خائن رکورددار فداکاری

فابيو کاناوارو به افسانه پيوسته است. او شب گذشته صد و بيست و هفتمين حضور خود در تيم ملي ايتاليا را جشن گرفت و با يک بازي ملي بيشتر از پائولو مالديني، رکوردي جالب از خود برجاي گذاشت. مدافع يوونتوس بدين ترتيب به بازيکني تبديل شد که بيشترين تعداد رکورد بازي در تيم ملي ايتاليا را با خود يدک مي کشد. فدراسيون فوتبال ايتاليا به مناسبت اين رويداد، يک هديه ناقابل براي کاناوارو تهيه ديد و يک جفت کفش کمپاني نايک که اسپانسر اين بازيکن هم محسوب مي شود و روي آن شماره 127 نقش بسته بود، و البته به مناسبت بازي دوستانه ايتاليا و سوئيس پرچمهاي اين دو کشور را هم روي آن به چشم مي خورد، به کاپيتان آتزوري هديه داد.

به نوشته قدس؛ دوازه سال از اولين حضور کاناوارو در تيم ملي ايتاليا مي گذرد. او براي اولين بار روز 22 ژانويه 1997 در ديدار مقابل ايرلند شمالي براي تيم ملي کشورش به ميدان رفت و بعد از اين همه سال، کانا هنوز سرجاي خود ايستاده است. لبخندي که هميشه برلب داشت را حفظ کرده و هنوز مي خواهد با قدرت بي نظير خود در خط دفاع لاجوردي ها، دنيا را شگفت زده بکند. با اينکه منتقدان عمر دوران فوتبال او را پايان يافته مي دانند و معتقدند که کاناوارو ديگر آن مدافع سابق نيست، او بي توجه به اين اظهارنظرها به آينده مي نگرد.

واکنش او به اين انتقادها اين است: اگر در اين دور و اطراف کسي بهتر از من باشد، من خودم کنار مي کشم، اما اين تقصيرمن نيست که فوتبال ما از کمبود مدافع خوب رنج مي برد و ليپي مجبور مي شود روي بازيکنان متعلق به نسل من حساب کند.

اما نه تنها ليپي، بلکه فرارا هم همين شيوه را در يوونتوس در پيش گرفته است. اين درست که خود فرارا، شاگرد وفادار مارچلو ليپي است و هميشه به پيشنهادهاي او توجه داشته و اهميت داده است.
اگر کاناوارو بار ديگر به ايتاليا بازگشت و با کاهش قابل توجه دستمزدش کنار آمد براي اين بود که متوجه شد يا به او فهماندند که اين کوتاهترين راه ممکن براي تبديل شدن به ستون اصلي تيم ملي ايتاليا براي چند سال آينده است.

يوونتوس به او کمک مي کند تا رکوردهايي را که از ديشب ثبت آنها را شروع کرده، بهبود بخشد. البته او خيلي بايد انرژي مصرف کند تا شک و ترديدهاي پيرامون خود را از ذهن منتقدان پاک کند.

بازگشت او به وطن خيلي راحت و آسان نبود. کسي براي او هورا نکشيد و هواداران يووه حتي گفتند که او را در تيم خود نمي خواهند. کاناوارو همچنان براي خيلي از هواداران بينکونري يک «خائن» است. همان بازيکني که موقع رسوايي کالچوپولي از ايتاليا فرار کرد و به رئال رفت و اتفاقاً شايد اصلي ترين مبارزه او در سرزمين مادري اش، همين کلنجار رفتن با هواداران و مردمي باشد که او را در تيم خود نمي خواستند.

کانا فقط در يک صورت مي تواند به اين مهم نايل شود: مثل هميشه کاناوارو باشد و همان طور که هواداران يوونتوس او را به ياد داشتند، در زمين بازي ظاهر شود.

اگر چه خود او مي گويد: من بازيکن سه سال پيش نيستم. اين يک توجيه نيست. ولي به هرحال حرفه ما پستي بلنديهاي زيادي دارد و آن بازيهاي درخشان جام جهاني ممکن است دوباره تکرار شوند، اما من درآستانه 36 سالگي هستم و ادامه همان روند روز به روز برايم سخت تر خواهد بود. رقابتهاي باشگاهي ايتاليا مشخص مي کند که آيا يووه با انتخاب کانا کار درستي انجام داده يا خير.

خود او مي گويد که مرد رکوردهاي فداکاري است. او مي داند که براي تيمهايش چقدر انرژي گذاشته و مي داند که هنوز چه چيزهايي مي تواند دراختيار هم تيمي هايش قرار دهد: آنهايي که از من انتقاد مي کنند در اقليت هستند. روزنامه ها دوست دارند همه چيز را بزرگ جلوه دهند. من موقع بازگشت به تورين از سوي خيلي از هواداران با استقبال هم مواجه شدم.

کانا آن قدر خودش را مي شناسد که بداند ليپي تا جام جهاني آينده او را به هرقيمتي در تيمش نگه خواهد داشت، اما اگر همه يک بازيکن ديگر مثل کاناوارو و 10 سال جوانتر را کشف کنند، او ديگر به هرقيمتي اين پيراهن را نگه نخواهد داشت.

کانا هنوز شک دارد بازيکني با اين خصوصيات در فوتبال ايتاليا ظهور پيدا کرده باشد: به اعتقاد من، بهترين بازيکنان موجود فعلي همين دعوت شده ها به تيم هستيم. اگر در رقابتهاي فصل جديد بازيکن جديدي ظهور کند، ليپي بايد حتماً او را به تيم فرا خواند، اما من به يک چيز ايمان دارم و آن اينکه بازهم ما به جام جهاني مي رويم و تا آن زمان ستاره اي در خط دفاعي تيم کشف نخواهد شد. بعد از 2010 بايد يک بازسازي اساسي انجام داد. براي من هم همين اتفاق افتاد. قبل از من، بارزي و کاستاکورتا مدافعان تيم بودند، اما قبل از 2010 انجام اين پروژه ممکن نيست.

کاناوارو در مورد تيمهايي که مي توانند ليپي را در انتخاب يک جانشين مناسب براي او کمک مي کنند، مي گويد: در سوپرجام ايتاليا در پکن کلي بازيکن خارجي در زمين بود. حدود بيست نفري مي شدند. باشگاهها برنامه ريزي ندارند. فقط به نيازهاي ضروري فکر مي کنند. مارکيزيو و کريشيتو وسانتون با ما هستند، اما بازيکن مناسب ديگري من نديدم. براي همين بازيکناني مثل من، بوفون، زامبروتا و گتوزو در اردوي تيم وجود دارند. هنوز بازيکن خاصي کشف نشده و ما بايد براي تيم بمانيم و تازه به خاطر اشتباههاي جام کنفدراسيونها انتقاد هم بشنويم. فراموش نکنيد که من توپ طلايي ام را در 33 سالگي گرفته بودم.