درد و بلاي بسکتبال توي سر فوتبال!

اين مرقومه قبل از بازي ديروز تيم ملي بسکتبال ايران مقابل اردن به رشته تحرير درآمده است، مسابقه اي که قابل پيش بيني است ايران را به فينال مسابقات جام ملتهاي آسيا مي رساند و پله اي خواهد شد براي حضور ايران در مسابقات جام جهاني. اشاره اين مطلب به درخشش بسکتبال است و به نوعي کوبيدن آن توي سر فوتبال!

به نوشته قدس؛ براي انجام اين کار نيازي نبود که تيم ملي حتماً بازي ديروز مقابل اردن را برنده باشد زيرا در صورت باخت هم فرصت پيروزي در بازي رده بندي و حضور در مسابقات جهاني به عنوان تيم سوم آسيا را داشت. آنها سنگ بزرگ را که هميشه علامت نزدن است زده اند.

بار اولشان هم نيست. اين تيم به عنوان اولين سمبل ما در کارگروهي، موفق شد پاي به ميدان مسابقات المپيک بگذارد. همه اينها به معني آن است که اتفاقي در بسکتبال ايران رخ داده است.

اتفاقي ميمون و خجسته. تيم روي نوار کاميابي قدم بر مي دارد و ثبات در حرکت رو به رشد نشان از اتفاقي نبودن آن دارد. توپها بختکي وارد سبد نمي شود. درخشش ما جرقه نيست و نيازي به معجزه و اما و اگر نداريم. بسکتبال نشان داده که فاصله چند فرسخي با بزرگان جهان را مي توان پيمود، با کمترين امکانات و حداقل داشته ها.

اين گونه است که ما ژاپن را با 30 امتياز و کره را با 14 امتياز اختلاف شکست مي دهيم. تيمهايي که زماني براي خود غولي بودند در اين آسيا. حالا اين نتايج را کنار فوتبال قرار دهيد. چه اتفاقي خواهد افتاد؟ سوگلي ورزش ايران که تمام نگاهها و توجهات را معطوف به خود کرده است ديگر برابري با ژاپن و کره را در همين آسيا بايد در خواب ببيند. بايد انگشت به دهان گيرد و حضور پر تداوم آنها در مسابقات جام جهاني را تماشا کند.

درد آنجايي بيشتر صداي ناظران عرصه ورزش را در مي آورد که درست همزمان با درخشش بسکتبال ايران در آسيا تلويزيون به پخش افتتاحيه سرد و کسل کننده ليگ برتر فوتبال مشغول ا ست و دريغ از يک پخش مستقيم براي تيمي که تمام حريفان را يک به يک از پيش رو بر مي دارد و تا قله افتخار فاصله اي ندارد.

اين همان بسکتبالي است که ستاره هاي ملي اش به اندازه يک بازيکن نيمکت نشين فوتبال پول مي گيرند و عکسشان هرگز روي جلد نشريات راه نمي يابد. آنجا خبري از جادو و جنبل نيست. کسي با فريادهايش در روز روشن داور را به گرفتن رشوه متهم نمي کند. رئيس فدراسيونش چند سالي هست که سر جايش نشسته و تکان نمي خورد و سرمربي اش از امنيت شغلي بالايي برخوردار است. حتي اگر روشهاي گلخانه اي از اين تيم ملي، تيمي قدرتمند ساخته است که مي تواند شانه به شانه رقباي بين المللي بزند، جاي گله و شکايت نيست زيرا فدراسيونهاي ديگر هستند که در انجام همين روش هم ناتوان هستند.

اولين لژيونرهاي بسکتبال متولد شده اند و صادرات آغاز شده است. اتفاقي که فوتبال پيش از اينها به آن رسيده بود اما هرگز در حفظ اين روند و ادامه مسيرش موفق نبود. در فوتبال صحبت از فاصله بعيد با بزرگان جهان است اما تلاش هم براي پر کردن اين فاصله انجام نمي شود. تقليد هميشه چيزي بدي نيست چرا اين بار فوتبال از دست بسکتبال نبيند.

يک بار هم که شده دست از تکبر بردارد و چشمهايش را در آفتابه و لگني که هفت دست از آن را دارد اما شام و ناهاري برايش به ارمغان نمي آورد بشويد و با تجديد نظر در رفتار و کردارش به همان مسيري پاي بگذارد که بسکتبال رفته است.
اين سفارش را بايد به مسؤولان بالا دست هم کرد، به تلويزيون که تنها کمر خدمت به فوتبال بسته است و به رئيس سازمان که مدام پول را به حساب فوتبالي ها سرازير مي کند.