین حسی داشته‌ام».

البته او اين موضوع را ماه مه گذشته در آخرين بازي ليگ برتر در آنفيلد ثابت و از شادي پس از گل انتقام به ليورپول خودداري كرد ولي كسي نمي‌داند آيا او اين‌بار در شمال لندن و تحت‌تأثير شعارهايي كه از روي سكوها با دستمايه انتقام ايرلندي از سرخ‌هاي اسپانيايي ليورپول سرداده مي‌شود مي‌تواند مثل قبل خود را كنترل كند و آيا باز هم به احترام عشق قديمي‌اش سكوت خواهد كرد؟